vrijdag 27 oktober 2017

Bedoelde u...? (deel 10)

Heerlijk die uitspraken van de kids! Ik blijf ervan genieten en hoop stiekem dat ze het nog lang blijven volhouden om zinnen uit te spreken die nergens op slaan.
Zoals deze verzameling van de afgelopen maanden:

- 'Mama! Je moet pasoppen voor mijn neus als je helpt met mijn trui aantrekken.'
Lenn (bijna 5) heeft duidelijk schrik voor een wipneusje...

- Lenn heeft geen zin om zijn pyjama aan te trekken. Hij loop weg met zijn ogen dicht en zijn armen naar voor. 'Ik wandelslaap...'

- Ik lees een artikel over een man uit Lembeke voor aan mijn man.
'Bestaat er ook een Vincebeke?', vraagt Vince (bijna 7) enthousiast.
Nee sorry schatje.
'Ooooh da's niet eerlijk dat Lenn een eigen beek heeft en ik niet!'

- Toen ik de twee broertjes toevallig hoorde roddelen over hun ouders, heb ik toch even staan luistervinken.
Lenn: 'Alleen jij mag naar mijn verjaardag komen.'
Vince: 'Waarom mogen papa en mama niet?' Ben je boos op hen?'
Lenn: 'Op papa ja omdat ik altijd die Plop pyjama moet aandoen. Ik ben wel al bijna 5 hé!'
Vince: 'Ik ben eigenlijk ook boos op papa, want die was mijn lauwe chocomelk vergeten!'
Lenn: 'Amai!'

- Lenn kreeg vorige winter een pyjama met korte mouwen van een tante en nonkel.
'Dat zal perfect zijn voor in de zomer.', zeg ik.
'Wanneer gaan we nu eindelijk naar de zomer?', vraagt hij verontwaardigd.

- We kijken samen naar de klassieker ET. Lenn is duidelijk onder de indruk.
'Kijk! Allemaal eiliummen!'
Bedoel je misschien aliens?

- Vince pronkt graag met het feit dat hij in verschillende talen tot 10 kan tellen. Hier en daar is er wel nog wat werk aan de winkel.
'Wan, toe, tri en half, ...'
'Un, deu, trwa, ketre, sink, sies, SHIT, wiet, nuf, dies'

Que tal guapa?

- 'Ik wil nog een kromme sjeu!'
Lenn heeft nog wat honger en wil nog een croque monsieur :-)

- Mijn man leest voor het slapengaan een verhaal voor uit een sprookjesboek. Daarin komt de uitdrukking 'plots valt zijn oog op... '. Vince schrikt op en vraagt bezorgd:
'Oei is zijn oog er dan gewoon uitgevallen?'

- Tijdens de communievoorbereidingen passeren er heel wat bijbelverhalen de revue op school. En stelt deze hopelijk retorische vraag:
'Als God ons gemaakt heeft, zijn wij dan robots?'
Vince is in een filosofische bui.

- Ik maak Lenn 's morgens wakker om naar school te gaan.
Heb je lekker geslapen? Waarover heb je gedroomd vannacht?
'Ik heb gedroomd dat ik aan het slapen was.'
Het is eens iets anders ;-)


- De avond voor vaderdag.
'Gaan we morgenvroeg ontbed bijten?', wil Vince weten.
Huh? Ontbijt op bed misschien?

- Lenn verdraagt het niet altijd als ik hem een opmerking geef na een verspreking en dient me daarna met de gepaste repliek:
'Tegen een T-rex mag je ook T-lex zeggen hoor.'
Die moet advocaat worden!

- Deze zomer op het vliegtuig richting zuiden net na het opstijgen:
'Zitten we nu in de hemel?', vraagt Lenn geïnteresseerd.

De hemel is dichterbij dan je denkt ;-)
- Deze zomer tijdens dezelfde vlucht na wat turbulentie:
'Staan we in panne?', vraagt Vince bezorgd.

- Deze zomer bij aankomst op de reisbestemming.
'Ik ga mijn zwembroek al aantrekken! Ga jij ook je bikiniek aandoen mama?'


- Nog een staaltje advocatenrepliek nadat ik een opmerking geef aan Vince.
'Van wie mag jij je vuile voeten tegen de witte muur plaatsen?'
'Van Siri', zei hij schaterlachend.
Ik ga toch eens een duchtig woordje moeten praten met dat Ipad stemmetje...

- 'Mijn tong is viool aan het spelen', zegt Lenn terwijl hij chips aan het eten is.
???

- Tijdens de zomervakantie in Spanje hoort Lenn een kindje huilen.
'Ik denk dat ze van ons land zijn want ik begrijp zijn geween.'
Volgens mij klinkt dat overal even vervelend...

- Aan de Spaanse kust wijst Vince naar een bord met een hond en een rode streep erdoor.
'O jammer dat we ons poes Lou niet meehebben, want die mag hier wel lopen.'


- Als we uit gaan eten, moeten Lenn en ik hoognodig naar het toilet. Als die niet zo proper is, gebruik ik meestal mijn buikspieren...
'Hoe doe jij dat nu mama met je piemelgaatje?' En hij moet er luid om lachen.


- 'Kijk mama, ik doe een piralina!'
Terwijl hij dat zegt, maakt hij een pirouette zoals een echte ballerina.

- Vince is in paniek!
'Mijn iPad is plat! Waar is er een stofcontact?'

Tot de volgende!

X

PS - Krijg je er niet genoeg van? Hieronder staan de links naar de andere edities:

Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
Deel 8
Deel 9


zondag 1 oktober 2017

Mama zkt. kindertherapeut

'Ik wil niet slapen, ik ben bang in mijn kamer!' Het is een zin die veel kinderen wel al eens hebben gezegd. Meestal is het een fase van korte duur. Maar wanneer het maanden aan een stuk is en reeds enkele jaren de kop opsteekt, kan de term 'fase' zorgvuldig van tafel worden geveegd.

Ik heb twee hooggevoelige persoontjes op de wereld gezet, die bij teveel plotse drukte en lawaai in hun schelp willen kruipen. Ik kan hun gevoel op dat moment volgen, want ik ben er ook geen fan van. Vooral als twee tantes tijdens het Kerstdiner over elkaar heen schreeuwen. Dan ga ik liever helpen met de afwas.

Daarenboven komen er bij mijn jongste zoon nog andere vormen van paniekaanvallen voor. Een te kleine ruimte, een nieuwe omgeving, andere mensen, te donker, te stil, ... Hij vindt altijd wel een reden om angstig te zijn. De eerste twee jaar van zijn schoolcarrière zorgde grote verlatingsangst ervoor dat hij zich vastklemde aan mijn been bij vertrek. Op den duur werd het zodanig een gewoonte, dat we er ons geen zorgen over maakten. Totdat hij er sinds kort nog een schepje bovenop deed...

Een aantal weken klaagt hij al van bij het ontbijt dat hij niet naar school wil. Hij voelt zich niet lekker. Een alarmbel voor mij dat er meer aan de hand is. Als ik probeer door te vragen waarom hij niet graag naar school wil, krijg ik na lang aandringen te horen dat het daar te luid is. Hij vroeg zelf of hij zijn hoofdtelefoon mocht meedoen naar de klas. Al een eerste pleister op de wonde!
De juf bevestigt dat hij af en toe zegt dat hij bang is en zich schuilhoudt in de leeshoek. Hoogtijd om professionele hulp in te roepen! Geen sinecure zo blijkt...

Ik bel verschillende ziekenhuizen en hoor dat er lange wachttijden zijn. Is er zoveel nood aan psychische hulp voor kinderen? Bij bepaalde ziekenhuizen lees ik al op de website dat er patiëntenstops zijn! Waar kunnen kinderen met geestelijke problemen nog terecht?
Is er zoveel onderbemanning of voelen er zich echt zòveel kids zich niet goed in hun vel?
Het doet me vragen stellen bij het feit of de druk voor kinderen te hoog is. Of gaan we tegenwoordig te snel hulp zoeken? Overdrijven we niet? Zijn er gewoonweg meer jongeren die hooggevoelig zijn? Of is het misschien een combinatie van dat alles?



Als bij toeval verscheen die week een artikel over het onderwerp in De Standaard. 'Jongeren moeten maanden wachten op psychische hulp'. De waarheid van de krantenkop zat al onmiddellijk in het antwoord dat ik kreeg toen ik een groepspraktijk belde: 'We bellen eind oktober terug om een afspraak vast te leggen.'
Een periode van minstens zes weken vooraleer er überhaupt kon gekeken worden voor een eerste intakegesprek... Mijn kind had nu hulp nodig.

Dankzij het advies van de huisarts heb ik toch nog een kindertherapeute gevonden die hem er nog kon tussen nemen, oef.
Zo zijn we al op eerste gesprek geweest. Blijkt dat ik geen seconde te vroeg was, want het ging waarschijnlijk nog verslechteren. Door de ernstige verslikking die hij als bijna 1-jarige meemaakte, is er nog een onderhuids trauma blijven steken. Ook al herinnert hij er zich zelf niets van, het lichaam heeft blijkbaar ook een geheugen. Dat uit zich bij hem in verschillende angsten. Daar wordt vanaf heden aan gewerkt!


Wat de oorzaak ook is, als je kind zich slecht voelt, moet je hulp inroepen. Want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het kan verhopen worden en hoe langer de behandeling zal duren.
Dat tenminste als de wachtlijst niet te lang is...

Ervaart nog iemand hetzelfde? Heeft ook jouw kind psychische hulp nodig? En heb jij er kunnen vinden? Je alleszins niet de enige. Alvast veel geluk daarmee!

Tot de volgende!

zaterdag 16 september 2017

Two peas in a pot

Mocht ik een euro krijgen telkens iemand vraagt of het een tweeling is, dan had ik er toch al een hele hoop bijeen verzameld. Mijn twee zonen lijken dan ook meer en meer op elkaar.
Voor eens en altijd: ze zijn apart en los van elkaar geboren. Zelfs met een (korte) tussenpoos van 23 maanden en 9 dagen. Te kort in termen van slaaprecuperatie, maar lang genoeg om een leeftijdsverschil op te merken. Alhoewel...

#twinning
Het is wel zo dat de jongste in groei beter zijn best doet dan zijn oudere broer. Zijn volste recht, want hij wil altijd alles proeven en krijgt zo meer vitamines binnen. Zo gebeurt het dat ze maar 1 maat schelen.
Lenn kijkt nog steeds erg op naar zijn grote broer. Figuurlijk vooral en voorlopig ook nog letterlijk.
Al-les wil hij hetzelfde doen/hebben/zien/.... Mag Lenn een film kiezen op Netflix en Vince durft zeggen dat het stom is, dan verandert hij zijn keuze.

Voorzijde: samen gek doen in Planckendael!

Achterzijde: zelfde kledij bij de een kraaknet,
bij de ander met vlekken die onopgemerkt zijn opgedoken...     
Zo zijn ze ook vaak hetzelfde gekleed. Ik leg 's avonds altijd hun tenue klaar voor de komende dag. Als ze zich 's morgens aankleden, blijft de jongste zagen om dezelfde broek of t-shirt.Ik zie er wel het voordeel van in. Als ze op een speeltuin rondhollen, kan ik ze makkelijk terugvinden ;-) Win-win. Diezelfde klederdracht werkt de tweeling-illusie natuurlijk ook weer in de hand...

Wie is wie nu ook alweer ;-)
Maar er is wel een wezenlijk verschil tussen de twee broers. Twee identiek dezelfde kids heb je nooit, zelfs niet als ze eeneiig zijn. Bij Vince en Lenn uit zich dat in karakter.
Kort samengevat is Nummer 1 is zorgzaam, serieus, lui, boordevol fantasie en competitief. Terwijl nummer 2 nonchalant, eigenzinnig, een beetje gek en energiek door het leven gaat. Two peas in a pot. Maar wat vullen ze elkaar aan! Twee tegengestelden die er (bijna) hetzelfde uitzien.

Zomervakantie Spanje na een spel petanque: Lenn verstopt
het kleine balletje na een woedeuitbarsting en de rest is aan het zoeken...

Twee karaktertjes die een andere aanpak vergen. En eindelijk hebben we de gebruiksaanwijzing door.
Nummer 1 smeekt om een zachte aanpak, maar presteert slechts onder druk. Huiswerk start enkel in stroomversnelling als er een timer aanstaat. Luisteren doet hij na een kordaat optreden uiteindelijk wel. Je moet hem soms wel weer met de voetjes op de grond krijgen, maar al bij al maakt hij het opvoeden vrij makkelijk.
Nummer 2 is rebel in wording. Hij is of heel boos of heel blij. Een sterke wil zonder grijze zone. Als hij geboden wordt om slaafs orders op te volgen, dan volgt een tegengesteld effect. Menige woedeaanvallen hebben dit al bewezen. Bij hem krijgt een lieve vraag meer gehoor dan een kordaat gebod. Dat dit maar om een korte fase ging volgens opvoeddeskundigen, schuif ik even deskundig opzij. Volgens mij gaat hij de lijn schaamteloos doortrekken van peuterpuberteit naar tiener. Al moet ik daarbij eerlijk toegeven dat ik mezelf hierin herken...

Hashtag ochtendhumeur
Twee persoontjes die ik eigenhandig op de wereld heb gezet. Met liefde gemaakt, met gecontroleerd gepuf gekregen. Soms met zin om ze achter het behang te kleven, meestal met veel zin om ze ongecontroleerd plat te knuffelen. Maar boy oh boy wat zie ik ze allebei even graag!

#mamazijnisfijn

Tot de volgende!
Charlotte
XXX




vrijdag 5 mei 2017

De druk voor mijn 6-jarige uk

Ik heb te doen met mijn zesjarige zoon. In september startte hij in het eerste leerjaar. Wat een ommezwaai was me dat! Gedaan met spelen. Tijd voor het serieuze werk.  Gelukkig brengen de juffen alles zoveel mogelijk spelenderwijs, maar toch. Er komt een hoop loodzware taken op hen af. Het is dan ook het jaar waarin ze leren lezen, schrijven en rekenen!

Als je kind voor de poort van het eerste leerjaar staat, wordt verwacht dat hij of zij de schrijfbewegingen al kunnen en zelfs zijn of haar naam kan schrijven. Het kind moet best ook al kunnen zwemmen, nog voor er zwemlessen worden gegeven op school. Ze doen het liefst ook nog aan sport in hun vrije tijd, want van al dat zitten worden ze te lui. Dus Vince startte in september ook met voetballen. En bovendien had hij ook nog logopedie nodig, want zijn uitspraak was nog niet je dat.


Noem hem gerust Xavier Waterslagers Junior, maar dan nog zonder de dagschotels ;-)

Na dag 1 was Vince laaiend enthousiast! Hij was trots dat hij een eigen plaats kreeg in de klas. Hij straalde zelfs een beetje toen er een blaadje huiswerk in zijn grote boekentas zat. 'Ik ben nu een grote jongen!', zei hij met kin in de lucht tegen zijn jongere broer.
Dat stralen verging hem al snel toen hij doorkreeg dat het huiswerk geen eenmalige noodzaak bleek. Maar hij was vooral verontwaardigd dat hij niet meer mocht spelen in de klas...

Het helpt natuurlijk niet dat mijn zoon geboren is op het einde van het jaar. Hij moet nu eenmaal kunnen meedraaien met kids die soms bijna een jaar ouder zijn. In ontwikkeling telt een jaar in kinderjaren volgens mij dubbel! Daarenboven is hij ook een enorme dromer vol fantasie... Nog een nadeel van jewelste. De minste vlieg die passeert kan hem wegvoeren naar werelden vol draken en dino's.


Gek doen!

Aangezien zijn niveau van lezen ondermaats is, moet hij extra oefenen. Aangezien hij de rekenoefeningen te traag oplost, krijgt hij extra oefeningen...
Elke avond hetzelfde ritueel. Na veel zagen, met een lang gezicht en veel omkooppraktijken later, zijn we lang bezig met schoolwerk. En momenteel ook nog wat communievoorbereiding.
En dan kan hij alweer niet spelen, iets waar hij al de ganse dag naar uitkijkt. Tot overmaat van ramp, raakt hij niet in slaap door overgestimuleerde hersenen...


Zelf de meester spelen op het bord thuis.

Gelukkig heeft hij een super lieve juf die hem bijstaat waar nodig. Volgens haar kan hij het wel, want eens hij zijn focus heeft gevonden, lukt alles super goed. Hij begrijpt het dus wel, maar heeft er meestal geen zin in... Zijn jaar opnieuw doen, zou dus geen soelaas brengen. Integendeel, hij zou nog meer wegdromen tijdens de herhalingen. Mijn diep respect voor alle juffen en meesters van het eerste leerjaar, die de belangrijke taak hebben om onze kids van nul te leren lezen, schrijven en rekenen!


Finally... Playtime!

Onze avonden zijn zo intensief gevuld door met hem bezig te zijn, dat ik geen tijd meer over heb voor mijn jongste kleuter. Ik kwam op het oudercontact van Lenn en kreeg te horen wat hij al allemaal kon. 'Hij zou alleen nog wat moeten oefenen op zijn grote draaibewegingen tijdens het kleuren', klonk het. Geen haar op mijn hoofd die eraan had gedacht om hem zaken aan te leren. Het schaamtegevoel overviel me...
Ik trek me op aan het idee dat hij nu al alles meeluistert als we uitleg geven aan grote broer. Ik hoor hem al af en toe lustig meerekenen.  Hopelijk kan hij het uit zichzelf tegen binnen 2 jaar ;-)

Mijn grootste zorg is dat Vince nu al schoolmoe wordt..., wetende dat hij nog zo'n lange carrière voor de boeg heeft. Ik had het eerste leerjaar al zo zwaar onderschat en de tafels van vermenigvuldiging komen er volgend schooljaar al aan...
Hij hoeft voor mij de beste niet te zijn, maar wel zijn best doen. Hij hoeft geen professor te worden, maar zijn best doen waarvoor hij ook kiest.
Wij tellen alvast zwaar af naar de grote vakantie. Jullie ook?


Ondanks alle schooltroubles, ben ik supertrots op mijn grote vriend <3


Tot de volgende!
Charlotte

maandag 19 december 2016

Ouderschapsverlof. Zegen of vloek?

Extra belasting op bedrijfswagens. Wegvallen van interessante premies. Verhoging van bijdrages. Langere files, talrijke wegenwerken. Langer werken, ... We durven wel eens klagen over de tekortkomingen in ons land. Maar af en toe biedt het ook mooie kansen. En af en toe heb je ook het recht om daar eens gebruik van te maken. Zoals het ouderschapsverlof.

Het idee kwam in een opwelling na een reeks van zware werkweken. Het was zondagochtend en ik was nog voor mijn wekker ontwaakt. Ik overliep het lijstje to do's voor de dag en bedacht plots hoe aangenaam het zou zijn mocht de week uit 1 dagje meer bestaan. Namaandag of prevrijdag ofzo. Manlief hoorde me luidop denken en dacht mee. Als man zijnde zocht hij het niet zo ver en zei: 'Waarom neem je niet een dagje ouderschapsverlof voor even?  Zo creëer je extra tijd, zonder dat je teveel uit het werkritme valt.' Dat ik daar niet was opgekomen!

Ik soesde mij wat dieper onder mijn deken en begon weg te dromen. Een dagje vrij om eens rustig mijn boodschappen te kunnen doen. Een gelegenheid om wat bij te poetsen in huis zonder dat er vuilmakers rondlopen. Bedden verversen zonder dat er iemand in staat te springen. Een toertje lopen op klaarlichte dag! Het klonk als muziek in mijn oren. En dat allemaal terwijl mijn favoriete zangers luid staan te zingen in mijn woonkamer. Intussen een kast opruimen, zonder dat de inhoud achter je rug om verdwijnt. Zalig! En een boek lezen, zonder dat je na elke alinea onderbroken wordt met 'broer heeft mijn dino afgepakt' of 'ik heb gedaaaaaaan, kom je mijn poep afkuisen'... You get the picture.

Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof
Zo gezegd, zo gedaan. Ik kon het uiteindelijk regelen met mijn werkgever. Ik had afgesproken dat die daar geen last van zou ondervinden. Er zou geen werk blijven liggen.
Enkele weken later stond ik daar dan. Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof. Ik keek er groots tegenaan.
Ik had de kids rustig naar school kunnen brengen en had zelfs kunnen wachten om hen de klas in te wuiven. Ook de avond ervoor verliepen mijn voorbereidingen ongebruikelijk chill.
Na school kwam ik terug thuis, zette de muziek op en overliep mijn lijstje met alles wat ik die dag wilde doen.
... ... ...
Ik keek er blijkbaar heel groots tegenaan.
Want er lag niet alleen mijn 'dringende to-dolijst' klaar, maar ook die met minder dringende en zelfs die met 'als het ooit eens past to do's'.

Ken je die laatste soort? Daar staan dingen op voor mocht je je ooit eens vervelen. Ha. Bijvoorbeeld een fotoboek samenstellen van de citytrip naar New York van 4 jaar geleden.
Die laatste lijst heb ik onmiddellijk verstopt, toen ik na het joggen zag dat het al middag was. Na het douchen en eten besefte ik dat binnen minder dan 3u school alweer uit was...
Uiteindelijk heb ik moeten springen en vliegen om de helft (!) van mijn lijstje waar te maken en tijdig aan de schoolpoort te staan. Daarna de oudste vlug naar de logopedie voeren, tussenin naar de winkel hollen, om daarna aan de avondshift te beginnen. Het zweet stond op m'n rug.
En dan komt manlief binnen om enthousiast te vragen hoe mijn eerste dag was verlopen. Het was tenslotte Zijn Idee! Ik kon enkel antwoorden met een diepe zucht.

Het fenomeen Je-Bent-Dan-Toch-Thuis
De weken erna wilde ik het anders aanpakken. Elke vrije maandag is een gevecht tegen de to-dolijstjes, met hard afwegen van prioriteiten. Het betekent weliswaar meer quality time op zondag, maar joggen of boeken lezen heb ik sindsdien niet meer gedaan op mijn zogenaamde 'extra vrije dag'.
Integendeel. Er is een raar fenomeen ontstaan dat heet 'je bent dan toch thuis'. Dus álles hoort dan te gebeuren. 'Wanneer Telenet kan langskomen? Doe maar op maandag, want je bent dan toch thuis.' Een levering ophalen. Naar de bank. Naar de post. Naar de boekhouder. Naar het containerpark.
Zowel mezelf als mijn huisgenoten (ik noem geen namen ;-)) maken er zich schuldig aan.

Bovendien zijn de andere 4 werkdagen ook nog eens drukker geworden. Aangezien je je niet wil laten kennen op het werk, geef je extra effort op de andere dagen om zeker niets te laten liggen. Want eigenlijk zijn te behalen targets net dezelfde gebleven...

Is het in mijn geval dan nog interessant te noemen? Zo voelt het niet direct. Maar toch geniet ik meer van mijn weekend. Het uitgelezen moment voor quality time met mijn kids. De vuile was mag zeurend blijven kijken, ik schuif hem koppig opzij voor maandag. Die komt dan wel op de een of andere to-dolijst te staan ;-)

Nemen jullie ouderschapsverlof op? Of bewust niet? En voelt het ook aan als een vloek of toch eerder een geschenk?

Tot de volgende!

Charlotte

donderdag 1 december 2016

Schuldig aan heiligschennis

Ik heb een doodzonde begaan! Ik heb heiligschennis gepleegd...
Althans dat is wat ik mag geloven van mijn omgeving. Geschrokken gezichten heb ik gezien, toen ik vertelde dat mijn kerstboom er al staat. Yep, je leest het goed, VOOR de komst van Sinterklaas.
En dat is blijkbaar echt not done! "Zeker niet met kindjes in huis."

Het kriebelde al toen de maxima daalden onder de tien graden. Intussen al een tweetal maand geleden. Maar ik hield me in. Her en der verschenen er naast de laatste zomerkoopjes ook de eerste kerstspullen op het toneel. De glinstering in de rekken trokken me als ware magneten naar zich toe. En ik besefte: daar is de mooiste tijd van het jaar weer. Smelt.

Vijftig tinten goud
Nochtans ben ik een echt zomerkind. Ik kan met volle teugen genieten van de warmte die zomerse zonnestralen afgeven. Mocht ik nu moeten kiezen tussen een eeuwige zomer of een eeuwige winter, pleit ik zonder twijfel voor het eerste. Maar kerstsfeer bereikt onhaalbare levels van gezelligheid. Ik zou het wel missen tijdens die eeuwigdurende zomer.

Begin november kon ik me niet meer bedwingen. De valse kerstboom had na de verhuis nog geen vaste plek gekregen en stond eigenlijk toch wel een beetje in de weg... Ik wist al van de allereerste schetsen van de nieuwe woning waar de kerstboom zou belanden. Een mooi centraal hoekje waar niemand moet passeren. Ik liet de elektricien speciaal een stopcontact voorzien 'voor een extra sfeerlamp'. (knipoog)

Het kleurthema voor dit jaar lag al vast. 50 tinten goud (of toch een 5-tal). Check. Na het versieren bekeek ik het resultaat vanop een afstand. Een warme gloed ontwaakte in mijn binnenste toen ik de gouden ster op de top zag blinken van blijdschap. Ik zette zelfs Michael Bublé's Christmas op om het magische moment extra kracht bij te zetten.

Tataaaaa!
Grote Pakjesmaand
Maar ik ontstak de lichtjes pas nadat de gordijnen dicht waren en geen enkele passant mijn vroegtijdigheid kon ontdekken. Ik postte mijn trotse boom pas enkele weken later op Instagram. En toch nog zag ik verontwaardigde emoji's en mensen op hun achterste poten.
Wie heeft eigenlijk beslist wat de juiste volgorde is? Tradities zijn er ook maar gekomen door iemand die vond dat dat nu even heel goed uitkwam voor hem of haar. Was de Sint op een gegeven moment gekrenkt in zijn ego toen hij uit de schoorsteen neerdaalde en een kerstboom zag staan? Is er een concurrentiestrijd tussen de twee gulle gevers met lange baard?

De maand december is hier sowieso al Grote Pakjesmaand. Beide zonen zijn er jarig. Wie cadeautjes krijgt, wanneer ze die krijgen of door wie, loopt hier wat door elkaar. Ik hou er zelfs een overzichtje op na. What's new.
Dus wij halen er simpelweg het maximum uit... door de maand met een maand te vervroegen :-) De kids vinden het fantastisch!!! Ze gaan helemaal mee in hun moeders gekkigheid en wilden zelfs een 'kersthoekje' in hun slaapkamer.

De kersthoek in de slaapkamer van Lenn.
En hou me vast of ik sta 3-2-1 Happy New Year te roepen op 6 december in mijn kersttrui en Zalig Pasen op oudejaar!
Ach, teveel gezelligheid doet niemand kwaad. Ik zal voor Sinterklaas en co wel een extra gin tonic klaarzetten ;-).

Vinden jullie het ook niet kunnen of delen jullie mijn enthousiasme?

Tot de volgende!

Charlotte
X

dinsdag 20 september 2016

Bedoelde u...? (deel 9)

De negende editie al! En ik durfde nog te vrezen dat deze rubriek met uitsterven bedreigd was... Alsof mijn kinderen plots alleen nog maar perfect samenhangende zinnen zouden uitbrengen. HA! Da's een goeie :-)

Integendeel, ik kan mijn spraakwatervallen soms niet bijhouden. De beste staan hier samen:

Lenn (bijna 4) kijkt naar de zonsondergang: Kijk! Een wolksnor!

Lijkt me meer een zonwenkbrauw nee?
Vince (bijna 6) vraagt wat die landbouwer in zijn tractor gaat doen.
Ik: Hij gaat werken op zijn akkerland.
Vince: Spreken ze daar ook onze taal in Akkerland?

Ik: Jullie moeten veel drinken als het zo warm is. Wat willen jullie?
Vince: Voor mij plat water.
Lenn: Ik wil hoog water.

Vince over het beeldje dat hij in school maakte voor moederdag:
Ik moest geen borsten opdoen want jij hebt korte borsten.

Perfecte gelijkenis!

Als ik zo kijk, dan zie ik jouw binnenlichaam, je botten.
Vince is duidelijk in een anatomische bui.

Vince en ik proberen samen een racebaan in elkaar te steken, maar het lukt niet zo goed. Tot Vince het plots weer weet: Ik wist dat in mijn hersenen van vroeger.

De 2 broers kijken naar YouTube op de iPad (what's new). Ze neuriën een aanstekelijk deuntje mee.
Als ik hen voorbijloop doe ik ook mee, waarop Lenn: Nee mama! Het is geen meisjesliedje hoor!

Tijdens de voetbalgekte van het EK zag Vince verschillende vlaggen van de deelnemende landen op de kaasjes van Babybel. Kijk Maanland!

Turkije aka Maanland

Lenn heeft gelogeerd bij opa en oma. Was het leuk?, vraag ik benieuwd.
Ja, maar oma heeft een mens begraven!
Blijkt dat ze naar een begrafenis is geweest, oef ;-)

Nu heb jij net jongenstenen!, lacht Lenn me uit terwijl ik de nagellak verwijder.

Een conversatie tussen de 2 broertjes temidden een fantasierijk spel met hun actiefiguren.
Vince: Deze is bijna dood.
Lenn: Hier, een levende spuit.
Vince: Ok, ik zal hem een beetje meer dood maken, dan kan jij hem weer levend maken.

Is het fillie?, vraagt Lenn terwijl we stapvoets richting kust rijden op de E40.

In een laatste wanhopige poging om Vince zijn bord leeg te krijgen, zeg ik:
Als je alles hebt opgegeten, dan mag je alles vragen. Dan staan alle deuren voor je open!
Waarop Vince verwonderd vraagt: Oei en de vliegen dan?

Lenn luister niet flink. Ik vraag: Spreek jij geen Nederlands misschien?
Nee, want wij wonen toch niet in Nederland. 
Smartass...

In een grappig filmpje op Facebook zijn er kinderen aan het glijden op een zwart zeil.
Vince kijkt mee. Heb je dit ook gedaan op sportkamp?, vraag ik hem.
Vince kijkt naar me met gefronste wenkbrauwen. Euh, nee hoor.
En 5 minuten later. Het was een wit zeil op sportkamp. En rolt met zijn ogen.
Die tienermanieren zijn te vroeg!!!

Kijk jongens, een motor met sidecar!
Lenn begrijpt het niet: Waarom is dat een saaie kar?

Lenn speelt met de Lego blokjes en probeert een huis te bouwen, maar het vlot precies niet zo goed. Oei, mis gelukt...

Dankzij die voetbalgekte is Vince ook beginnen voetballen. Er was geen houden meer aan. Telkens hij een matchke heeft, vraagt hij benieuwd: Tegen welk land moet ik spelen?


Deze U7-speler waant zich al Rode Duivel
Tot de volgende!

Charlotte
X

PS: Feel free om hieronder je reactie te plaatsen. Wil je me liever een mailtje sturen? Dat kan naar hogehakkenensnottebellen@gmail.com