vrijdag 5 mei 2017

De druk voor mijn 6-jarige uk

Ik heb te doen met mijn zesjarige zoon. In september startte hij in het eerste leerjaar. Wat een ommezwaai was me dat! Gedaan met spelen. Tijd voor het serieuze werk.  Gelukkig brengen de juffen alles zoveel mogelijk spelenderwijs, maar toch. Er komt een hoop loodzware taken op hen af. Het is dan ook het jaar waarin ze leren lezen, schrijven en rekenen!

Als je kind voor de poort van het eerste leerjaar staat, wordt verwacht dat hij of zij de schrijfbewegingen al kunnen en zelfs zijn of haar naam kan schrijven. Het kind moet best ook al kunnen zwemmen, nog voor er zwemlessen worden gegeven op school. Ze doen het liefst ook nog aan sport in hun vrije tijd, want van al dat zitten worden ze te lui. Dus Vince startte in september ook met voetballen. En bovendien had hij ook nog logopedie nodig, want zijn uitspraak was nog niet je dat.


Noem hem gerust Xavier Waterslagers Junior, maar dan nog zonder de dagschotels ;-)

Na dag 1 was Vince laaiend enthousiast! Hij was trots dat hij een eigen plaats kreeg in de klas. Hij straalde zelfs een beetje toen er een blaadje huiswerk in zijn grote boekentas zat. 'Ik ben nu een grote jongen!', zei hij met kin in de lucht tegen zijn jongere broer.
Dat stralen verging hem al snel toen hij doorkreeg dat het huiswerk geen eenmalige noodzaak bleek. Maar hij was vooral verontwaardigd dat hij niet meer mocht spelen in de klas...

Het helpt natuurlijk niet dat mijn zoon geboren is op het einde van het jaar. Hij moet nu eenmaal kunnen meedraaien met kids die soms bijna een jaar ouder zijn. In ontwikkeling telt een jaar in kinderjaren volgens mij dubbel! Daarenboven is hij ook een enorme dromer vol fantasie... Nog een nadeel van jewelste. De minste vlieg die passeert kan hem wegvoeren naar werelden vol draken en dino's.


Gek doen!

Aangezien zijn niveau van lezen ondermaats is, moet hij extra oefenen. Aangezien hij de rekenoefeningen te traag oplost, krijgt hij extra oefeningen...
Elke avond hetzelfde ritueel. Na veel zagen, met een lang gezicht en veel omkooppraktijken later, zijn we lang bezig met schoolwerk. En momenteel ook nog wat communievoorbereiding.
En dan kan hij alweer niet spelen, iets waar hij al de ganse dag naar uitkijkt. Tot overmaat van ramp, raakt hij niet in slaap door overgestimuleerde hersenen...


Zelf de meester spelen op het bord thuis.

Gelukkig heeft hij een super lieve juf die hem bijstaat waar nodig. Volgens haar kan hij het wel, want eens hij zijn focus heeft gevonden, lukt alles super goed. Hij begrijpt het dus wel, maar heeft er meestal geen zin in... Zijn jaar opnieuw doen, zou dus geen soelaas brengen. Integendeel, hij zou nog meer wegdromen tijdens de herhalingen. Mijn diep respect voor alle juffen en meesters van het eerste leerjaar, die de belangrijke taak hebben om onze kids van nul te leren lezen, schrijven en rekenen!


Finally... Playtime!

Onze avonden zijn zo intensief gevuld door met hem bezig te zijn, dat ik geen tijd meer over heb voor mijn jongste kleuter. Ik kwam op het oudercontact van Lenn en kreeg te horen wat hij al allemaal kon. 'Hij zou alleen nog wat moeten oefenen op zijn grote draaibewegingen tijdens het kleuren', klonk het. Geen haar op mijn hoofd die eraan had gedacht om hem zaken aan te leren. Het schaamtegevoel overviel me...
Ik trek me op aan het idee dat hij nu al alles meeluistert als we uitleg geven aan grote broer. Ik hoor hem al af en toe lustig meerekenen.  Hopelijk kan hij het uit zichzelf tegen binnen 2 jaar ;-)

Mijn grootste zorg is dat Vince nu al schoolmoe wordt..., wetende dat hij nog zo'n lange carrière voor de boeg heeft. Ik had het eerste leerjaar al zo zwaar onderschat en de tafels van vermenigvuldiging komen er volgend schooljaar al aan...
Hij hoeft voor mij de beste niet te zijn, maar wel zijn best doen. Hij hoeft geen professor te worden, maar zijn best doen waarvoor hij ook kiest.
Wij tellen alvast zwaar af naar de grote vakantie. Jullie ook?


Ondanks alle schooltroubles, ben ik supertrots op mijn grote vriend <3


Tot de volgende!
Charlotte

maandag 19 december 2016

Ouderschapsverlof. Zegen of vloek?

Extra belasting op bedrijfswagens. Wegvallen van interessante premies. Verhoging van bijdrages. Langere files, talrijke wegenwerken. Langer werken, ... We durven wel eens klagen over de tekortkomingen in ons land. Maar af en toe biedt het ook mooie kansen. En af en toe heb je ook het recht om daar eens gebruik van te maken. Zoals het ouderschapsverlof.

Het idee kwam in een opwelling na een reeks van zware werkweken. Het was zondagochtend en ik was nog voor mijn wekker ontwaakt. Ik overliep het lijstje to do's voor de dag en bedacht plots hoe aangenaam het zou zijn mocht de week uit 1 dagje meer bestaan. Namaandag of prevrijdag ofzo. Manlief hoorde me luidop denken en dacht mee. Als man zijnde zocht hij het niet zo ver en zei: 'Waarom neem je niet een dagje ouderschapsverlof voor even?  Zo creëer je extra tijd, zonder dat je teveel uit het werkritme valt.' Dat ik daar niet was opgekomen!

Ik soesde mij wat dieper onder mijn deken en begon weg te dromen. Een dagje vrij om eens rustig mijn boodschappen te kunnen doen. Een gelegenheid om wat bij te poetsen in huis zonder dat er vuilmakers rondlopen. Bedden verversen zonder dat er iemand in staat te springen. Een toertje lopen op klaarlichte dag! Het klonk als muziek in mijn oren. En dat allemaal terwijl mijn favoriete zangers luid staan te zingen in mijn woonkamer. Intussen een kast opruimen, zonder dat de inhoud achter je rug om verdwijnt. Zalig! En een boek lezen, zonder dat je na elke alinea onderbroken wordt met 'broer heeft mijn dino afgepakt' of 'ik heb gedaaaaaaan, kom je mijn poep afkuisen'... You get the picture.

Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof
Zo gezegd, zo gedaan. Ik kon het uiteindelijk regelen met mijn werkgever. Ik had afgesproken dat die daar geen last van zou ondervinden. Er zou geen werk blijven liggen.
Enkele weken later stond ik daar dan. Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof. Ik keek er groots tegenaan.
Ik had de kids rustig naar school kunnen brengen en had zelfs kunnen wachten om hen de klas in te wuiven. Ook de avond ervoor verliepen mijn voorbereidingen ongebruikelijk chill.
Na school kwam ik terug thuis, zette de muziek op en overliep mijn lijstje met alles wat ik die dag wilde doen.
... ... ...
Ik keek er blijkbaar heel groots tegenaan.
Want er lag niet alleen mijn 'dringende to-dolijst' klaar, maar ook die met minder dringende en zelfs die met 'als het ooit eens past to do's'.

Ken je die laatste soort? Daar staan dingen op voor mocht je je ooit eens vervelen. Ha. Bijvoorbeeld een fotoboek samenstellen van de citytrip naar New York van 4 jaar geleden.
Die laatste lijst heb ik onmiddellijk verstopt, toen ik na het joggen zag dat het al middag was. Na het douchen en eten besefte ik dat binnen minder dan 3u school alweer uit was...
Uiteindelijk heb ik moeten springen en vliegen om de helft (!) van mijn lijstje waar te maken en tijdig aan de schoolpoort te staan. Daarna de oudste vlug naar de logopedie voeren, tussenin naar de winkel hollen, om daarna aan de avondshift te beginnen. Het zweet stond op m'n rug.
En dan komt manlief binnen om enthousiast te vragen hoe mijn eerste dag was verlopen. Het was tenslotte Zijn Idee! Ik kon enkel antwoorden met een diepe zucht.

Het fenomeen Je-Bent-Dan-Toch-Thuis
De weken erna wilde ik het anders aanpakken. Elke vrije maandag is een gevecht tegen de to-dolijstjes, met hard afwegen van prioriteiten. Het betekent weliswaar meer quality time op zondag, maar joggen of boeken lezen heb ik sindsdien niet meer gedaan op mijn zogenaamde 'extra vrije dag'.
Integendeel. Er is een raar fenomeen ontstaan dat heet 'je bent dan toch thuis'. Dus álles hoort dan te gebeuren. 'Wanneer Telenet kan langskomen? Doe maar op maandag, want je bent dan toch thuis.' Een levering ophalen. Naar de bank. Naar de post. Naar de boekhouder. Naar het containerpark.
Zowel mezelf als mijn huisgenoten (ik noem geen namen ;-)) maken er zich schuldig aan.

Bovendien zijn de andere 4 werkdagen ook nog eens drukker geworden. Aangezien je je niet wil laten kennen op het werk, geef je extra effort op de andere dagen om zeker niets te laten liggen. Want eigenlijk zijn te behalen targets net dezelfde gebleven...

Is het in mijn geval dan nog interessant te noemen? Zo voelt het niet direct. Maar toch geniet ik meer van mijn weekend. Het uitgelezen moment voor quality time met mijn kids. De vuile was mag zeurend blijven kijken, ik schuif hem koppig opzij voor maandag. Die komt dan wel op de een of andere to-dolijst te staan ;-)

Nemen jullie ouderschapsverlof op? Of bewust niet? En voelt het ook aan als een vloek of toch eerder een geschenk?

Tot de volgende!

Charlotte

donderdag 1 december 2016

Schuldig aan heiligschennis

Ik heb een doodzonde begaan! Ik heb heiligschennis gepleegd...
Althans dat is wat ik mag geloven van mijn omgeving. Geschrokken gezichten heb ik gezien, toen ik vertelde dat mijn kerstboom er al staat. Yep, je leest het goed, VOOR de komst van Sinterklaas.
En dat is blijkbaar echt not done! "Zeker niet met kindjes in huis."

Het kriebelde al toen de maxima daalden onder de tien graden. Intussen al een tweetal maand geleden. Maar ik hield me in. Her en der verschenen er naast de laatste zomerkoopjes ook de eerste kerstspullen op het toneel. De glinstering in de rekken trokken me als ware magneten naar zich toe. En ik besefte: daar is de mooiste tijd van het jaar weer. Smelt.

Vijftig tinten goud
Nochtans ben ik een echt zomerkind. Ik kan met volle teugen genieten van de warmte die zomerse zonnestralen afgeven. Mocht ik nu moeten kiezen tussen een eeuwige zomer of een eeuwige winter, pleit ik zonder twijfel voor het eerste. Maar kerstsfeer bereikt onhaalbare levels van gezelligheid. Ik zou het wel missen tijdens die eeuwigdurende zomer.

Begin november kon ik me niet meer bedwingen. De valse kerstboom had na de verhuis nog geen vaste plek gekregen en stond eigenlijk toch wel een beetje in de weg... Ik wist al van de allereerste schetsen van de nieuwe woning waar de kerstboom zou belanden. Een mooi centraal hoekje waar niemand moet passeren. Ik liet de elektricien speciaal een stopcontact voorzien 'voor een extra sfeerlamp'. (knipoog)

Het kleurthema voor dit jaar lag al vast. 50 tinten goud (of toch een 5-tal). Check. Na het versieren bekeek ik het resultaat vanop een afstand. Een warme gloed ontwaakte in mijn binnenste toen ik de gouden ster op de top zag blinken van blijdschap. Ik zette zelfs Michael Bublé's Christmas op om het magische moment extra kracht bij te zetten.

