vrijdag 28 juni 2013

Waterproof-mammie

Ligt het aan mij of is elke mama overgevoelig sinds het moederschap? Vooral van nieuwsfeiten of artikels over kindjes krijg ik al de krop in de keel. Als een krantenkop aangeeft dat het over mishandeling of verwaarlozing van een kind gaat, schiet ik al vol. Er komt zelfs zo'n danige walging opzetten, dat ik het niet kán lezen. Vroeger had ik daar allemaal geen last van. Integendeel. Ik kon rustig emo-tv kijken zonder trillende lip. Nu is 'bleitkous' my new middle name...
Het is alsof de knop 'empathie' helemaal wordt opengedraaid in je programmatie, eens je je pasgeboren kleintje in je armen houdt. Je kunt het gewoon veel te goed voorstellen hoe het moet voelen. Herinner je nog het ongeval met de schoolbus in Zwitserland? Toen het bericht kwam dat de ouders moesten afwachten of hun kind nog leefde of niet, kon ik het al niet meer droog houden.

Aangezien ik van mezelf weet dat de kraan vlug opengaat, ben ik er ook op voorzien.
Mijn huis staat namelijk vol dozen tissues. Werkelijk overal kom je ze tegen. Je zou bijna denken dat het mijn fetisj is (nvdr: het woord 'fetisj' staat in het woordenboek omschreven als: "een natuurlijk voorwerp dat verondersteld wordt om bovennatuurlijke bevoegdheden te hebben", klopt dus volledig). In elke slaapkamer, in de badkamer, in de living (dicht bij tv), keuken, uiteraard op de verzorgingstafel, berging, bureau, ... Ik ben onmiddellijk bevoorraad in geval van rondvliegend snot, maar evenzeer als mijn gevoelige snaar is geraakt. En die snaar staat nogal gevoelig. 10 op de schaal van Richter, met het gezichtsveld als epicentrum. En ik hoef geen seismoloog te zijn, of op te zoeken op Wikipedia (love it!) om te weten dat de sterkte 10 als 'catastrofaal' wordt omschreven.

Ik heb al gedacht dat het een medisch probleem zou kunnen zijn. Door het persen bij de bevalling zal er een lek in de traanleiding zijn gekomen. We kunnen toch niet alles voort op onze hormonen steken, toch? Alhoewel het ook verdomde spelbrekers zijn als ze de kop op steken! 
Het is algemeen geweten dat een bevalling tot enige vorm van lekkage kan leiden. Wel dan.
Ik ben soms kwaad op mezelf dat ik er überhaupt naar kijk, maar als de tune van 'All You Need Is Love' of 'Hello Goodbye' begint, schuif ik de doos papieren zakdoekjes stilletjes dichter en dichter.
"zap Zap ZAP" spookt door mijn hoofd, maar ik ben er doof voor. Gelukkig ben je dan in je eentje thuis en kan je alles de vrije loop laten. Als dit voorvalt en plein public is het verbijten geblazen!
Het is trouwens niet alleen bij negatieve zaken. Leuke momenten kunnen ook gevoelig zijn. Zie ik op tv een bevalling, een overwinning op de Paralympics, een hereniging met een verloren gewaande geliefde, een gulle schenking aan een minderbedeelde, .... en mijn bril bedampt. 
Ik hou mijn hart al vast voor september, want ik vrees dat het een paar tellen zal overslaan als ik mijn klein ventje voor het eerst door de grote schoolpoort zie stappen. Ik bestel alvast een extra voorraad tissues en waterproof mascara tegen dan...



Charlotte
X

2 opmerkingen:

  1. Geloof me als ervaringsdeskundige: zelfs waterproof-mascara houdt het niet op de eerste schooldag van je spruit, beter géén ;-)

    BeantwoordenVerwijderen