zaterdag 17 mei 2014

Presteren, presteren, presteren²

Al van het moment dat je stopt met de pil, krijg je de mooiste droombeelden voor ogen. Hoeveel toekomstige ouders heb ik al horen zeggen "Het is te hopen dat het een mooike is". Ze maken zich zorgen over een mogelijke teen te weinig of een flapoor waarmee het ooit zou kunnen uitgelachen worden. Plots bekijk je de genetische code doorheen je partner en zijn familie. "Welke erfelijke aandoeningen zijn er bij jullie? Worden de mannen grijs of kaal als ze ouder worden?" Niet dat we daarvoor onze partner zouden verlaten ;-)
En maar discussiëren over de opvoeding. "Een iPhone als cadeau voor de Plechtige Communie? Ik dacht het niet!". "Een losse opvoeding, oké, maar geen tatoeages of piercings zolang ze thuis woont!" "Het is te hopen dat het lief dat hij meebrengt mij aanstaat".
Zolang het kleintje lustig rondzwemt in je vruchtwater, kijk je met argusogen naar elke ouder met hun kind. Hoe gaan ze om met een huilbui in de winkel? "Pff dat ga ik anders aanpakken hoor."

Totdat het creatuurtje op een gegeven moment uit je (te smalle!) doorgang wordt gehaald. Dan heb je plots minder noten op je zang... Dan ben je al zo blij dat het simpelweg naar adem hapt.
Vanaf dat eerste moment begint voor hen de opgelegde druk: het presteren, presteren, presteren. Al van bij het eerste bezoek aan Kind & Gezin worden alle maten en gewichten op tafel gegooid en vergeleken met gemiddeldes. Je houdt je adem in terwijl ze bij elk onderdeeltje van je kostbaar kunstwerkje op zoek gaan naar mogelijke foutjes. Elke 3 maand opnieuw. "Kan hij al blokken bouwen?" "Welke klanken komen er al uit?" "Hmm, heb ik de 'oe' al eens gehoord? Of nee het was de 'aaaa'. Is dat 'normaal'?"

Vince ging nog maar enkele maanden naar school toen we al ons eerste oudercontact hadden. Je kind wordt voort-du-rend in de gaten gehouden. "Zijn kleurenkennis is nog niet optimaal en bij het tellen slaat hij er soms enkele door mekaar, maar hij heeft nog tijd tot het einde van het schooljaar."  "Om naar toilet te gaan, wil hij nog teveel geholpen worden". Oei, zou hij dat al allemaal moeten kunnen?
Laatst zat er een briefje in zijn boekentas dat hij toch wel logopedie zal nodig hebben. Inderdaad, de s-klanken worden redelijk sssslangachtig uitgesproken. In allerijl hebben we de paashaas 2 weken vroeger laten komen en alle tutjes in de boom gehangen. Ook aan zijn zinsbouw moet er gewerkt worden. Nochtans zegt hij duidelijk 'mama, Lenneke heeft een ssscheetje gelaten'. Zes woorden en de juiste vervoegingen! Ik wist niet dat we al zwaardere conversaties moeten voeren met een 3-jarige?
Ik zie de bui al hangen, want mijn beide zonen zijn geboren in december, dus zullen ze steeds moeten opdraven tegen klasgenoten die maanden voorsprong hebben.
Zelfs om logopedie te kunnen volgen, wordt er eerst een hele check-up gedaan door de kinderarts. En hup, daar is alweer een volgende kwaal ontdekt... Er is hartgeruis te horen bij Vince. Dit was al regelmatig gemeld, maar toen was hij steeds verkouden dus een vertekend beeld. Nu moeten we wel een echo laten uitvoeren... Hopelijk hebben ze gelijk als ze zeggen dat het 'meestal niets is', maar we gaan voor alle zekerheid wel naar UZ Gent, de plek waar ons Lenneke zijn leven is gered. (Loslaten en andere onnatuurlijke fenomenen)


We moeten presteren, presteren, presteren. We willen alle materiële comfort, genieten, een gezellig huis, een mooie auto, af en toe een reisje, een grote tv, een tablet, ...  Allemaal oppervlakkige zaken, terwijl er maar 1 ding telt: een goede gezondheid! Vooral voor onze kindjes. Welke ouder zou niet het liefst de minste kwaal overnemen van zijn/haar kind?
Gisteren las ik over het verhaal van Lulu. Haar mama is ook ooit een blog begonnen om het over alle leuke kanten van het leven te schrijven. Helaas valt er niet veel leuks te vertellen, nu bij haar dochtertje van ocharme 14 maanden jong, een kwaadaardige hersentumor is ontdekt. Vanaf dan is al de rest onbelangrijk. Ze gaan voor genezing! Op welke manier dan ook. Al houdt dat volgens een oude Japanse legende in, dat iedereen die 1000 origami kraanvogels vouwt, een wens tot gezondheid in vervulling ziet gaan. Als er zoveel mogelijk mensen aan meehelpen, kan een mirakel gebeuren. En als je daar niet in gelooft, doe het dan puur als steun!
Lululand: Het verhaal van de 1000 kraanvogels

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen