dinsdag 28 oktober 2014

Mama in de kijker

Deze goedlachse mama - Joke (31) - bezorgt me om de 2 weken een proper huis, maar ze doet veel meer dan dat! Ik kan bij haar altijd terecht voor het beste advies wat betreft de kindjes. Ze heeft dan ook al wat meer ervaring. Haar zoontje Yoran wordt binnenkort 9 jaar en dochtertje Yana is al 6. Ze is voor mij een voorbeeld qua opvoeding, dus geen beter persoon om een paar vragen aan te stellen. Als een echte spraakwaterval had ze genoeg aan 2 vragen :-) Duidelijk een gepassioneerde mama, en wel een met heel inspirerende woorden:

- Wat vind jij de grootste verandering sinds je mama werd?

Vooral de zorgen die erbij kwamen heb ik echt onderschat. De grote verantwoordelijkheid die je plots krijgt, daar had ik op voorhand nooit bij stil gestaan. Het is ook heel definitief. Ze zijn zo afhankelijk van jou. En zo hulpeloos. Bijvoorbeeld stel dat een mama geen zin zou hebben om te koken, dan heeft het kind ook geen eten. Veel kinderen zijn de dupe van ouders die bijvoorbeeld depressief zijn en niet voor hun kinderen kunnen zorgen zoals het zou moeten. Dat vind ik zo erg.

Kinderen zijn ook een hele verrijking op gebied van fantasie en verbeelding. Mijn dochter Yana was bijvoorbeeld vaak bang voor 'bosmonsters' als we fietsten langs het bos. Ik vertelde haar dat de elfjes die in het bos wonen met hun toverstok bloemetjes toveren. En daar durven monsters niet komen. Sindsdien gaan we op zoek naar de bloemen in het bos en is ze niet meer bang.
Als je geen kindjes hebt, is de fantasiewereld een deel dat je vergeet.




Ik kan ook beter relativeren sinds de kindjes er zijn. Vooral in huis maak ik me minder druk als het eens niet proper ligt. Het heeft toch geen zin. Zeker niet als er vriendjes komen spelen. Trouwens onze vriendenkring is dankzij hen ook enorm uitgebreid.
Kinderen brengen zóveel teweeg... In het begin lijkt alles heel ondankbaar. Enkel eten geven en verversen, maar dan komt dat eerste lachje en daarna zeggen ze voor het eerst 'mama' (smelt). Het is fantastisch om ze te zien groeien en een eigen persoonlijkheid ontwikkelen.

Wat ik bovenal begon te beseffen, is de waarde van mijn eigen ouders. Zolang je zelf geen kindjes hebt, lijkt alles wat je ouders doen zo vanzelfsprekend. Maar toen ik zelf mama werd, begon ik meer stil te staan bij alles wat mijn ouders voor me hebben gedaan.

- Geef je je kindjes dezelfde opvoeding die jij kreeg?

 Nee! We kregen met z'n vieren een hele losse opvoeding. Gewoonweg omdat mijn ouders door hun drukke baan geen tijd hadden voor een strikte opvolging. We deden ook onverantwoorde dingen zoals in bomen klimmen en eruit springen... Ik wil mijn kindjes de kans geven om zich te ontwikkelen en begeleid hen daarin zo goed mogelijk. Helpen met huiswerk, brengen naar de zwemles, ... Ik laat hen ook vrij door hen op kamp en naar de jeugdbeweging te laten gaan.
Het zijn soms kleine simpele dingen. Bijvoorbeeld als ik plots in de supermarkt zeg: "Gooi de kar maar vol met dingen die je lekker vindt!". Je zou die verraste blinkende oogjes eens moeten zien :-)
Ze gelukkig maken. Daar doen we het uiteindelijk allemaal voor.

X




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen