zaterdag 13 december 2014

Koken voor kids... met voedselallergie #2

Het was feest afgelopen week ten huize Hoge Hakken En Snottebellen, want de jongste snottebel werd 2 jaar! Toevallig ook degene met lactose-intollerantie en chocoladeallergie... 
Bij feest hoort zoetigheid, dus ben ik weer op zoek gegaan naar een lekker alternatief voor een leuke traktatie. Bedankt trouwens voor alle tips die ik heb gekregen na mijn vorige post over Koken voor kids met voedselallergie. Op de website van Colruyt staan heel wat recepten, waaronder ook lactosevrij, glutenvrij, enzovoort. Ik probeer er zeker uit!
Ook op Snoepzoet kan je lactosevrij snoepgoed online bestellen.
Wat er ontbrak waren doodgewone koekjes. Een probleem want ik heb twee koekiemonsters op de wereld gezet... (de appel valt niet ver van de boom). Ik heb dan maar een 'normaal' recept gezocht en ben creatief aan de slag gegaan met andere koemelkloze ingrediënten. 

Dit was het resultaat:

KOEKJES

Dit heb je nodig (voor ongeveer 40 kleine koekjes):
- 200 gr gewone bloem of patisseriebloem
- 75 gr kristalsuiker
- 1 ei
- 100 gr koude sojaboter (in grote stukken gesneden om je keukenrobot te ontlasten)
- een snuifje zout

Dit doe je:
Alle ingrediënten met mekaar mengen en kneden tot 1 bol (in de keukenrobot of met je handen). Deze bol in huishoudfolie en gedurende 1 uur in de frigo leggen. 



Tijdens het uur wachten kan je samen leuke dingen doen. Bijvoorbeeld kaarten kleuren en stempelen voor zieke kindjes. Zoals we deden voor Marcel en Maik (via Zonnedekens). Hopelijk is de post intussen goed aangekomen en konden de kaarten voor wat afleiding en blije gezichten zorgen!


Als de bol deeg weer uit de frigo mag, wordt het tijd om de oven voor te verwarmen op 200 graden.
Het deeg kan nu uitgerold worden. De vormpjes eruit halen is het leukste onderdeel! Als het te plakkerig is, kan je nog met wat gewone bloem bestrooien.



Klaar voor de oven :-) De baktijd verschilt van oven tot oven en ligt tussen de 12 en 15 minuten. Best na 12 minuten in de gaten houden zodat de koekjes er niet zwart beginnen uitzien... 
Daarna het precisiewerk als de koekjes afgekoeld zijn: versieren of glazuren. Ik vond deze handige verpakking met kant-en-klaar poeder (enkel nog 1 minuut mixen met 15 ml water):


En tadaaaaaa:


Smakelijk!!!

maandag 1 december 2014

Bedoelde u... ? (deel 3)

't Is hier alweer de moeite geweest de laatste weken! De bijna 4-jarige Vince kraamt de ene vertelling na de andere uit. Zijn bijna 2-jarige broer Lenn zegt alles vrolijk na. Met fantastische conversaties tot gevolg. De leukste op een rij:

Vince:
- "Ik heb een beetje fris nodig"
(hij wil dat ik zijn raam van de auto naar beneden doe)
- "Stop eens met zingen! Jij bent toch geen mens voor op de radio!"
(echt gebeurd, ik stond verstomd van verbazing... en ben dan maar gestopt met zingen)
- Papa en mama hebben jou gemaakt. "Was ik dan kapot misschien?"
- Een politie op de moto, noemen ze ook een zwaantje. "Maar nee, die kunnen toch niet zwemmen."
- "Blauw is mijn mieveliskleur."
- "Gaan we samen spelen? Ik ben de mol en jij mag de modder zijn."
(woehoew)
- "Moet een boer ook pardon zeggen als hij een boertje laat?"
(clevere opmerking)

 
- "Er zit een monster achter mijn kleerkast, ik heb hem gezien."
Dat kan toch niet, de kast staat tegen de muur. "Jowel, het is een plat monster, zoals een platte vis."
- "Waarom moet ik altijd naar school? Waarom kan ik niet naar opa en oma?"
Die zijn aan het werken. "Huh, nee hoor, die kunnen toch niet werken, want die zijn al oud!"
- "Gaan we een keer van winkeltje spelen? Je moet wel je topomonee meebrengen hé."
- Vince zet zijn voeten op de mijne.
"Nu ben jij een scheetboard."
- Allerheiligen op het kerkhof. Ik leg hem uit dat die mensen dood en in de hemel zijn.
"Dood van op straat zoals die platte egel?" Nee in het ziekenhuis van ziek te zijn.
"Konden ze er dan ook geen Cars sticker opplakken?" (was het maar zo eenvoudig...)


Lenn:
- de Mursen (Smurfen)
- een poniloon (mobilhome)
- nog kee assage (als hij wil dat ik hem nog eens insmeer met balsem)
- oei konke buite (als hij ziet dat het buiten al donker is)
- Lenn! (zegt hij trots als je vraagt wie er een scheetje heeft gelaten)

Ik ben al benieuwd wat deel 4 zal brengen :-)

Hier deel 1 en deel 2.

X

zaterdag 29 november 2014

Koken voor kids... met voedselallergie #1

Toen Lenn werd geboren, werd al vlug duidelijk dat hij met een voedselallergie kampte. Hij kreeg borstvoeding en stond vol (overal!) rode bolletjes. Dr. Google wist me te vertellen dat het gewoon babyacne was. Maar de innerlijke dokter in mezelf deed me vermoeden dat er toch iets meer aan de hand was. Om de 2u honger hebben, gebalde vuistjes, krijsen en ineen krimpen van de pijn, stonden niet in de lijst van symptomen onder 'babyacne'.
Helemaal uitgeteld riep ik de hulp in van een vroedvrouw aan huis (een aanrader voor elke pas bevallen mama!!!). Zij twijfelde geen seconde en gaf me een lijst met voedingsmiddelen die ik stapsgewijs uit mijn eigen menu moest halen, om zo te zien waaraan Lenn allergisch was. Conclusie: lactoseintollerant + chocolade. En wetende dat ik elke dag startte met een groot glas chocomelk...

De overstap naar flessenvoeding was ook geen sinecure. Er bestaan voldoende alternatieven voor melkpoeder zonder lactose. Weliswaar een stuk duurder, niet overal te verkrijgen en vooral ook zonder smaak! Uiteindelijk was het opgelost door er bij elke fles honing aan toe te voegen, als natuurlijke zoetstof. Opvolgmelk halen we uit Alpro Soja Groeimelk. So far so good.

Maar plots is het kindje anderhalf en wil ook wel eens van die Cars koeken van zijn grote broer proeven. Dat is nog niet het enige. Er zit werkelijk OVERAL koemelk in! In gehakt, chips, ... Ik ken intussen alle labels op de verpakkingen uit mijn hoofd.
De warme middagkost en boterhammaaltijd zijn hier behoorlijk onder controle, maar wat snacks en desserten betreft zit ik met de handen in het haar...
Heel af en toe zie ik wel eens 'lactosevrij' op een verpakking staan, en dan roep ik het uit van geluk in de winkel. Zoals bij deze chips:

Deze week wordt Lenn 2 jaar en wil ik dat hij de taart waarop zijn 2 kaarsjes staan, ook mag opeten.
Zijn gevoelige darmpjes kunnen wel al een minimum aan koemelk verdragen, maar bij de bakker kan ik niet terecht.
Dus mijn nieuwe missie: zoeken naar recepten voor kids met lactoseintollerantie. Zonder allergieën mag je er ook gerust van eten ;-)

Dit is de eerste:

BRETOENSE APPELTAART

Dit heb je nodig:
- 1 rol bladerdeeg (bevat klein beetje melk)
- 4 appels
- 100gr suiker
- 100gr soja bakboter
- 3 eieren
- 3 eetlepels patisseriebloem
- kaneel







Dit doe je:
1. verwarm de oven op 180 graden
2. schil de appels en snij ze in kleine blokjes
3. smelt intussen de boter
4. mix de suiker, gesmolten boter, eieren, bloem en kaneel
5. leg de bladerdeeg in een bakvorm (ingevet en met bloem bestrooid)
    en maak er gaatjes in met een vork
6. verspreid de appelblokjes in de taartvorm en giet er het beslag over
7. laat een uurtje bakken in de oven op 180 graden
 
Overheerlijk. Zeker met een bolletje soja ijs erboven op!



Smakelijk!
X

zondag 23 november 2014

20 dingen die we dagelijks tegen onze kids zeggen

Onlangs las ik een artikel over wat we elke dag zoals tegen onze kinderen zeggen. Ik moest er hardop om lachen, want meer dan de helft gaat hier ook dagelijks over de lippen. Daarom heb ik de test gedaan: op een willekeurige dag thuis elke 'gebruikelijke' zin genoteerd en de dag daarna gekeken wat er weer werd herhaald. Dit waren de 20 populairste:

- goede morgen, lekker geslapen?
- eerst pipi doen
- op je potje blijven zitten!

- blijf uit je neus
- laat je broer met rust
- geen ruzie maken
- nee nu nog geen koek
- aan tafel
- kom nu hier! ik tel tot 3! 1 - 2 - ... (werkt nog altijd :-))

- komaan nog 1 hapje

- niet morsen
- waar is je muts?
- nergens aankomen (in de winkel)
- heb je 'dank u' gezegd? (ze krijgen een snoepje)
- niet aan de staart van de hond trekken (terug thuis)
- flink zijn hé (we verwachten bezoek)
- tijd om te gaan slapen
- nee nu krijg je geen snoep meer

- 1 verhaaltje is genoeg

- welterusten lieve schat, tot morgen

Misschien hoef je geen test om te merken dat het ook de zinnen zijn die je zelf ook dagelijks tegen je koters zegt :-)
Ik kan me zelfs al levendig inbeelden wat er in de toekomst nog aan het lijstje nog zal toegevoegd worden.
'eerst je huiswerk maken'
'ruim je kamer op'
'direct naar huis'
'zet die muziek zachter'
'om 10u thuis zijn'
'nee het lief mag niet blijven slapen'
...

Voor elke leeftijd gelden andere uitspraken. En zo blijft onze plaat altijd een beetje hangen...

X

dinsdag 18 november 2014

Mama in de kijker

Eigenlijk hoort hier te staan: 'Mama van het jaar', want wat ze zegt slaat nagels met koppen! Ik heb het over Ilse Ceulemans, eindredacteur bij Libelle. Een fulltime werkende mama die het licht heeft gezien... Ze deed haar relaas op www.charliemag.be:

Bron: www.charliemag.be

Is dit dan quality time?
"Nieuws uit Facebookland: sinds een paar weken kun je als kersverse mama je gedachten delen op The gentlemom, een frisse pagina voor en door mama’s die net een kindje hebben gekregen. Het bezoekersaantal groeit véél sneller dan de baby’s waar ze het over hebben, en dat is niet vreemd. Heel wat moeders voelen zich moederziel alleen. Gesloopt door slaaptekort tijdens hun drie maanden zwangerschapsverlof  – haha, dat woord verlof – vragen ze zich wanhopig af hoe al die anderen het doen, die luid lopen te toeteren dat het allemaal zo leuk en intens is, een carrière combineren met kleine kinderen. En dat quality time het sleutelwoord is, in het weekend en ‘s avonds. 
Hm. Dan is het bij mij toch een beetje anders gelopen. Dat verhaal wil ik even delen. Want ik heb een keuze gemaakt die nu, bijna tien jaar later, nog nazindert.
Het gebeurde op een zonnige donderdag ergens in juni. Ik werkte als journalist voor een bekend vrouwenblad en was bezig aan een artikel over de diepzinnige vraag waarom je vaak een prachtige, jonge vrouw aan de arm van een oude vent ziet, maar nooit andersom. Ik was bijna toe aan de wereldschokkende verklaring voor dit fenomeen, toen ik gebeld werd door de kleuterschool van mijn dochter van vijf. Of ik dringend wilde komen. Het ging niet goed met haar.  Nu meteen? Ja, zei de juf. Was ze gevallen, bijna gestikt, had ze hoge koorts? Nee, zei de juf. Maar toch moet je meteen komen, je zal zien waarom. Ik gooide mijn spullen in mijn handtas en snelde naar de school. Toen ik aanbelde en de deur met een licht gezoem openschoof, viel het me op hoe stil het daar was. Het had iets onheilspellends, een school hoort gevuld te zijn met het geluid van vrolijke kinderstemmen. Ik liep haastig de gangen door tot het lokaal van de nabewaking. Nergens zag ik kinderen. Eenmaal binnen leek het of ik in een andere wereld terechtkwam. In een schommelstoel die bij het raam stond, zat de juf, met mijn dochter op schoot. Net een oma met haar lievelingskleinkind. Het zonlicht verlichtte de grijze haren van de juf, en mijn dochter keek me met waterachtige oogjes aan. Van de koorts? Van het huilen?

‘Marieke heeft de hele middag geweend’, zei de juf. ‘Ze heeft een beetje koorts, niet eens zoveel. Maar ze wil je vaker zien. Dat is alles. Daarom heb ik je gebeld.’
Ik ging zitten, mijn dochter kroop bij mij op schoot. En ik wist het even niet meer. Waar haalde deze vrouw eigenlijk het lef om me hiervoor te bellen en mijn werk te doen onderbreken? Ik wilde er iets over zeggen, maar de juf was me voor. ‘Je hebt  het misschien gezien daarnet: de school is leeg. Jij komt altijd als laatste je dochter halen. Ze vindt dat erg.’ Dit maakte me tegelijk kwaad en triest. Waarom was mij dat eigenlijk zelf nooit zo opgevallen, dat wij altijd de laatsten waren om onze dochter op te halen? Maar met welk recht ging de juf zich hiermee moeien? Ik dacht op dat moment nog maar één ding: wegwezen hier. Voor ik nog meer dingen te horen kreeg die mijn wereld meer deden daveren dan de vraag over oude mannen en knappe vrouwen die een uur eerder nog al mijn aandacht had opgeëist.
Om een lang verhaal kort te maken: mijn dochter bleek een ‘stille longontsteking’ te hebben. Een longontsteking zonder hoesten. Best wel gevaarlijk, vooral omdat je het niet snel in de gaten hebt.  Ze moest veertien dagen thuisblijven. Ik nam twee weken vakantie.
Na die veertien dagen ben ik nooit meer fulltime gaan werken.
Dat is nu bijna tien jaar geleden. Ik heb die keuze gemaakt vanuit mijn hart. Heel plots, heel instinctief. Niet om wat de juf had gezegd. Wel omdat ik het al veel langer wist, maar niet wilde toegeven: een fulltime job combineren met een gezin, ik kon het niet. Of nee, ik moet hier toch nuanceren: ik kon het wel, maar het was niet gezellig. Het had niets meer te maken met de droom die ik ooit had. Ik zou een warme moeder zijn, we zouden elke dag heerlijk eten, mijn kinderen zouden altijd zoetjes braaf zijn. De realiteit was: ik was doodop. En samen met mij was iedereen bij ons thuis moe. Zelfs te moe om in te zien dat we dit moe waren.

Dus ging ik halftime werken. Zelfde job, maar ik schreef minder artikels. Ik was bang dat we het financieel niet zouden aankunnen, maar dat bleek niet nodig. Wie minder gaat werken, zal het beamen: je maakt meer zelf, je hebt minder nodig. Het scheelde haast niets. Echt.
Toch is dit geen verhaal dat zomaar een goede afloop kent.  In de jaren waarin ik tijd had om na te denken over de balans tussen carrière en gezin, is me één ding duidelijk geworden: we staan een heel eind wat de emancipatie van de vrouw betreft, maar we staan eigenlijk nergens wat de emancipatie van moeders betreft.
Er is geen plan. Je moet kiezen. En wie kiest, verliest. Dat is de weg die je als jonge moeder te gaan hebt. Het is zoals de Franse feministe en historica Yvonne Knibiehler zegt: ‘Tijdens de tweede feministische golf, in de jaren ’60, kwam het erop aan dat vrouwen zich professioneel konden ontplooien. Om dat te bekomen, moesten vrouwen ontkennen dat moederschap iets is wat tijd in beslag neemt. En daar zijn we in blijven steken.’
Het is taboe om als jonge vrouw met een masterdiploma op zak te zeggen dat je graag thuis bent, bij je kinderen. Je bent in de ogen van anderen al gauw iemand die ‘zich heeft laten doen door haar man’, iemand die niet geëmancipeerd is. Maar daar had dit niets mee te maken. Uiteraard moeten vaders ook hun rol opnemen, maar hoe koppels de zorg verdelen, dat is een andere discussie.
Ik had in elke vezel van mijn lijf het gevoel dat ik niet de moeder was die ik wilde zijn. Mijn ambitie reikte verder dan ‘ik wil een toffe job’. Ik wilde een leven, geen loopwedstrijd. Ik vind dat verlangen niet ongeëmancipeerd, integendeel. Feministisch zijn, is je eigen keuzes durven maken, hoe die er ook uitzien.

Ik heb dus tijd gekocht. Dure tijd. Niet alleen om te zorgen, ook om na te denken. Gaandeweg kwam ik tot het inzicht dat je kinderen opvoeden eigenlijk niet als een levenslang project moet zien. Kinderen zijn maar een dikke 15 jaar dicht bij jou. Laten dat nu toch vaak net díé jaren zijn waarin de meesten ook nog hard aan hun carrière timmeren. Wat een slechte samenloop van omstandigheden. Hoe meer ik afstand nam van de hele situatie, hoe vreemder ik dit eigenlijk vond. En hoe meer ik dacht: we moeten dit herbekijken.
Ik kreeg een idee. Ik denk dat we moeten evolueren naar een tijd waarin elke vrouw voor zichzelf  een 45-jarenplan maakt. Een volledige loopbaan zal straks gemiddeld 45 jaar duren. Die 45 jaar moet je opdelen, naargelang je levenskeuzes (een relatie of niet, kinderen of niet, enz). Ik geef mezelf even als voorbeeld:
45 jaar in totaal:
• eerste schijf van 15 jaar: de groeifase – tussen 22 en 37 jaar
Vanaf mijn 22ste heb ik mijn weg gezocht als journalist, op mijn 31ste en 34ste kreeg ik twee kinderen.
 tweede schijf van 10 jaar: de denkfase  – van 37 tot 47 jaar
op mijn 37ste ging ik deeltijds werken. De tijd die overblijft, dient enkel om te zorgen dat iedereen rondom mij maar ook ikzelf gelukkig ben. Niets moet, alles kan. Zo komt er lucht in mijn hoofd, voor nieuwe ideeën.
 derde schijf van 20 jaar:  de vliegfase – van 47 tot 67 jaar
De kinderen zijn groter, in deze periode moet ik de gedachten van de voorbije tien jaar vorm geven.  Teruggeven aan de maatschappij wat ik heb gekregen: tijd, warmte, mildheid, overzicht en vooral: inspiratie. Ik noem het de ‘vliegfase’ omdat je opnieuw je vleugels uitstrekt, maar ook omdat je kinderen stilaan het nest uitvliegen en jij gewoon met hen meedoet en ook nieuwe wegen opzoekt.
Dit 45-jarenplan is eigenlijk een aflossing van de wacht. Moeders die dat willen, krijgen de kans om een soort van deeltijdse ‘family sabbatical’ te nemen, terwijl de jonge wolvinnen die (nog) geen gezin hebben, de fakkel van hen overnemen, samen met de veertigplussers die niet meer zo hoeven te zorgen voor hun gezin.
Het is geïnspireerd op andere culturen, waar moeders die net kinderen hebben gekregen, geholpen en gesteund worden door andere vrouwen.
En het is ook een tegengif tegen de vreemde manier waarop soms naar vrouwen wordt gekeken die in de menopauze zijn aanbeland. Veertigers zijn straks de reddertjes van onze samenleving, let maar op.
Ik hoor in de verte al roepen: ‘Jij denkt toch niet dat jij na jaren deeltijds werken de leuke jobs in je schoot geworpen gaat krijgen? ‘ Inderdaad, zo makkelijk zal dat niet gaan, want dit idee gaat uit van solidariteit, en in onze kapitalistische samenleving is het ‘ieder voor zich’.
Toch geloof ik in mijn experiment, ook omdat het in onze natuur zit. Gynaecologe Ingrid Theunissen zegt in Marie-Claire: ‘In de menopauze maken vrouwen meer mannelijk hormoon aan waardoor je energieker en ondernemender wordt. Het is hét moment voor vrouwen om hun leven en hun carrière opnieuw in handen te nemen.’

Of we betogen of niet, we zullen allemaal langer moeten werken. Mannen en vrouwen, moeders en niet-moeders. Dat is eigenlijk niet zo erg. Wat wél erg is, is dat we dat niet kunnen blijven doen aan het ritme van vandaag. Als je alle moeders fulltime doet werken, hol je de maatschappij van binnenuit uit. Dan worden onze kinderen kleine Mariekes met onzichtbare longontstekingen die niet verzorgd worden. En waar de staat dan weer dure ziekenhuiskosten voor moet betalen. Dan worden heel wat werkende moeders wandelende wrakken en mag de staat de burn-outs betalen.
Ik denk dat het meer moet aangemoedigd worden om menselijke keuzes te maken. Kijken naar wie wannéér werkt. Alles draait om timing. Geen timing van week tot week, maar timing van een heel leven. Zet de klok gelijk met je hart.
Waarom zou die kwetsbare groep jonge ouders nog méér onder druk gezet moeten worden? Geef ouders toch de kans om vanuit hun hart te kiezen. Laat moeders een plan opstellen. En omarm ze, als ze als rijpe, milde en wijze vrouwen aan fase 3 beginnen. Je zult zien: het loont. En wat nog meer is: onze kinderen zullen u dankbaar zijn."

Wat een goed plan lijkt me! We kunnen er al eens beginnen over nadenken...

X

zaterdag 15 november 2014

De 7 trends in boekenland + giveaway

Afgelopen dinsdagavond sloot de jaarlijkse boekenbeurs haar deuren. Als een van de 150.000 bezoekers, is me - naast knappe signerende koks met Zeeuws of Leuvens accent - het een en ander opgevallen op deze 78ste editie. Samengevat in 7 grote trends:

Trend #1: Animatie
Elk jaar zoekt de organisatie, de vzw Boek.be, nieuwe manieren om volk te lokken naar de boekenbeurs. Want de bezoekers verwachten meer dan boeken alleen! Daarom staan heel wat activiteiten gepland, met nog meer dan anders animatie doorheen de dag én avond, met themadagen en nocturnes. Ook de standhouders zelf doen erg hun best om aantrekkelijke stands op te zetten.


Trend #2: Kleuren voor volwassenen
Onmogelijk naast te kijken de laatste tijd. Ik kan het me niet inbeelden, maar voor wie echt nog tijd over heeft kan zich helemaal laten gaan met kleuren. Misschien toch nog een DIY-activiteit die ik zou aankunnen ;-)


Trend #3: Mini boekjes
Van grote kleurboeken, naar mini-boekjes, oftewel "Dwarsligger". Een volwaardig boek in pocket formaat. Handig om in je handtas te stoppen en even te lezen in de wachtzaal bij de dokter. Ik ben fan!!!


Trend #4: Kinderboeken
Kinderboeken waren nog nooit zo gevarieerd! Van een groot zoekboek zonder tekst tot een trilogie op kindermaat. Ik wou dat ik weer kind(s) was :-)


Trend #5: DIY
Je weet intussen al dat ik hier niet zo goed in ben, maar vele anderen blijkbaar wel, want het blijft een populair thema... Zelfs de kinderen moeten er al aan geloven. Als hun huiswerk af is, mogen ze loomen of zelf hun vliegtuigjes maken. Gedaan met kleuren, dat is weer ons ding :-)


Trend #6: Auteurspodia
Je hoeft geen verdieping meer hoger om een auteur aan het woord te horen. Dit jaar waren er ook podia in de hoeken van de beursvloer. Heel toegankelijk en elk aangeduid met een kleur. Ik bezocht zelf het gele podium voor de uitleg over het programma Lightroom door Pieter Dhaeze.


Trend #7: Giveaway
Het is niets nieuws, maar een blijvende trend. Elke standhouder doet zijn uiterste best om elke bezoeker in de watten te leggen. Je kan er intekenen voor abonnementen met grote cadeaus en aan allerhande wedstrijden meedoen.
Uitgeverij Lannoo laat ook de lezers van deze blog meegenieten van deze gulheid, want ik kreeg zowaar 2 boeken om weg te geven aan iemand van jullie. Het was niet makkelijk kiezen tussen de 3.000 (!) titels die ze aanbieden, maar deze 2 leken me passend en leuk om te winnen:


Boek 1: Kinderdromen
Een recent en reeds veelbesproken boek over wat kinderen echt willen voor ze 12 zijn. Ketnet verzamelde dromen van 100.000 kinderen (!) met de vraag: wat wil je doen voor je 12 jaar bent? Hilarisch en erg verrassend. Onder andere kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens, ook wel opvoedingsspecialist genoemd, analyseert de uitspraken. Een man naar wie we soms een hulplijn zouden willen inschakelen.


Boek 2: De dochter van de imker
Jaaaaaa!!!! De nieuwste van Santa Montefiore, dé populaire Britse schrijfster die ongetwijfeld al veel onder jullie leuke leesmomenten heeft bezorgd. Laat je meevoeren met alweer een meeslepend liefdesverhaal...



Wil je graag een van deze boeken winnen? Schrijf voor woensdag een comment hieronder of op de facebookpagina. Ik gebruik een van de voorlopig nog onschuldige kinderhanden om een gelukkige te kiezen. Veel succes!

X

donderdag 6 november 2014

Don't Do It Yourself

I'm not your typical DIY-mom. Laat dat duidelijk zijn, mocht je het nog niet weten.
De blogwereld pulkt tegenwoordig uit van de 'eenvoudige' DIY-ideetjes. Het is zo hip en echt 2014 en toch... mijn maag keert altijd een beetje als ik het woord ergens tegenkom.
Begrijp me niet verkeerd, er zitten fantastische dingen tussen! Menige Instagram-moeders posten vol trots een foto van hun nieuwste werkje. Hetzij een bollekeskleedje voor hun dochter, een gehaakte portemonnee, beschilderde borden, ... En ze mogen daar ook fier op zijn, want ík zou het niet kunnen. Toegegeven: ik ben stiekem wel een beetje jaloers op hen.

Aan ideeën geen gebrek, maar de capaciteit, noch het geduld, laat staan de tijd zijn hier niet aanwezig. Het beeld in mijn hoofd van een koude winteravond aan de open haard urenlang te zitten breien, zonder tv, tablet of telefoon, lijkt zo romantisch. Maar ik moet realistisch blijven: het is niets voor mij (los van het feit dat we geen open haard hebben, soit, het wordt toch een zachte winter ;-)).
Erger nog: elke succesvolle DIY-foto voelt een beetje aan als een verwijtende vinger.

De verwoede pogingen zijn er wel al geweest. Het materiaal is er zelfs al voor aangeschaft. Enkele diploma's van de avondcursussen, die weliswaar met de hakken over de sloot werden behaald, kunnen het bewijzen. Nu ben ik al ruimschoots tevreden als ik er een knoop stevig en recht heb aangekregen. Want ik heb mijn trots opzij geschoven en mij erbij neergelegd dat DIY niets voor mij is. De voorhistorische naaimachine van mijn ma heb ik dan maar teruggegeven.
Ik ben het shoppende type dat op zoek gaat naar leuke spullen die door anderen werd gemaakt....

Hopelijk waait die DIY-trend vlug over en mogen we weer gezellig ouderwets naar de (web)winkel! Dan is ook mijn trots weer een beetje gered.

X


woensdag 29 oktober 2014

De 10 grootste veranderingen als je mama/papa wordt

Het pre-kindertijdperk is op vele vlakken verschillend van je leven nu je kinderen hebt. Je wordt gedwongen om bepaalde principes met pijn in het hart overboord te gooien.
Deze 10 dingen zijn als ouder plots veranderd:

1. Vroeger: kledij kopen omdat het mooi is, zonder een blik te slaan op het label. 
Nu: erop letten dat het kledingstuk zeker kan gewassen worden! Mogelijke vlekken van snot, kwijl, stift of eten moet er met gemak (herhaaldelijk) uit kunnen! En ik heb het nog niet eens over ondergoed... Labels met 'handwas' laten we verschrikt liggen als zat er een ziekte aan!

2. Vroeger: spontaan en onvoorbereid op een doordeweekse avond naar de cinema vertrekken en een grote doos (lees: emmer) popcorn nemen als avondmaal hmmm.
Nu: een weekplanner op een centrale plaats in huis hangen waarop alle activiteiten en weekmenu van elke dag overzichtelijk staat genoteerd, zonder verrassingen!


3. Vroeger: wakker worden in de zetel nadat je ongestoord al je lievelingsseries live (niet opgenomen) hebt bekeken. Je ruimt wat op en gaat ontspannen slapen.
Nu: als je eindelijk alles hebt klaargelegd voor de volgende morgen, kan je nog een halve film kijken. En dan vlug in je bed!

The Ostrich Pillow is uitermate geschikt voor een powernapke tijdens je middagpauze.
4. Vroeger: 's ochtends uitgerust wakker worden na een volwaardige nacht slapen. Naar de badkamer gaan zonder ook nog maar een idee te hebben wat je straks gaat aantrekken. Je hebt er alle tijd voor!
Nu: je schiet wakker van je wekker die afgaat terwijl je net na 2x opstaan weer in een diepe slaap was gesukkeld. Je spurt naar de badkamer en springt in de kledij die je had klaargelegd. Het vlekje op je blouse laat je voor wat het is, want je hebt nu geen tijd om een ander uit te kiezen. Ratrace!


5. Vroeger: op een zonnige dag je installeren op je terras met allerlei leesvoer zodat je je zeker niet zou vervelen. Stel je voor! Als je al niet indommelt van de zalige warmte. Om dan wakker te worden met een mooie bruine (of rode) teint.
Nu: geen kans op een summerglow, laat staan je te verbranden, want op een zonnige dag zoek je naar schaduw voor je koters! Het leesvoer ruimt plaats voor petten, sunblock crème, zonnebrillen en witte t-shirts om blote lichaamsdelen te bedekken. Als je al buiten komt, want misschien is het te warm voor de kindjes...


6. Vroeger: beginnen kokhalzen als je iemand ziet kotsen. Je vindt alles vies. Zelfs de zakdoeken van je vriend in de wasmachine gooien, doet je huiveren. Je bent geschokt als iemand in het openbaar een luidruchtig windje laat ontsnappen.
Nu: de kots, het snot en andere lichaamsvochten vliegen je soms om de oren. Je hebt al een aantal keer per ongeluk je duim in de 'bruine boodschap' gestopt toen je de luier wou binnenkijken.
En van boeren en scheetjes kijk je niet meer op, ze horen bij het dagelijks tafereel.

Zoek de drol. Gelukkig bestaande uit stevige materie. (opgelet, niet geschikt voor gevoelige kijkers)
7. Vroeger: ook al zijn alle pashokjes bezet, je gaat niet in een hoekje je broek uitdoen om te passen. Je wacht mooi je beurt af om je uit het zicht om te kleden. Je hebt toch zeeën van tijd.
Nu: weg schaamte. Je hebt je dan ook al eens (of meer) volledig tentoongespreid in volle glorie. Op het moment dat je je exclusiviteitscontract verbreekt, wegen de weeën toch meer door dan eender welk gevoel van gêne. Handig in een drukke kledingwinkel, want je hebt toch geen tijd meer over om te wachten.

Dit wil ik zelfs de niet-gevoelige kijker niet aandoen ;-)
8. Vroeger: de voorjaarszon doet je wegdromen van parelwitte stranden, cocktails drinken op beach party's. Je gaat om een reisbrochure en wacht de beste last-minute aanbieding af.
Nu: de winter is nog in volle gang als je denkt aan de volgende zomervakantie. In de reisbrochure ga je op zoek naar kindvriendelijke bestemmingen. Welke reisorganisatie biedt het interessantste pakket voor gezinsvakanties? Je boekt een accommodatie met een terras aan het zwembad (voor wanneer ze hun middagdutje doen), een ziekenhuis in de omtrek (liefst met Nederlandstalige dokter), een keukentje (om de speciale voeding voor je zoon met voedselallergie zelf klaar te maken), ... De vele noden van je kids primeren. De reisdocumenten liggen klaar, nog lang voor de eerste voorjaarsstralen verschijnen. En dan lang aftellen tot wanneer je eindelijk kan vertrekken en hopen dat het een rustige vlucht wordt...


9. Vroeger: bij de kleinste verkoudheid bel je naar je moeder om te weten welk middeltje kan helpen. Maar gelukkig wordt je niet vaak ziek, je komt immers niet vaak in aanraking met bacteriën.
Nu: ben je je eigen apotheek. Er zijn op korte tijd al zoveel kwaaltjes de revue gepasseerd en solidair doorgegeven aan alle huisgenoten, dat de voorraad geneesmiddelen inmiddels uitpuilt.

Weer opgelet voor de gevoelige kijker. Deze snottebel breekt werkelijk alle records! En hij is er nog trots op ook tssssss
10. Vroeger: andere mensen met kids zien en je afvragen hoe leuk die van jou er zouden uitzien. Fantaseren over de leuke dingen die je samen zou kunnen doen met je look-a-likes in hun trendy, propere kleertjes.
Nu: met veel liefde en plezier al je prioriteiten aanpassen aan je schatten. Veel leuke dingen met hen doen omdat je ervan geniet als ze plezier hebben en gelukkig zijn!!!




X

dinsdag 28 oktober 2014

Mama in de kijker

Deze goedlachse mama - Joke (31) - bezorgt me om de 2 weken een proper huis, maar ze doet veel meer dan dat! Ik kan bij haar altijd terecht voor het beste advies wat betreft de kindjes. Ze heeft dan ook al wat meer ervaring. Haar zoontje Yoran wordt binnenkort 9 jaar en dochtertje Yana is al 6. Ze is voor mij een voorbeeld qua opvoeding, dus geen beter persoon om een paar vragen aan te stellen. Als een echte spraakwaterval had ze genoeg aan 2 vragen :-) Duidelijk een gepassioneerde mama, en wel een met heel inspirerende woorden:

- Wat vind jij de grootste verandering sinds je mama werd?

Vooral de zorgen die erbij kwamen heb ik echt onderschat. De grote verantwoordelijkheid die je plots krijgt, daar had ik op voorhand nooit bij stil gestaan. Het is ook heel definitief. Ze zijn zo afhankelijk van jou. En zo hulpeloos. Bijvoorbeeld stel dat een mama geen zin zou hebben om te koken, dan heeft het kind ook geen eten. Veel kinderen zijn de dupe van ouders die bijvoorbeeld depressief zijn en niet voor hun kinderen kunnen zorgen zoals het zou moeten. Dat vind ik zo erg.

Kinderen zijn ook een hele verrijking op gebied van fantasie en verbeelding. Mijn dochter Yana was bijvoorbeeld vaak bang voor 'bosmonsters' als we fietsten langs het bos. Ik vertelde haar dat de elfjes die in het bos wonen met hun toverstok bloemetjes toveren. En daar durven monsters niet komen. Sindsdien gaan we op zoek naar de bloemen in het bos en is ze niet meer bang.
Als je geen kindjes hebt, is de fantasiewereld een deel dat je vergeet.




Ik kan ook beter relativeren sinds de kindjes er zijn. Vooral in huis maak ik me minder druk als het eens niet proper ligt. Het heeft toch geen zin. Zeker niet als er vriendjes komen spelen. Trouwens onze vriendenkring is dankzij hen ook enorm uitgebreid.
Kinderen brengen zóveel teweeg... In het begin lijkt alles heel ondankbaar. Enkel eten geven en verversen, maar dan komt dat eerste lachje en daarna zeggen ze voor het eerst 'mama' (smelt). Het is fantastisch om ze te zien groeien en een eigen persoonlijkheid ontwikkelen.

Wat ik bovenal begon te beseffen, is de waarde van mijn eigen ouders. Zolang je zelf geen kindjes hebt, lijkt alles wat je ouders doen zo vanzelfsprekend. Maar toen ik zelf mama werd, begon ik meer stil te staan bij alles wat mijn ouders voor me hebben gedaan.

- Geef je je kindjes dezelfde opvoeding die jij kreeg?

 Nee! We kregen met z'n vieren een hele losse opvoeding. Gewoonweg omdat mijn ouders door hun drukke baan geen tijd hadden voor een strikte opvolging. We deden ook onverantwoorde dingen zoals in bomen klimmen en eruit springen... Ik wil mijn kindjes de kans geven om zich te ontwikkelen en begeleid hen daarin zo goed mogelijk. Helpen met huiswerk, brengen naar de zwemles, ... Ik laat hen ook vrij door hen op kamp en naar de jeugdbeweging te laten gaan.
Het zijn soms kleine simpele dingen. Bijvoorbeeld als ik plots in de supermarkt zeg: "Gooi de kar maar vol met dingen die je lekker vindt!". Je zou die verraste blinkende oogjes eens moeten zien :-)
Ze gelukkig maken. Daar doen we het uiteindelijk allemaal voor.

X




zaterdag 25 oktober 2014

Boekenbeurs win win win!!!

Het zijn hoogdagen, want op vrijdag 31 oktober start de enige echte jaarlijkse boekenbeurs in Antwerpen! En dit al voor de 78ste keer. Je kan gaan voor een van de honderden signeersessies, het Kidz-programma, het auteurspodium of de ladies-night op 4 november. Ik ga er ook zeker een paar uur slenteren in de gezellige geur van papier, achterflappen lezen tot mijn nek er stijf van wordt. 

Waar je me zeker ook zal kunnen treffen, is op stand van Uitgeverij Lannoo. Want dankzij hen mag ik 2 x 2 toegangskaarten (ter waarde van 9 €) weggeven!!! Dus wil je er ook heen? Schrijf dan hieronder een comment of zet iets op de facebookpagina, en dit ten laatste tot dinsdagavond. Een onschuldige kinderhand - er zijn hier 4 van die te vinden - zal woensdag 2 namen trekken. Je adres kan je me mailen op hogehakkenensnottebellen@gmail.com.


Na mijn bezoek aan de beurs kom ik hier zeker nog eens op terug, want hoogstwaarschijnlijk zal er dan terug iets te winnen vallen.... In de vorm van een boek, of course ;-)

X

maandag 20 oktober 2014

Opvoedingsles #1

Bananen en appels. Dat zijn de enige twee fruitsoorten die Vince toelaat om zijn portie natuurlijke vitaminen op te doen. Maar daar wou ik toch eens wat verandering in brengen.
Afgelopen zaterdag liep ik in de supermarkt voor boodschappen en besloot mijn boodschappenlijst aan te vullen met 'allerlei proeffruit' én omkoop materiaal (in ingepakte vorm), want zonder dat gaat het me niet lukken.

Ik betrok Vince erbij om het fruit te spoelen en te snijden en we maakten deze stekelige creatie:


 

Zijn enthousiasme was aangewakkerd, dus werd het time for some action... Opvoedingsles #1 (het kan geen toeval zijn dat er in het woord opvoeding VOEDING zit...)

video

Na menig smoelentrekkerij en wat kokhalzerij was niet al het fruit opgegeten, maar we waren al tevreden met het bekomen resultaat. Wat een vooruitgang! Deze week zitten de (weliswaar pitloze) druiven in de schooltas. Wat het overschot betrof, hadden we andere ideeën...


Gin tonic met frambozen en jeneverbessen, njam! Je ziet, we zijn de gezonde toer op gegaan afgelopen weekend :-)

X

dinsdag 30 september 2014

Don't look back in anger

Liefste Lenn,

We hebben iets te vieren vandaag. Althans zo voelt het aan. Precies zoals een verjaardag. Maar we vieren niet de dag waarop je bent geboren, maar wel de dag waarop je niet bent gestorven.

Dag op dag een jaar geleden stikte je in soep bij de onthaalmoeder. Je ging in shock en je leven hing aan een zijden draadje. Dagenlang vocht je voor je leven. We zagen samen de hel van te dichtbij. Je verliezen was huiveringwekkend binnen handbereik. Maar je vocht terug. Loslaten en andere onnatuurlijke fenomenen

Het werd een jaar met ups en vooral veel downs, op allerlei vlakken. Een jaar van verkrampt afwachten hoe je je erdoor zou slaan met je lage immuniteit. Een jaar lang de knop proberen terugdraaien om je opnieuw met een gerust hart uit handen te geven, met alle tactloze reacties erbovenop. Alle aftastende blikken negerend en tegelijk trots om te tonen dat je nog 'normaal' bent ondanks het zuurstoftekort. Ik betrap mezelf erop dat ik aan jou moet denken als ik een kindje in een rolstoel zie. Vroeger ging ik er altijd van uit dat het kind zo geboren was, nu weet ik wel beter. Er was misschien dat ene stomme moment van verstikking aan vooraf gegaan.

365 dagen later en nog steeds een achterloop met de verzekeringen. Onduidelijkheid over aansprakelijkheid, onenigheid over onderdelen op de vele facturen, ter verantwoording geroepen worden bij de controlearts. 
De littekens op je huidje zijn stilaan verdwenen, je angsten en nachtmerries gelukkig ook, maar de nare herinnering zal voor altijd aan onze ribben blijven kleven. 

Tegelijkertijd zijn we de afgelopen twaalf maand veel slimmer geworden. We hebben geleerd wie onze echte vrienden zijn en helaas op wie we niet kunnen rekenen. Er kwam steun uit onverwachte hoek en onverschilligheid waar we steun zochten. Enkel wie zelf ooit in dergelijk onfortuinlijke situatie had verbleven, beseft dat het leed niet geleden is bij vertrek uit het ziekenhuis. Mijn boosheid voor alle oppervlakkigheden heeft intussen plaats gemaakt voor begrip. Iemand die zich ergert aan iets onbenulligs heeft immers niets ergers aan zijn hoofd.

Doorheen de lange weg die is afgelegd - ook al lijkt het gebeurde nog zo vers - zijn er ook nieuwe gezichten op ons pad gekomen. Als het ware de onmisbare kroongetuigen op het proces. Voor al deze reddende engelen is onze dankbaarheid groot. Enkel en alleen dankzij hun snel ingrijpen en accurate beslissingen ben je er nog. En wat een fantastisch ventje ben je steeds meer en meer! Je warme persoonlijkheid kan een donkere kamer doen oplichten, want je glimlach is nooit veraf. 

Door wat je is overkomen namen we niet zomaar alles als vanzelfsprekend. We genoten nog meer dan alle andere aanwezigen van het bezoek aan de kermis, het pretpark, de speeltuin, het zwembad, de dierentuin, de kinderboerderij, ... Een inhaalmanoeuvre van jewelste. Of bekijk het als een voorsprong, zodat je het in je leven toch zeker eens hebt meegemaakt. Ik zie je glunderen en ondanks de krop in mijn keel doe ik precies hetzelfde. 

Elk leuk samenzijn voelt als een overwinning. Weer iets dat ze ons niet meer kunnen afnemen. 
Het scheelde niet veel of we hadden het allemaal niet kunnen doen. En het is precies dát besef dat ons veranderde in wie we nu zijn: twee gelukzakken die genieten van de grote, maar even hard van de kleine dingen in het leven!

Ik meen het wat ik je vaak toefluister bij het instoppen in bed: ik ben zo blij dat je er nog bent, er ligt nog zoveel leuks op je te wachten!


Proficiat lieve Lenn X

Keepy keeps me happy

Ken je het probleem met het bewaren van alle tekeningen en knutselwerkjes van je klein mannen?
Die van mij zijn nog geen 2 en 4 en hebben nu al een hele expositie bijeen verzameld. Het is een vaste gewoonte om elke nieuwe piece of art uit te hangen of uit te zetten in de speelhoek van de keuken. Ook al is er ferm buiten de lijnen gekleurd, verre van proportioneel (handen zo groot als je hele lichaam) en in allerlei schreeuwerige kleuren ... , toch ben je trots op elk nieuw meesterwerkje.

Bij de komst van een nieuwe creatuur, moet het vorige plaats ruimen. Oorspronkelijk was ik van plan om ze allemaal in een doos te bewaren 'voor later'.
Eens naar school, merk ik dat de werkjes elkaar wel erg snel opvolgen... Eén doos wordt al gauw een bergruimte wordt een huis vol aan dat tempo, als ik alles wil bijhouden. En ik krijg het niet over mijn hart om iets weg te gooien dat ze met fierheid in hun ogen afgeven als 'speciaal voor jou'...
Maar ik heb dé oplossing voor dit euvel ontdekt: KEEPY!




Keepy is een app waarin je al deze werkjes kan onderbrengen, een 'digitale vernissage' als het ware. Je neemt een foto van een vers meesterwerk en je slaat het op in de applicatie. Er kunnen ook video's en andere herinneringen aan toegevoegd worden. En helemaal zoals ik het graag heb: mooi overzichtelijk op datum per kind. Tot wel 30 stuks per maand!


Bovendien kan je een directe link maken met moderne grootouders om alles direct te delen met hen.


Helemaal over the top is dan weer de optie om het werkje rechtstreeks te bestellen als geschenkmateriaal.


Eigen aan deze tijd is dat er voor alles een You Tube filmpje bestaat. Zo ook voor Keepy: Keepy 

Vanaf nu kunnen we alle kinderkunstwerkjes schaamteloos dumpen bij het oud papier ;-)

x

maandag 22 september 2014

De 15 leukste apps voor kids

Het behoeft geen betoog dat kinderen en computers goed samengaan. Ze vinden het boeiend om je te zien tokkelen op het toetsenbord. En ze voegen er vlug nog een paar extra letters aan toe. Als ze je even gadeslaan met de tablet nemen ze de sleepbewegingen met gemak over. Door het touchscreen-tijdperk heb ik mijn zoontjes er al op betrapt dat ze met hun wijsvinger de foto's op het pc-scherm willen 'swipen'.

Ze zijn er sowieso bij gebaat om al vertrouwd te raken met de digitale wereld. Dus waarom niet op een speelse manier? Hieronder staan de 10 favoriete apps van mijn zonen, speciaal voor jullie getest:

1 - LEGO DUPLO

Helemaal gratis te vinden in de App Store! Er zijn 5 varianten: Zoo, Trains, Circus, Food en Ice Cream. Vince (bijna 4) vindt ze allemaal fantastisch om te spelen. Doordat er telkens kleine opdrachtjes moeten uitgevoerd worden, kan hij zich een tijd lang in stilte bezighouden. Handig ;-)
Er is weliswaar 1 klein nadeel aan verbonden: als ze de figuurtjes in het 'echt' zien in de winkel, moeten en zullen ze mee naar huis...




2 - KINDERKIJKBUIS

Wederom gratis en voor alle (kinder)leeftijden! De app bevat rechtstreekse links naar allerlei nieuwe en oude kinderfilmpjes. Zowel Uki staat erop, maar ook Vrouwtje Theelepel en Fabeltjeskrant. Oh nostalgie!


3 - UNCOLOR

Een betalende, maar leuke app voor de allerkleinsten. Zoals de naam al doet vermoeden, speelt het kind het omgekeerde principe van kleuren: ontkleuren. Ze krijgen een zwart scherm en moeten met hun vingertje het scherm 'schoon' wrijven. Tataaa! Er verschijnt beetje bij beetje een leuke dierenanimatie.


4 - LAUGH AND LEARN

Het alom bekende merk Fisher Price is mee met z'n tijd, want ze hebben een reeks apps voor kids ontwikkeld. Helemaal gratis, maar niet in het Nederlands. Je koters leren direct tellen in het Engels :-)

  

 
5 - PEEK-A-BOO

Een gratis spel voor de allerkleinsten. Hierbij moeten ze op een grote rode smiley drukken en er verschijnt een dier. Opnieuw in het Engels, maar een dierengeluid klinkt toch overal hetzelfde ;-)



 6 - NICK JR

Een afkorting die menig moeder en vader weet waarvoor ze staat : Nickelodeon Junior. Als afgeleide van de bekende tv-zender, is er de gratis app-versie met alle even gekende figuren: Dora, Diego, ... En vooral met deuntjes die uuuuurenlang in je hoofd blijven hangen. Zijn naam is Dieeego, go Diego go, ...


7 - BABY TV MOBILE

Ook deze tv-zender zag haar kans schoon om nog wat extra's mee te graaien. Vooral het jongste publiek is er gek op. Lenn (bijna 2) kan keer op keer op keer op keer naar hetzelfde filmpje opnieuw kijken. Een groot minpunt is de constante mogelijkheid om onderdelen bij te kopen. De app zelf is gratis, maar beperkt. In elk hoekje (letterlijk) schuilt er koopgevaar!


8 - THOMAS ACTIVITIES

De blauwe stoomlocomotief kennen de meeste kindjes wel al van tv. De gratis app bevat leuke spelletjes, zoals memoryspel, kleuren en puzzelen. Maar hier ook voortdurend leuke nieuwe opties die je moet bijbetalen.


 9 - DINO MATCH

Dat we hier vergaan tussen de dinosaurussen, wisten jullie misschien al. Die beesten hadden 225 miljoen jaar geleden nooit kunnen denken dat ze ook als (digitale) animatie zouden dienen.
Bij deze gratis applicatie wordt het geheugen van je kind getraind met een memoryspel.


 10 - TALKING ...

Geen gezaag meer voor nieuwe huisdieren, maar wel een gratis sprekende versie op het scherm! Er zijn veel varianten op de markt: Talking Tom (kat), Pierre (papegaai), Ben (hond), Gina (giraf), puppy, ... De meeste hebben geen manieren, want ze laten boeren en scheten zonder pardon. Ik heb ook wel mijn bedenking wat betreft het feit dat je ze naar hartenlust kan slaan, maar ze zijn populair. Vooral Rex (een T-rex) is Vince zijn favoriet - of wat had je gedacht. Het beest herhaalt gewoon wat je zelf zegt, met alle hilariteit van dien!


11 - BUMBA

Hoe hard je ook probeert, je kan bijna niet meer omheen het Studio 100-effect. En toegegeven, er zijn wel leuke figuren aan gelinkt. De papa's denken hierbij spontaan aan K3 Josje en de mama's aan Mega Toby Louis Talpe. Voor de kleinsten gaat Bumba nog steeds lopen met de prijzen. Niet echt een verrijking op gebied van taal (vogel = kiwi??? nonienonienonie), maar wel grappige animatie. Ook de betalende (oekandana) app is zijn geld meer dan waard.


 12 - CREATIVITY STUDIO

Daar tegenover staat de volgende klepper van formaat: Disney. In mijn ogen de oermoeder van alle animatie. In deze gratis app kunnen vele kinderleeftijden hun plezier halen met allerlei spelletjes.


13 - KOEKOEK TV

Allemaal kinderanimaties verzameld in deze gratis applicatie. Met hier en daar ook een 'oude' bekende, dus we kunnen weer met plezier meekijken ;-) Ken je de Gummi Beren nog?



 14 - VIDEO TOUCH 5

Bij dergelijk inspiratieloze benaming zou je geen slappe lach verwachten. En toch is het al gebeurd met deze app! Het mooiste bewijs dat kinderen tevreden zijn met simpele dingen. Ze kijken naar echte beelden van de verschillende voertuigen in actie. Het kost 1,79 €, maar verplicht aan te schaffen door elke ouder met jongens in huis!


15 - DIERENGELUIDEN

And last but not least, deze gratis app vol ... (wat denk je?) dierengeluiden. Zowel voor jongens als meisjes. Let vooral niet op de Engelse benaming van het desbetreffende dier, maar ga vooral voor de imitatie van het geluid :-D

  
 

Genoeg theorie, tijd voor de praktijk! Opzoeken die handel en spelen/kijken maar!
Weet je zelf andere leuke apps voor kids? Stuur ze me gerust door!
hogehakkenensnottebellen@gmail.com

X