zondag 2 maart 2014

De ene afwijking is de andere niet

Zelfkennis. Het is een gegeven dat soms aan mezelf voorbij gaat. Van sommige 'eigen-schappen' ben je je wel bewust, maar probeer je met grote bogen te ontlopen. Vooral als het nogal neurotisch getinte afwijkingen zijn...
Ik ben zoals ze dat noemen 'een effenlegger'. Alles heeft zijn plaatsje en staat bij voorkeur recht. In een kast zullen de etiketjes naar voor staan. Als het bovenste tijdschrift op een stapel schuin ligt, moet en zal ik het parallel leggen met de rest. Tja... Gelukkig heb ik die afwijking bijgesteld sinds de komst van 2 zoontjes. Pure noodzaak!

Wat ik bijvoorbeeld zeker weet van mezelf is dat ik - hoe hard ik ook probeer - nooit een keukenprinses zal zijn en dat liedjesteksten onmogelijk te onthouden zijn. Ik wil een leuk deuntje vlug kunnen meezingen, dat ik er dan maar mijn 'klinkt-als' tekst van maak.
Ik weet ook zeker dat ik nooit ongestraft aan mijn chocoladeverslaving zal kunnen toegeven. Zo krijg ik de kriebels van schrijffouten (vooral degene die ik zelf maak) en geef ik stiekem toe dat mijn man gelijk heeft als hij zegt dat ik al genoeg schoenen heb (sssht, hou het stil).

Af en toe kan je een afwijking helemaal niet meer negeren. Jarenlang heb ik koppig ontkend dat mijn ogen erop achteruit gingen uit angst om met ware visbokalen van de opticien te komen. Maar als je je ogen moet dichtknijpen om ondertiteling te lezen en 's avonds de afstand met een tegenligger op straat moeilijk kan inschatten, is het tijd om te zwichten...Toen ik ging kijken voor een nieuwe montuur, heb ik zelf om een oogtest gevraagd. Een klein beetje trots op mijn onverwachte zelfkennis, maar het bleek ook weer pure noodzaak... Genoeg rimpels opgelopen. Ik heb een nieuwe bril!

Mijn ogen voelen alsof ze een jarenlange marathon hebben gelopen en eindelijk neerploffen in een goedgevulde zitzak. Vince zal zich voortaan iets beter moeten verstoppen als we hide & seek spelen ;-)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen