dinsdag 30 september 2014

Don't look back in anger

Liefste Lenn,

We hebben iets te vieren vandaag. Althans zo voelt het aan. Precies zoals een verjaardag. Maar we vieren niet de dag waarop je bent geboren, maar wel de dag waarop je niet bent gestorven.

Dag op dag een jaar geleden stikte je in soep bij de onthaalmoeder. Je ging in shock en je leven hing aan een zijden draadje. Dagenlang vocht je voor je leven. We zagen samen de hel van te dichtbij. Je verliezen was huiveringwekkend binnen handbereik. Maar je vocht terug. Loslaten en andere onnatuurlijke fenomenen

Het werd een jaar met ups en vooral veel downs, op allerlei vlakken. Een jaar van verkrampt afwachten hoe je je erdoor zou slaan met je lage immuniteit. Een jaar lang de knop proberen terugdraaien om je opnieuw met een gerust hart uit handen te geven, met alle tactloze reacties erbovenop. Alle aftastende blikken negerend en tegelijk trots om te tonen dat je nog 'normaal' bent ondanks het zuurstoftekort. Ik betrap mezelf erop dat ik aan jou moet denken als ik een kindje in een rolstoel zie. Vroeger ging ik er altijd van uit dat het kind zo geboren was, nu weet ik wel beter. Er was misschien dat ene stomme moment van verstikking aan vooraf gegaan.

365 dagen later en nog steeds een achterloop met de verzekeringen. Onduidelijkheid over aansprakelijkheid, onenigheid over onderdelen op de vele facturen, ter verantwoording geroepen worden bij de controlearts. 
De littekens op je huidje zijn stilaan verdwenen, je angsten en nachtmerries gelukkig ook, maar de nare herinnering zal voor altijd aan onze ribben blijven kleven. 

Tegelijkertijd zijn we de afgelopen twaalf maand veel slimmer geworden. We hebben geleerd wie onze echte vrienden zijn en helaas op wie we niet kunnen rekenen. Er kwam steun uit onverwachte hoek en onverschilligheid waar we steun zochten. Enkel wie zelf ooit in dergelijk onfortuinlijke situatie had verbleven, beseft dat het leed niet geleden is bij vertrek uit het ziekenhuis. Mijn boosheid voor alle oppervlakkigheden heeft intussen plaats gemaakt voor begrip. Iemand die zich ergert aan iets onbenulligs heeft immers niets ergers aan zijn hoofd.

Doorheen de lange weg die is afgelegd - ook al lijkt het gebeurde nog zo vers - zijn er ook nieuwe gezichten op ons pad gekomen. Als het ware de onmisbare kroongetuigen op het proces. Voor al deze reddende engelen is onze dankbaarheid groot. Enkel en alleen dankzij hun snel ingrijpen en accurate beslissingen ben je er nog. En wat een fantastisch ventje ben je steeds meer en meer! Je warme persoonlijkheid kan een donkere kamer doen oplichten, want je glimlach is nooit veraf. 

Door wat je is overkomen namen we niet zomaar alles als vanzelfsprekend. We genoten nog meer dan alle andere aanwezigen van het bezoek aan de kermis, het pretpark, de speeltuin, het zwembad, de dierentuin, de kinderboerderij, ... Een inhaalmanoeuvre van jewelste. Of bekijk het als een voorsprong, zodat je het in je leven toch zeker eens hebt meegemaakt. Ik zie je glunderen en ondanks de krop in mijn keel doe ik precies hetzelfde. 

Elk leuk samenzijn voelt als een overwinning. Weer iets dat ze ons niet meer kunnen afnemen. 
Het scheelde niet veel of we hadden het allemaal niet kunnen doen. En het is precies dát besef dat ons veranderde in wie we nu zijn: twee gelukzakken die genieten van de grote, maar even hard van de kleine dingen in het leven!

Ik meen het wat ik je vaak toefluister bij het instoppen in bed: ik ben zo blij dat je er nog bent, er ligt nog zoveel leuks op je te wachten!


Proficiat lieve Lenn X

2 opmerkingen:

  1. Wow, wat een verhaal... Heb net ook "Loslaten en andere onnatuurlijke fenomenen" gelezen. Pffffffff. Vreselijk wat jullie hebben meegemaakt, ik ben er stil van...
    Wat een rijkdom dit mooie ventje nu een jaar later!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja het waren heftige emoties... Maar nu genieten we des te meer van elkaar!

      Verwijderen