vrijdag 21 maart 2014

Mama in de kijker

Omdat er al genoeg oppervlakkigheid is in de wereld, wil ik het vanaf nu een beetje anders aanpakken. Dat mama's in de kijker komen te staan, blijft. Maar met Humans Of New York in het achterhoofd, lijkt het me interessant om iets meer diepgang te brengen in deze vaste rubriek. Dus komen er à la Brandon Stanton ook vragen bij. We kunnen er altijd iets van opsteken voor onszelf.

Ninna is 31 en mama van Lenthe (8) en Emma (2,5).
"Wat vind je het moeilijkste aan mama zijn?"
- "Consequent zijn."
"Wat is het grootste verschil van je leven zonder en met kinderen?"
- "Eigenlijk is er niet zoveel veranderd sinds ik kinderen kreeg. Gelukkig krijg ik veel hulp voor opvang van onze ouders. Dus heb ik mijn hobby's niet moeten laten. Ik maak me wel meer zorgen, vooral over school i.v.m. huiswerk en toetsen. Het is ook geen aanrader om je kind een jaar te laten overslaan."


maandag 10 maart 2014

Internationale Vrouwendag

Ik zit in een anti-mannen week. Dat besef ik nu net op Internationale Vrouwendag.
Je kunt het mij niet niet kwalijk nemen. Laat het mij even verduidelijken en je zal begrijpen waarom.
 
Al jarenlang vind ik ontspanning in een joggingtripje. Ik loop niet vlug en ook niet zo ver, maar ik kan toch een aantal keer per week (als het niet teveel waait of regent...) een halfuur mijn hoofd leegmaken. Tijdens mijn toertje op afgelegen straatjes kom ik niet veel volk tegen. Zo nu en dan een landbouwer op zijn tractor.
De laatste tijd valt het op dat er steeds meer storende factoren zijn, genaamd 'testosteron'. Zo wordt er op mijn route een nieuw huis gebouwd. En ja bouwvakkers, verdedigen hun stereotiep beeld om de bakstenen even te laten liggen en te fluiten als je voorbijkomt. Heel vervelend als je maar een slakkengangetje gaat. Een ander beroep waarbij je dergelijk gedrag verwacht, zijn vrachtwagenchauffeurs. Let op, ik wil niet alle mannen over dezelfde kam scheren, maar helaas blijven de clichés 7 op de 10 gelden. Mijn laatste stuk loop ik langs een grote baan, dus ja, getoeter komt er dan ook nog occasioneel bij. Heel oncomfortabel, maar nog niets vergeleken met wat me laatst overkwam.

Afgelopen zondagmiddag, prachtig lenteweertje, ik was weer 'en route'. Na enkele kilometers steekt er mij in een goed tempo een jonge gast voorbij in koerstenue. Eigenaardig dacht ik, maar soit. Een paar honderd meter verder vertraagt hij, draait zich om en komt naast me lopen. Terwijl hij enkele onzedige voorstellen doet, trekt hij zijn koersbroek naar beneden om zijn ontbloot lid te tonen... Misselijkmakend! Ik heb hem de huid vol gescholden en ben geshokeerd weggelopen in - voor mij - een record tempo. Hij zag gelukkig in dat ik geen katje ben om zonder handschoenen aan te pakken ben en verdween. Oef. In plaats van mijn hoofd leegmaken, zat het vol met vragen. Wat denkt die wel?  Hij zal me toch niet volgen? Hoe gefrustreerd kan je zijn? Woonde die daar in de buurt?


Thuisgekomen twijfelde ik nog om er iets over te zeggen tegen mijn man. Omdat ik me geneerde over het voorval. Hij zag dat er iets scheelde en toen heb ik het wel verteld. Hij drong er op aan om het te melden aan de politie. Die namen het wel serieus en wilden alle onsmakelijke details in een dossier pennen. Uit mijn verhaal maakten ze uit dat hij waarschijnlijk zijn loopschoenen meeneemt op zijn fietsroute. Als hij een gelegenheid ziet, zet hij zijn fiets opzij, doet zijn loopschoenen aan en zoekt een plekje om zijn zieke gedachten tot werkelijkheid te brengen. Dat het om een jonge gast ging, vonden ze ook wel verontrustend. Dus maar goed dat ik gebeld heb. Hoe vlugger ze die kerel kunnen tegenhouden, hoe beter.
Als vrouw ben je zo kwetsbaar. Ik was al blij dat hij niet bleef aandringen of agressief werd. Maar wat als ik een jong meisje was geweest die zich niet durft te verweren? Ik zou nooit meer alleen durven gaan lopen! Mijn maag keert zich spontaan telkens ik eraan denk.


Nu lees ik toevallig deze week in Flair dat er 56 vrouwen per week worden verkracht!!! -> Flair: Fluit mee tegen verkrachting
Dan denk je dat het een ver-van-mijn-bedshow is, maar niets is minder waar. Er wordt vaak gedacht dat vrouwen er zelf om vragen. Toen ik het voorval vertelde aan een vrouw die ik zelf wou waarschuwen, vroeg ze me wat ik droeg op dat moment... Gekleed met vest en lange broek, mocht je het je ook afvragen. Maar dat zou toch geen rol mogen spelen!
Ook Amnesty International trekt aan de alarmbel. De organisatie is een campagne gestart om verkrachting een halt toe te roepen. (petitie) Teken zeker de petitie, dan kunnen we hopelijk in de toekomst zelf of onze kinderen met een gerust hart op straat laten lopen! Hoogtijd voor actie!



zondag 2 maart 2014

De ene afwijking is de andere niet

Zelfkennis. Het is een gegeven dat soms aan mezelf voorbij gaat. Van sommige 'eigen-schappen' ben je je wel bewust, maar probeer je met grote bogen te ontlopen. Vooral als het nogal neurotisch getinte afwijkingen zijn...
Ik ben zoals ze dat noemen 'een effenlegger'. Alles heeft zijn plaatsje en staat bij voorkeur recht. In een kast zullen de etiketjes naar voor staan. Als het bovenste tijdschrift op een stapel schuin ligt, moet en zal ik het parallel leggen met de rest. Tja... Gelukkig heb ik die afwijking bijgesteld sinds de komst van 2 zoontjes. Pure noodzaak!

Wat ik bijvoorbeeld zeker weet van mezelf is dat ik - hoe hard ik ook probeer - nooit een keukenprinses zal zijn en dat liedjesteksten onmogelijk te onthouden zijn. Ik wil een leuk deuntje vlug kunnen meezingen, dat ik er dan maar mijn 'klinkt-als' tekst van maak.
Ik weet ook zeker dat ik nooit ongestraft aan mijn chocoladeverslaving zal kunnen toegeven. Zo krijg ik de kriebels van schrijffouten (vooral degene die ik zelf maak) en geef ik stiekem toe dat mijn man gelijk heeft als hij zegt dat ik al genoeg schoenen heb (sssht, hou het stil).

Af en toe kan je een afwijking helemaal niet meer negeren. Jarenlang heb ik koppig ontkend dat mijn ogen erop achteruit gingen uit angst om met ware visbokalen van de opticien te komen. Maar als je je ogen moet dichtknijpen om ondertiteling te lezen en 's avonds de afstand met een tegenligger op straat moeilijk kan inschatten, is het tijd om te zwichten...Toen ik ging kijken voor een nieuwe montuur, heb ik zelf om een oogtest gevraagd. Een klein beetje trots op mijn onverwachte zelfkennis, maar het bleek ook weer pure noodzaak... Genoeg rimpels opgelopen. Ik heb een nieuwe bril!

Mijn ogen voelen alsof ze een jarenlange marathon hebben gelopen en eindelijk neerploffen in een goedgevulde zitzak. Vince zal zich voortaan iets beter moeten verstoppen als we hide & seek spelen ;-)