Tataaaaa!
Grote Pakjesmaand
Maar ik ontstak de lichtjes pas nadat de gordijnen dicht waren en geen enkele passant mijn vroegtijdigheid kon ontdekken. Ik postte mijn trotse boom pas enkele weken later op Instagram. En toch nog zag ik verontwaardigde emoji's en mensen op hun achterste poten.
Wie heeft eigenlijk beslist wat de juiste volgorde is? Tradities zijn er ook maar gekomen door iemand die vond dat dat nu even heel goed uitkwam voor hem of haar. Was de Sint op een gegeven moment gekrenkt in zijn ego toen hij uit de schoorsteen neerdaalde en een kerstboom zag staan? Is er een concurrentiestrijd tussen de twee gulle gevers met lange baard?

De maand december is hier sowieso al Grote Pakjesmaand. Beide zonen zijn er jarig. Wie cadeautjes krijgt, wanneer ze die krijgen of door wie, loopt hier wat door elkaar. Ik hou er zelfs een overzichtje op na. What's new.
Dus wij halen er simpelweg het maximum uit... door de maand met een maand te vervroegen :-) De kids vinden het fantastisch!!! Ze gaan helemaal mee in hun moeders gekkigheid en wilden zelfs een 'kersthoekje' in hun slaapkamer.

De kersthoek in de slaapkamer van Lenn.
En hou me vast of ik sta 3-2-1 Happy New Year te roepen op 6 december in mijn kersttrui en Zalig Pasen op oudejaar!
Ach, teveel gezelligheid doet niemand kwaad. Ik zal voor Sinterklaas en co wel een extra gin tonic klaarzetten ;-).

Vinden jullie het ook niet kunnen of delen jullie mijn enthousiasme?

Tot de volgende!

Charlotte
X

dinsdag 20 september 2016

Bedoelde u...? (deel 9)

De negende editie al! En ik durfde nog te vrezen dat deze rubriek met uitsterven bedreigd was... Alsof mijn kinderen plots alleen nog maar perfect samenhangende zinnen zouden uitbrengen. HA! Da's een goeie :-)

Integendeel, ik kan mijn spraakwatervallen soms niet bijhouden. De beste staan hier samen:

Lenn (bijna 4) kijkt naar de zonsondergang: Kijk! Een wolksnor!

Lijkt me meer een zonwenkbrauw nee?
Vince (bijna 6) vraagt wat die landbouwer in zijn tractor gaat doen.
Ik: Hij gaat werken op zijn akkerland.
Vince: Spreken ze daar ook onze taal in Akkerland?

Ik: Jullie moeten veel drinken als het zo warm is. Wat willen jullie?
Vince: Voor mij plat water.
Lenn: Ik wil hoog water.

Vince over het beeldje dat hij in school maakte voor moederdag:
Ik moest geen borsten opdoen want jij hebt korte borsten.

Perfecte gelijkenis!

Als ik zo kijk, dan zie ik jouw binnenlichaam, je botten.
Vince is duidelijk in een anatomische bui.

Vince en ik proberen samen een racebaan in elkaar te steken, maar het lukt niet zo goed. Tot Vince het plots weer weet: Ik wist dat in mijn hersenen van vroeger.

De 2 broers kijken naar YouTube op de iPad (what's new). Ze neuriën een aanstekelijk deuntje mee.
Als ik hen voorbijloop doe ik ook mee, waarop Lenn: Nee mama! Het is geen meisjesliedje hoor!

Tijdens de voetbalgekte van het EK zag Vince verschillende vlaggen van de deelnemende landen op de kaasjes van Babybel. Kijk Maanland!

Turkije aka Maanland

Lenn heeft gelogeerd bij opa en oma. Was het leuk?, vraag ik benieuwd.
Ja, maar oma heeft een mens begraven!
Blijkt dat ze naar een begrafenis is geweest, oef ;-)

Nu heb jij net jongenstenen!, lacht Lenn me uit terwijl ik de nagellak verwijder.

Een conversatie tussen de 2 broertjes temidden een fantasierijk spel met hun actiefiguren.
Vince: Deze is bijna dood.
Lenn: Hier, een levende spuit.
Vince: Ok, ik zal hem een beetje meer dood maken, dan kan jij hem weer levend maken.

Is het fillie?, vraagt Lenn terwijl we stapvoets richting kust rijden op de E40.

In een laatste wanhopige poging om Vince zijn bord leeg te krijgen, zeg ik:
Als je alles hebt opgegeten, dan mag je alles vragen. Dan staan alle deuren voor je open!
Waarop Vince verwonderd vraagt: Oei en de vliegen dan?

Lenn luister niet flink. Ik vraag: Spreek jij geen Nederlands misschien?
Nee, want wij wonen toch niet in Nederland. 
Smartass...

In een grappig filmpje op Facebook zijn er kinderen aan het glijden op een zwart zeil.
Vince kijkt mee. Heb je dit ook gedaan op sportkamp?, vraag ik hem.
Vince kijkt naar me met gefronste wenkbrauwen. Euh, nee hoor.
En 5 minuten later. Het was een wit zeil op sportkamp. En rolt met zijn ogen.
Die tienermanieren zijn te vroeg!!!

Kijk jongens, een motor met sidecar!
Lenn begrijpt het niet: Waarom is dat een saaie kar?

Lenn speelt met de Lego blokjes en probeert een huis te bouwen, maar het vlot precies niet zo goed. Oei, mis gelukt...

Dankzij die voetbalgekte is Vince ook beginnen voetballen. Er was geen houden meer aan. Telkens hij een matchke heeft, vraagt hij benieuwd: Tegen welk land moet ik spelen?


Deze U7-speler waant zich al Rode Duivel
Tot de volgende!

Charlotte
X

PS: Feel free om hieronder je reactie te plaatsen. Wil je me liever een mailtje sturen? Dat kan naar hogehakkenensnottebellen@gmail.com

zaterdag 16 juli 2016

Op reis met kids... in tijden van terreur

Daar liepen we weer, op het gezellig pleintje in het zuiden van Spanje. De kids wilden graag eens naar het kermisje dat er elke zomeravond honderden zongebruinde kindjes warm ontvangt. Naar jaarlijkse gewoonte wandelen we langs het strand, eten tapas onder de oude sinaasappelboom en laten de kids los op de Disney draaimolen. Maar wat zou moeten voelen als een zalig vakantiegevoel, lukt deze keer niet zo goed.


Het nieuws uit Nice spookt door onze gedachten. Het is sterker dan onszelf. Vooral omdat het in dat dorpje net een speciale avond blijkt te zijn. Midden op het plein staat een reeks vuurwerk klaar, als afsluiter van een processie. Uit het kerkje dragen enkele mannen een heilig beeld die met de fanfare en een katholiek gevolg door de straten trekt. De weinige (bewust!) beelden die we zagen uit Nice lijken hier gekopieerd. En ik kan het niet laten om me in te beelden welke erge dingen er kunnen gebeuren. Ik zeg er niets van om de feestvreugde niet te bederven, tot mijn man plots vraagt: 'Wat zou jij nu doen mocht het hier gebeuren?' Ik wist precies wat hij bedoelde. Het is te akelig dichtbij. Het is niet mogelijk om dit scenario uit te schakelen. 'Misschien is het niet slecht om iets af te spreken.' We spreken af dat we elk 1 kind opnemen en schuilen. Ik de jongste en mijn man de oudste. Ik gruwel ervan dat dit überhaupt een gespreksonderwerp is, maar het voelt - raar maar waar - geruststellend.


Ook mijn zonen hadden al eerder op de dag de verschrikking en het verdriet op mijn gezicht gezien. Ik was blijven hangen op de beruchte foto van het kindje onder de aluminiumfolie met pop ernaast. 'Is dat een kindje?' vroeg mijn 5,5-jarige zoon die in het passeren meeloerde. Ik lieg niet graag tegen mijn kinderen, maar heb toch een luchtige 'nee hoor' geantwoord. Om de tranen in mijn ogen te verklaren, heb ik toch uitgelegd dat er een stoute meneer enkele mensen had omver gereden. Via facebook zag ik ook een filmpje passeren van een vrouw die andere ouders aanraadt om hun kids voor te bereiden op dergelijke taferelen. De gedachte was misselijkmakend, maar jammer genoeg nog niet zo'n slecht idee. 'Als er zo plots eens een slechte meneer ergens is, moeten jullie altijd voor mekaar zorgen. En je direct verstoppen tot het weer stil en rustig is. Dan moet je naar een politieauto of ziekenwagen gaan.' Met grote ogen keken ze ons aan. 'Afgesproken?' 'Yep, afgesproken, dat gaan we doen!', kwam overtuigend uit de mond van mijn oudste zoon. En hij toonde spontaan en vol enthousiasme hoe hij dat nu precies ging doen. Te absurd voor woorden...


Al van in de luchthaven van Zaventem borrelden de angstgevoelens op. De vele militairen doen je automatisch denken aan de nietsontziende terreur. In de inkomsthal steken die beelden uit het nieuws de kop op. Alle extra controles geven je een onbehaaglijk gevoel. Maar je neemt het er graag bij, indien dat tegenwoordig de enige manier is om veilig op je bestemming te raken.


En daar stonden we dan, het vuurwerk te aanschouwen. Met één oog kijkend naar de prachtige kleurschakeringen die met een knal verschijnen tegen de heldere hemel. Maar met het ander oog screenend over de situatie rondom ons. Tot Lenn het na enkele knallen op een wenen zet wegens angstaanjagend. Een mooi excuus om het daar zo snel mogelijk af te trappen en de avond veilig af te ronden. Terwijl ik er anders niet zo snel zou aan toegeven, probeerde ik er hem nu niet van te overtuigen om toch te blijven en toch te genieten. Integendeel. Ook al willen we niet ons niet opsluiten, genieten zat er deze avond toch niet echt in. Dat zal voor de resterende vakantiedagen zijn.

X

vrijdag 8 juli 2016

Gezocht: mijn jongste baby!

Het is niet dat hij vermist is, maar toch wel een beetje...

Ik heb zo de neiging om mijn kids klein te houden. Vooral de jongste. Mijn baby met zijn poezelige pollekes, zijn bolle wangetjes en zijn torenhoge knuffelgehalte. Die baby wil plots geen luiers meer dragen. Say what?! Ben ik daar al beland... De meeste mama's prijzen zich gelukkig dat ze ein-de-lijk uit de luiers zijn. Hier dus niet. In mijn drang om hardnekkig vast te houden aan wat ooit was, misschien met een lichte angst voor het onbekende, staat deze controlefreak te trillen op haar hoge hakken.

Begin dit jaar sliep mijn brokje snoezeligheid nog in een kinderbedje mét hemel. Ik vond het belangrijk dat hij een vertrouwd gevoel had in zijn nieuwe kamer in ons nieuw huis. Bedoeling was 'voor eventjes'... Hij voedde zich nog elke ochtend en avond met een flesje warme melk. Voor het slapengaan las ik een verhaaltje en drukte hem nog eens dicht tegen me aan. Vervolgens stak ik hem in zijn bedje inclusief luier en tutje en stak de babyfoon aan. In de wagen zette ik hem nog in zijn babyautostoel die kan draaien, omdat dat nu eenmaal handiger is.

Tot hij rond Pasen plots gefrustreerd riep 'Mama, ik ben wel al een grote jongen!!!' En toen daagde het me. Mijn ogen gingen open. Ik stak hem in een bedje dat net groot genoeg was. Als hij zich uitstrekte, raakten zijn ellebogen de voorwand en zijn tenen de achterwand van het bed. Van die flessen melk beet hij de spenen stuk, wellicht om een grotere opening te krijgen. In de wagen leek het alsof hij uit zijn autostoel proeste... 
Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en een paar ingrijpende veranderingen ingevoerd. Hij ligt nu in een eenpersoonsbed (en lijkt terug zo mini hihi) en drinkt uit een beker (zonder slabbetje!). De fopspenen hebben we overboord gegooid. De babyfoon ligt op zolder. Bovendien kocht ik vorige week een 'gewone' autostoel. Het kind straalt van geluk!


Van baby naar kleuter in 6 maanden. Zonder tussenpozen, zonder waarschuwing. Wat een meedogenloze mega sprongen op zo'n korte tijd! Ik moet even bekomen. Vooral sinds hij deze week ook 's nachts droog blijft... Mijn jongste zoon van 3,5 lijkt nu helemaal een jongetje! Geen sprankeltje baby meer te bekennen... En ik heb maar even met mijn ogen geknipperd! #aaaaaagggghhh

Daarom vond ik het hoogtijd om een volwassen gesprek met hem te voeren:

- Ik: Wil je voor altijd mijn kleine lieverd blijven?
- Lenn: Nee mama, ik ben nu al een grote jongen.
- Ik: Mag ik je dan toch nog altijd blijven knuffelen en kusjes geven?
- Lenn: Uhm (denkt na) dat mag, maar niet teveel. 
- Ik: Ik zal mijn best doen grote jongen...

Helaas heeft hij een hardleerse moeder... Ik blijf hem toch steeds tegen me aandrukken voor het slapengaan. Willen of niet ;-)


Tot de volgende!

X

zondag 12 juni 2016

Duivelse jongensmama's

Sinds ik 2 zonen heb, word ik onbewust meegesleurd in een wereld van jongensdingen. Deze morgen nog heb ik een racebaan in elkaar geprutst. Als klein meisje was een paardje het enige vervoersmiddel tussen mijn speelgoed, om Barbie te brengen naar haar date Ken (eigenlijk een nep Barbie waarvan ik het haar kort had geknipt). Nu is het een en al paardenkracht wat telt.

Wekelijks leg ik broeken opzij die nog helemaal oké zijn... als je niet op het kniegedeelte let. Ongelooflijk hoe snel dat kleine stukje stof ten onder gaat aan zijn rondkruipende drager. Ook al doet de mode haar best, toch vind ik gescheurde broeken niet netjes ogen. 
Spelen jongens dan nooit rechtopstaand? Is dit ter compensatie van hun mega (!) voordeel om rechtopstaand te plassen? Hoe dan ook, tijdens de zomermaanden mogen ze hun buitensporig kruipgedrag aan den lijve ondervinden. Bij korte broeken horen immers kapotte knieën.


Roze spullen worden keihard afgekeurd, terwijl mijn boys wel stiekem meezingen met '10.000 luchtballonnen'. Boterhammen smaken alleen maar als ze op een blauw of groen bord liggen. Dorst kan enkel gelest worden als ze uit een blauwe of groene beker vloeien. 'Bah, da's voor meisjes' weerklinkt meermaals door dit huis, vooral als er hartjes of prinsessen mee gepaard gaan.
Alsof meisjes rare wezens zijn die zich elke ochtend in rotte vis wentelen en besmettelijke aandoeningen rondstrooien. Een bal met smurfin erop rolt veel slechter dan een met grote smurf. Een fiets met Minni Mouse fietst slechter dan de variant met Mickey erop. It's all in the mind, maar leer het hen maar eens af...

Sinds kort is het hek helemaal van de dam, want ze hebben ook de Rode Duivels ontdekt! Moeders gaan massaal op zoek naar de ontbrekende stickers om het stickerboek van hun zonen aan te vullen. Het is zelfs zover gekomen dat ook ik sta te dealen aan de schoolpoort. Gewoon schaamteloos. 's Avonds doorloop ik alle dubbele om een gelijke transactie te kunnen doen. Freakshow. Met updates via Facebook om de slaagkansen te vergroten, stel u voor. Naast dinosoorten ken ik nu ook alle Rode Duivels bij naam, tous ensemble. Nu Wilmots en co zijn minstens even interessant om naar te kijken ;-)


Slechts 5 stickers te gaan en we kunnen alweer een nieuwe wereld ontdekken. Ik ben al benieuwd op welk onbekend jongensterrein ik nog ga terecht komen. Tot zolang giert het testosteron gezellig verder in huis...

Tot de volgende!