zaterdag 28 juni 2014

100 Happy Days Challenge: part 6/10

Day 51: Nee, het is geen gangster die op heterdaad is betrapt... Wel een fotograaf in spe die zo onopvallend mogelijk probeert te zijn om aan lightpainting te doen :-)

Day 52: Rosé is the new black!!!! Love it <3

Day 53: Hoezo weeral schoenen? ;-)

Day 54: Liefde is mooi! Bewijs: dit stralend bruidspaar!

Day 55: Hmmmm petitfourrekes.... #dontmindthecalories

Day 56: Nachtfotografie, met een ei in mijn gat... #spookymaarmooi

Day 57: Geen vieze fruitpap, maar dit kleurenpalet voor de kids (en mij).

Day 58: Het mooiste voorbeeld dat muziek mensen van alle rassen samenbrengt en vrolijk maakt.

Day 59: Ik kan de spontane tricolore verkleedpartijen niet meer op mijn twee handen tellen :-)

Day 60: Willens nillens, deze auto blijft een constante in mijn directe omgeving... Maar zorgt voor instant happy faces :-D

Mama in de kijker

Maaike (37) is al altijd gek geweest op kindjes en studeerde daarom ook af als lerares. Juffrouw Maaike heeft naast de kinderen uit haar klas, zelf de lieve Bente (9) en de sloeber Winne (7).
Aangezien ze al heel wat ervaring heeft, wordt ze in haar vriendenkring beschouwd als 'de moeder der moeders'. Iedereen komt bij haar aankloppen als ze raad nodig hebben over bijvoorbeeld opvoeding.

Wat vind je het belangrijkste in opvoeding?
- "Ik wil ze vooral goede waarden en normen bijbrengen. En daarmee wil ik hen vrijheid geven, terwijl ze toch rekening moeten houden met anderen. Ook beleefdheid en leren delen zijn dingen die ik hoog acht in opvoeding."
Doordat ze zelf als eerste uit de vriendenkring kindjes kreeg, kon ze zelf nergens terecht voor raad.
- "Het moeilijkste was thuiskomen met je eerste kindje en niet altijd goed weten hoe iets moest aangepakt worden. Bij de komst van ons zoontje was het veel makkelijker.
Ik heb het geluk dat het twee makkelijke kinderen zijn. Bente heeft soms last van angsten, maar dat wordt beholpen met Bachbloesems."
Verder kijkt ze niet uit naar de puberteit, als ze opstandig enzo gaan worden. Maar zover zijn ze nog niet, eerst genieten van het nu!


dinsdag 24 juni 2014

10 redenen waarom ik NIET voor een derde kindje kies

Een gezin met drie kids is super! Althans, dat heb ik altijd gevonden. Ik ben zelf al gezegend met twee prachtige zoontjes. De jongste is nu anderhalf en het punt is gekomen om de babyspullen stilaan op te bergen. Maar het idee knaagt een beetje...




Ik kreeg een uitnodiging om deel te nemen aan een tweedehandsbeurs van kinderspullen en begon na te denken... Stoppen en alles wegdoen of nog één-petite-liefje erbij? Zonder mijn ventje in te lichten over mijn gedachtengang, heb ik eerst een lijstje met pro's en con's genoteerd. Ik kwam verrassend genoeg veel uit op NOT.... Even overlopen:

1. Als je gaat voor eentje erbij, kunnen het er ook twee (of meer) zijn! Ben ik mij ervan bewust dat er zowaar in 1 worp nog twee jongens boordevol testosteron kunnen bijkomen? En de WK-koorts voelt hier nu al aan als grieperig koud zweet... Ik sta nu al Panini stickers uit te wisselen aan de schoolpoort :-s

2. Even structureel inschatten. Hebben we wel plaats om er nog een te stapelen? Het kind te slaap leggen is niets, daar kan ruimte voor gemaakt worden. Maar daar komen nog heel wat andere spullen bij kijken. Nog een fietsje, mini zeteltje, mini stoeltje, boekentas, ... Ook de achterbank wordt dan toch wel héél krap. Kunnen er überhaupt drie autostoelen op een rij?

3. "Een kind kost een huis" is een bekende, maar angstaanjagende leuze. Opvang, school, kleren, luiers, melk,... zijn nog maar de gewone dagelijkse kosten. Zijn jaarlijkse (vlieg)reizen en daguitstappen naar een pretpark, sinterklazen en kerstmannen nog leefbaar? En dan willen we nog dat ze piekfijn uitgedost naar de sportclub gaan of creatief gaan wezen op de academie... Aja!
We hebben helaas niet het budget om een ganse straat aan te leggen...

4. Kan ik nog een hoopje extra zorgen wel aan? Er staan nu al dozen zakdoeken doorheen het ganse huis. Toen ik mijn jongste zoontje weerloos in het ziekenhuisbed zag liggen, besefte ik meer dan ooit hoe kwetsbaar ze wel zijn. Als er nog eentje de bus opstapt voor schoolreis of nog per se op kamp wil gaan... Brrr daar is dat koud zweet opnieuw...

5. Ooit krijg ik er twee schoondochters /-zonen bij. Die kans zit er sowieso in... Zelf heb ik er gelukkig een fijne schoonfamilie bijgekregen toen ik vol overtuiging 'ja' zei, maar ga ik hun goede voorbeeld kunnen opvolgen? Als ze met drie elk een lief meebrengen, gaat mijn tafel te klein zijn!

6. Praktisch gezien. Voor een derde jongetje kan ik intussen een paradijs aan jongensspullen aanbieden (tenminste als de twee grote broers willen delen...). Tonnen auto's, vrachtwagens en ander wielachtig speelgoed, liefst bekleefd met het logo van Cars. Indien het een meisje zou worden, zal ze wel wat ballen aan haar lijfje moeten hebben... We hebben welgeteld één auto met strikje. Dat zat toevallig bij het Mickey Mouse Clubhouse als de cabrio van Minnie Mouse... 
Hier ook geen enkel mini kleedje of rokje of bikini'tje te bespeuren. Niet dat ik het erg zou vinden om die tak uit te breiden (ik loer nu altijd richting de veeeel!!!! uitgebreidere meisjesafdeling van een kinderkledingzaak) :-)

7. En dan de organisatorische kant van het verhaal. Dat zou nog het grootste obstakel zijn... Onlangs nog eens het mooiste bewijs. We waren uitgenodigd op een bbq bij een (voorlopig) kinderloos stel. De ganse koffer zat vol: reisbedje, slaapzak, babyfoon, fles melk, 2 soorten koeken, knuffels, tutjes, fietsen, ballen, autootjes, boekjes, fruit, flesjes water, petjes, zonnecrème, luiers, vochtige doekjes (thank god voor de uitvinding hiervan), ...We zijn een half uur bezig geweest met inladen, nog een een half uur met uitladen en installeren ter plaatse. De koeken waren direct op, de petjes en bal vind ik niet meer terug en het reisbedje heeft slechts een klein uurtje dienst gedaan. En kan iemand mij uitleggen hoe je dat doet met nóg een (of meer!) erbij?? Bbq thuis geven zeker...

8. Mijn lief lijf is intussen tweemaal lekker uitgerekt en braafjes weer ineen gekrompen, gelukkig zonder een spoor van vernieling na te laten. Maar laat ons eerlijk zijn, tijdens elke oorlog sneuvelen enkele moedige soldaten. Het zit niet meer zo strak als voordien op de buik, om nog maar te zwijgen van wat 'down under' allemaal heeft doorstaan... Als je plots in de lach schiet, is het fysiek nog mogelijk om je plas op te houden nadat je een derde hebt gekregen? Of begin je vanaf dan te spreken over je pre- en postincontinentie tijdperk? Laat ons al even onze oefeningen gezamenlijk doen, en 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 en rust. (http://www.tena.be/dutch/vrouwen/rubriek-oefeningen/oefeningen-voor-bekkenbodemspieren)

9. Van een roze wolk heb ik nog maar weinig gemerkt tijdens mijn moederschapsrust. Wie loopt er nu op wolken - welke kleur dan ook - als je elke twee uur moet eten geven, opstaan op elk onmogelijk uur, en naar mijn gevoel 100 luiers ververst per dag. Troosten terwijl je geen idee hebt waarom ze wenen (de hele checklist is overlopen). Geef toe, de eerste drie maanden zijn hel. Je loopt moe, je ontbijt in de namiddag, je kijkt na middernacht tv, kortom je ganse ritme is in de war. Als je man 's avonds thuis komt, schrikt hij dat je nog in pyjama loopt en het eten nog niet klaar is... Je bent immers de gaaaaanse dag thuis geweest?? Maar je moet er door, het hoort erbij. Gelukkig wordt het alleen maar leuker. Alleszins geen periode om naar uit te kijken als de zwangerschapstest een + toont!

10. Bovenstaande punten zijn in het geval dat je een gezond kindje op de wereld zet. Wat als het een extra hulpbehoevend kindje is? Want hoe ouder de moeder, hoe meer die kans er is.
Zowel de financiële, praktische, structurele, organisatorische, fysieke als de emotionele kant weegt dan nog zwaarder door...

Ik moet er geen tekening bij maken dat ik na dit lijstje de plannen even opzij zet... Drie is niet altijd scheepsrecht :-) Mijn diep respect voor iedereen die het wel heeft aangedurfd!



Laat je vooral niet afschrikken bij het lezen van al het bovenstaande als toekomstige mama! Los van enkele lastige kantjes, zijn er nog véél meer mooie en leuke kanten aan mama zijn. Kindjes zijn fantastisch en ik zou ze niet meer kunnen missen!!!

hogehakkenensnottebellen@gmail.com

woensdag 4 juni 2014

100 Happy Days Challenge: part 5/10


Halfweg! Ik blijf nog steeds trouw elke dag een happy momentje vastleggen op foto. De ene dag kan ik kiezen uit zowat 5 momenten (type dag: weekend), de andere keer is het hopeloos zoeken naar wat me toch een beetje vrolijk maakt (type dag: maandag).
Ik raad het iedereen aan om mee te doen! Kijk op 100happydays.com als je nog een reden zoekt.



 

Day 41: Een vriendin deelde dit kaartje uit als afsluiter van het jaarlijkse vriendenweekend <3

Day 42: Daar is ie weer: de maandagochtend... Het enige dat mij nu kan opvrolijken is een kop thee drinken en lonken naar mijn 2 knapperds op het bureaublad.

Day 43: Makkelijk gekozen vandaag :-) #fanvanonlineshoppen

Day 44: Een slechte nacht af en toe hoort bij het moederschap. Dit ook: een anti-wallenstick. Het zou een verplicht geboortegeschenk moeten zijn!!!

Day 45: Een dagje werken op de baan is nog zoveel leuker als de beats van deze grootmeester uit de autoboxen knallen :-)

Day 46: Oh ja, de voetbalgekte is ook hier nedergedaald. Nieuwe ontdekking voor de een, nostalgie voor de ander...

Day 47: Niet iedereen kent deze gewoonte: een hart branden op straat, een week voor het huwelijk. Mooie traditie toch?

Day 48: HEILIGE HOOGDAG! Genieten van de zelfgemaakte cadeautjes voor moederdag :-D

Day 49: Maandag. Creatief zijn. No comment.

Day 50: Picture this: je organiseert een vrijgezellenfeest, maar de vrijgezel is hééééél nieuwsgierig... Dan bezorg je haar toch gewoon alles wat ze gaat doen, alleen niet direct leesbaar hihihi...









maandag 2 juni 2014

1 jaar!!!

Sommige dingen overkomen me nooit: zonder voorraad ketchup vallen, een schoenenwinkel passeren zonder binnengaan als ik er de tijd voor heb, binnen blijven als het zonnetje schijnt, ... Of verjaren zonder het te beseffen. En toch is het gebeurd! Deze blog werd vorige week 1 jaar!!!
Om zoiets aan je voorbij te laten gaan, kan 2 dingen betekenen. Of het interesseert je geen moer of het was zo leuk dat het schrikken is om te weten dat hier al een jaar is gepasseerd. Gelukkig overkwam me dat laatste :-)
Met een gevoel van 'daar moest ik al veel eerder aan begonnen zijn', blik ik terug op een jaar van online schrijven. Wat oorspronkelijk de bedoeling was om het uitsluitend over mode en trends te hebben, met het moederschap als rode draad, is mede door omstandigheden gewijzigd. Het moederschap heeft de bovenhand gehaald! Het leven is nu eenmaal niet altijd rozegeur en maneschijn. Plots kunnen er zorgen en bekommernissen opduiken uit onverwachte hoek. Dan lukt het niet om oppervlakkig te doen... Iets meer diepgang is eraan toegevoegd :-)

Blijf gerust jullie feedback sturen, dat is heel fijn! Momenteel lukt dit enkel per mail en helaas moeilijk op de publieke pagina. Daar zal aan gesleuteld worden.
Bij deze - beter laat dan nooit - hiep hiep hoera aan Hoge Hakken & Snottebellen!!!!