zaterdag 29 november 2014

Koken voor kids... met voedselallergie #1

Toen Lenn werd geboren, werd al vlug duidelijk dat hij met een voedselallergie kampte. Hij kreeg borstvoeding en stond vol (overal!) rode bolletjes. Dr. Google wist me te vertellen dat het gewoon babyacne was. Maar de innerlijke dokter in mezelf deed me vermoeden dat er toch iets meer aan de hand was. Om de 2u honger hebben, gebalde vuistjes, krijsen en ineen krimpen van de pijn, stonden niet in de lijst van symptomen onder 'babyacne'.
Helemaal uitgeteld riep ik de hulp in van een vroedvrouw aan huis (een aanrader voor elke pas bevallen mama!!!). Zij twijfelde geen seconde en gaf me een lijst met voedingsmiddelen die ik stapsgewijs uit mijn eigen menu moest halen, om zo te zien waaraan Lenn allergisch was. Conclusie: lactoseintollerant + chocolade. En wetende dat ik elke dag startte met een groot glas chocomelk...

De overstap naar flessenvoeding was ook geen sinecure. Er bestaan voldoende alternatieven voor melkpoeder zonder lactose. Weliswaar een stuk duurder, niet overal te verkrijgen en vooral ook zonder smaak! Uiteindelijk was het opgelost door er bij elke fles honing aan toe te voegen, als natuurlijke zoetstof. Opvolgmelk halen we uit Alpro Soja Groeimelk. So far so good.

Maar plots is het kindje anderhalf en wil ook wel eens van die Cars koeken van zijn grote broer proeven. Dat is nog niet het enige. Er zit werkelijk OVERAL koemelk in! In gehakt, chips, ... Ik ken intussen alle labels op de verpakkingen uit mijn hoofd.
De warme middagkost en boterhammaaltijd zijn hier behoorlijk onder controle, maar wat snacks en desserten betreft zit ik met de handen in het haar...
Heel af en toe zie ik wel eens 'lactosevrij' op een verpakking staan, en dan roep ik het uit van geluk in de winkel. Zoals bij deze chips:

Deze week wordt Lenn 2 jaar en wil ik dat hij de taart waarop zijn 2 kaarsjes staan, ook mag opeten.
Zijn gevoelige darmpjes kunnen wel al een minimum aan koemelk verdragen, maar bij de bakker kan ik niet terecht.
Dus mijn nieuwe missie: zoeken naar recepten voor kids met lactoseintollerantie. Zonder allergieën mag je er ook gerust van eten ;-)

Dit is de eerste:

BRETOENSE APPELTAART

Dit heb je nodig:
- 1 rol bladerdeeg (bevat klein beetje melk)
- 4 appels
- 100gr suiker
- 100gr soja bakboter
- 3 eieren
- 3 eetlepels patisseriebloem
- kaneel







Dit doe je:
1. verwarm de oven op 180 graden
2. schil de appels en snij ze in kleine blokjes
3. smelt intussen de boter
4. mix de suiker, gesmolten boter, eieren, bloem en kaneel
5. leg de bladerdeeg in een bakvorm (ingevet en met bloem bestrooid)
    en maak er gaatjes in met een vork
6. verspreid de appelblokjes in de taartvorm en giet er het beslag over
7. laat een uurtje bakken in de oven op 180 graden
 
Overheerlijk. Zeker met een bolletje soja ijs erboven op!



Smakelijk!
X

zondag 23 november 2014

20 dingen die we dagelijks tegen onze kids zeggen

Onlangs las ik een artikel over wat we elke dag zoals tegen onze kinderen zeggen. Ik moest er hardop om lachen, want meer dan de helft gaat hier ook dagelijks over de lippen. Daarom heb ik de test gedaan: op een willekeurige dag thuis elke 'gebruikelijke' zin genoteerd en de dag daarna gekeken wat er weer werd herhaald. Dit waren de 20 populairste:

- goede morgen, lekker geslapen?
- eerst pipi doen
- op je potje blijven zitten!

- blijf uit je neus
- laat je broer met rust
- geen ruzie maken
- nee nu nog geen koek
- aan tafel
- kom nu hier! ik tel tot 3! 1 - 2 - ... (werkt nog altijd :-))

- komaan nog 1 hapje

- niet morsen
- waar is je muts?
- nergens aankomen (in de winkel)
- heb je 'dank u' gezegd? (ze krijgen een snoepje)
- niet aan de staart van de hond trekken (terug thuis)
- flink zijn hé (we verwachten bezoek)
- tijd om te gaan slapen
- nee nu krijg je geen snoep meer

- 1 verhaaltje is genoeg

- welterusten lieve schat, tot morgen

Misschien hoef je geen test om te merken dat het ook de zinnen zijn die je zelf ook dagelijks tegen je koters zegt :-)
Ik kan me zelfs al levendig inbeelden wat er in de toekomst nog aan het lijstje nog zal toegevoegd worden.
'eerst je huiswerk maken'
'ruim je kamer op'
'direct naar huis'
'zet die muziek zachter'
'om 10u thuis zijn'
'nee het lief mag niet blijven slapen'
...

Voor elke leeftijd gelden andere uitspraken. En zo blijft onze plaat altijd een beetje hangen...

X

dinsdag 18 november 2014

Mama in de kijker

Eigenlijk hoort hier te staan: 'Mama van het jaar', want wat ze zegt slaat nagels met koppen! Ik heb het over Ilse Ceulemans, eindredacteur bij Libelle. Een fulltime werkende mama die het licht heeft gezien... Ze deed haar relaas op www.charliemag.be:

Bron: www.charliemag.be

Is dit dan quality time?
"Nieuws uit Facebookland: sinds een paar weken kun je als kersverse mama je gedachten delen op The gentlemom, een frisse pagina voor en door mama’s die net een kindje hebben gekregen. Het bezoekersaantal groeit véél sneller dan de baby’s waar ze het over hebben, en dat is niet vreemd. Heel wat moeders voelen zich moederziel alleen. Gesloopt door slaaptekort tijdens hun drie maanden zwangerschapsverlof  – haha, dat woord verlof – vragen ze zich wanhopig af hoe al die anderen het doen, die luid lopen te toeteren dat het allemaal zo leuk en intens is, een carrière combineren met kleine kinderen. En dat quality time het sleutelwoord is, in het weekend en ‘s avonds. 
Hm. Dan is het bij mij toch een beetje anders gelopen. Dat verhaal wil ik even delen. Want ik heb een keuze gemaakt die nu, bijna tien jaar later, nog nazindert.
Het gebeurde op een zonnige donderdag ergens in juni. Ik werkte als journalist voor een bekend vrouwenblad en was bezig aan een artikel over de diepzinnige vraag waarom je vaak een prachtige, jonge vrouw aan de arm van een oude vent ziet, maar nooit andersom. Ik was bijna toe aan de wereldschokkende verklaring voor dit fenomeen, toen ik gebeld werd door de kleuterschool van mijn dochter van vijf. Of ik dringend wilde komen. Het ging niet goed met haar.  Nu meteen? Ja, zei de juf. Was ze gevallen, bijna gestikt, had ze hoge koorts? Nee, zei de juf. Maar toch moet je meteen komen, je zal zien waarom. Ik gooide mijn spullen in mijn handtas en snelde naar de school. Toen ik aanbelde en de deur met een licht gezoem openschoof, viel het me op hoe stil het daar was. Het had iets onheilspellends, een school hoort gevuld te zijn met het geluid van vrolijke kinderstemmen. Ik liep haastig de gangen door tot het lokaal van de nabewaking. Nergens zag ik kinderen. Eenmaal binnen leek het of ik in een andere wereld terechtkwam. In een schommelstoel die bij het raam stond, zat de juf, met mijn dochter op schoot. Net een oma met haar lievelingskleinkind. Het zonlicht verlichtte de grijze haren van de juf, en mijn dochter keek me met waterachtige oogjes aan. Van de koorts? Van het huilen?

‘Marieke heeft de hele middag geweend’, zei de juf. ‘Ze heeft een beetje koorts, niet eens zoveel. Maar ze wil je vaker zien. Dat is alles. Daarom heb ik je gebeld.’
Ik ging zitten, mijn dochter kroop bij mij op schoot. En ik wist het even niet meer. Waar haalde deze vrouw eigenlijk het lef om me hiervoor te bellen en mijn werk te doen onderbreken? Ik wilde er iets over zeggen, maar de juf was me voor. ‘Je hebt  het misschien gezien daarnet: de school is leeg. Jij komt altijd als laatste je dochter halen. Ze vindt dat erg.’ Dit maakte me tegelijk kwaad en triest. Waarom was mij dat eigenlijk zelf nooit zo opgevallen, dat wij altijd de laatsten waren om onze dochter op te halen? Maar met welk recht ging de juf zich hiermee moeien? Ik dacht op dat moment nog maar één ding: wegwezen hier. Voor ik nog meer dingen te horen kreeg die mijn wereld meer deden daveren dan de vraag over oude mannen en knappe vrouwen die een uur eerder nog al mijn aandacht had opgeëist.
Om een lang verhaal kort te maken: mijn dochter bleek een ‘stille longontsteking’ te hebben. Een longontsteking zonder hoesten. Best wel gevaarlijk, vooral omdat je het niet snel in de gaten hebt.  Ze moest veertien dagen thuisblijven. Ik nam twee weken vakantie.
Na die veertien dagen ben ik nooit meer fulltime gaan werken.
Dat is nu bijna tien jaar geleden. Ik heb die keuze gemaakt vanuit mijn hart. Heel plots, heel instinctief. Niet om wat de juf had gezegd. Wel omdat ik het al veel langer wist, maar niet wilde toegeven: een fulltime job combineren met een gezin, ik kon het niet. Of nee, ik moet hier toch nuanceren: ik kon het wel, maar het was niet gezellig. Het had niets meer te maken met de droom die ik ooit had. Ik zou een warme moeder zijn, we zouden elke dag heerlijk eten, mijn kinderen zouden altijd zoetjes braaf zijn. De realiteit was: ik was doodop. En samen met mij was iedereen bij ons thuis moe. Zelfs te moe om in te zien dat we dit moe waren.

Dus ging ik halftime werken. Zelfde job, maar ik schreef minder artikels. Ik was bang dat we het financieel niet zouden aankunnen, maar dat bleek niet nodig. Wie minder gaat werken, zal het beamen: je maakt meer zelf, je hebt minder nodig. Het scheelde haast niets. Echt.
Toch is dit geen verhaal dat zomaar een goede afloop kent.  In de jaren waarin ik tijd had om na te denken over de balans tussen carrière en gezin, is me één ding duidelijk geworden: we staan een heel eind wat de emancipatie van de vrouw betreft, maar we staan eigenlijk nergens wat de emancipatie van moeders betreft.
Er is geen plan. Je moet kiezen. En wie kiest, verliest. Dat is de weg die je als jonge moeder te gaan hebt. Het is zoals de Franse feministe en historica Yvonne Knibiehler zegt: ‘Tijdens de tweede feministische golf, in de jaren ’60, kwam het erop aan dat vrouwen zich professioneel konden ontplooien. Om dat te bekomen, moesten vrouwen ontkennen dat moederschap iets is wat tijd in beslag neemt. En daar zijn we in blijven steken.’
Het is taboe om als jonge vrouw met een masterdiploma op zak te zeggen dat je graag thuis bent, bij je kinderen. Je bent in de ogen van anderen al gauw iemand die ‘zich heeft laten doen door haar man’, iemand die niet geëmancipeerd is. Maar daar had dit niets mee te maken. Uiteraard moeten vaders ook hun rol opnemen, maar hoe koppels de zorg verdelen, dat is een andere discussie.
Ik had in elke vezel van mijn lijf het gevoel dat ik niet de moeder was die ik wilde zijn. Mijn ambitie reikte verder dan ‘ik wil een toffe job’. Ik wilde een leven, geen loopwedstrijd. Ik vind dat verlangen niet ongeëmancipeerd, integendeel. Feministisch zijn, is je eigen keuzes durven maken, hoe die er ook uitzien.

Ik heb dus tijd gekocht. Dure tijd. Niet alleen om te zorgen, ook om na te denken. Gaandeweg kwam ik tot het inzicht dat je kinderen opvoeden eigenlijk niet als een levenslang project moet zien. Kinderen zijn maar een dikke 15 jaar dicht bij jou. Laten dat nu toch vaak net díé jaren zijn waarin de meesten ook nog hard aan hun carrière timmeren. Wat een slechte samenloop van omstandigheden. Hoe meer ik afstand nam van de hele situatie, hoe vreemder ik dit eigenlijk vond. En hoe meer ik dacht: we moeten dit herbekijken.
Ik kreeg een idee. Ik denk dat we moeten evolueren naar een tijd waarin elke vrouw voor zichzelf  een 45-jarenplan maakt. Een volledige loopbaan zal straks gemiddeld 45 jaar duren. Die 45 jaar moet je opdelen, naargelang je levenskeuzes (een relatie of niet, kinderen of niet, enz). Ik geef mezelf even als voorbeeld:
45 jaar in totaal:
• eerste schijf van 15 jaar: de groeifase – tussen 22 en 37 jaar
Vanaf mijn 22ste heb ik mijn weg gezocht als journalist, op mijn 31ste en 34ste kreeg ik twee kinderen.
 tweede schijf van 10 jaar: de denkfase  – van 37 tot 47 jaar
op mijn 37ste ging ik deeltijds werken. De tijd die overblijft, dient enkel om te zorgen dat iedereen rondom mij maar ook ikzelf gelukkig ben. Niets moet, alles kan. Zo komt er lucht in mijn hoofd, voor nieuwe ideeën.
 derde schijf van 20 jaar:  de vliegfase – van 47 tot 67 jaar
De kinderen zijn groter, in deze periode moet ik de gedachten van de voorbije tien jaar vorm geven.  Teruggeven aan de maatschappij wat ik heb gekregen: tijd, warmte, mildheid, overzicht en vooral: inspiratie. Ik noem het de ‘vliegfase’ omdat je opnieuw je vleugels uitstrekt, maar ook omdat je kinderen stilaan het nest uitvliegen en jij gewoon met hen meedoet en ook nieuwe wegen opzoekt.
Dit 45-jarenplan is eigenlijk een aflossing van de wacht. Moeders die dat willen, krijgen de kans om een soort van deeltijdse ‘family sabbatical’ te nemen, terwijl de jonge wolvinnen die (nog) geen gezin hebben, de fakkel van hen overnemen, samen met de veertigplussers die niet meer zo hoeven te zorgen voor hun gezin.
Het is geïnspireerd op andere culturen, waar moeders die net kinderen hebben gekregen, geholpen en gesteund worden door andere vrouwen.
En het is ook een tegengif tegen de vreemde manier waarop soms naar vrouwen wordt gekeken die in de menopauze zijn aanbeland. Veertigers zijn straks de reddertjes van onze samenleving, let maar op.
Ik hoor in de verte al roepen: ‘Jij denkt toch niet dat jij na jaren deeltijds werken de leuke jobs in je schoot geworpen gaat krijgen? ‘ Inderdaad, zo makkelijk zal dat niet gaan, want dit idee gaat uit van solidariteit, en in onze kapitalistische samenleving is het ‘ieder voor zich’.
Toch geloof ik in mijn experiment, ook omdat het in onze natuur zit. Gynaecologe Ingrid Theunissen zegt in Marie-Claire: ‘In de menopauze maken vrouwen meer mannelijk hormoon aan waardoor je energieker en ondernemender wordt. Het is hét moment voor vrouwen om hun leven en hun carrière opnieuw in handen te nemen.’

Of we betogen of niet, we zullen allemaal langer moeten werken. Mannen en vrouwen, moeders en niet-moeders. Dat is eigenlijk niet zo erg. Wat wél erg is, is dat we dat niet kunnen blijven doen aan het ritme van vandaag. Als je alle moeders fulltime doet werken, hol je de maatschappij van binnenuit uit. Dan worden onze kinderen kleine Mariekes met onzichtbare longontstekingen die niet verzorgd worden. En waar de staat dan weer dure ziekenhuiskosten voor moet betalen. Dan worden heel wat werkende moeders wandelende wrakken en mag de staat de burn-outs betalen.
Ik denk dat het meer moet aangemoedigd worden om menselijke keuzes te maken. Kijken naar wie wannéér werkt. Alles draait om timing. Geen timing van week tot week, maar timing van een heel leven. Zet de klok gelijk met je hart.
Waarom zou die kwetsbare groep jonge ouders nog méér onder druk gezet moeten worden? Geef ouders toch de kans om vanuit hun hart te kiezen. Laat moeders een plan opstellen. En omarm ze, als ze als rijpe, milde en wijze vrouwen aan fase 3 beginnen. Je zult zien: het loont. En wat nog meer is: onze kinderen zullen u dankbaar zijn."

Wat een goed plan lijkt me! We kunnen er al eens beginnen over nadenken...

X

zaterdag 15 november 2014

De 7 trends in boekenland + giveaway

Afgelopen dinsdagavond sloot de jaarlijkse boekenbeurs haar deuren. Als een van de 150.000 bezoekers, is me - naast knappe signerende koks met Zeeuws of Leuvens accent - het een en ander opgevallen op deze 78ste editie. Samengevat in 7 grote trends:

Trend #1: Animatie
Elk jaar zoekt de organisatie, de vzw Boek.be, nieuwe manieren om volk te lokken naar de boekenbeurs. Want de bezoekers verwachten meer dan boeken alleen! Daarom staan heel wat activiteiten gepland, met nog meer dan anders animatie doorheen de dag én avond, met themadagen en nocturnes. Ook de standhouders zelf doen erg hun best om aantrekkelijke stands op te zetten.


Trend #2: Kleuren voor volwassenen
Onmogelijk naast te kijken de laatste tijd. Ik kan het me niet inbeelden, maar voor wie echt nog tijd over heeft kan zich helemaal laten gaan met kleuren. Misschien toch nog een DIY-activiteit die ik zou aankunnen ;-)


Trend #3: Mini boekjes
Van grote kleurboeken, naar mini-boekjes, oftewel "Dwarsligger". Een volwaardig boek in pocket formaat. Handig om in je handtas te stoppen en even te lezen in de wachtzaal bij de dokter. Ik ben fan!!!


Trend #4: Kinderboeken
Kinderboeken waren nog nooit zo gevarieerd! Van een groot zoekboek zonder tekst tot een trilogie op kindermaat. Ik wou dat ik weer kind(s) was :-)


Trend #5: DIY
Je weet intussen al dat ik hier niet zo goed in ben, maar vele anderen blijkbaar wel, want het blijft een populair thema... Zelfs de kinderen moeten er al aan geloven. Als hun huiswerk af is, mogen ze loomen of zelf hun vliegtuigjes maken. Gedaan met kleuren, dat is weer ons ding :-)


Trend #6: Auteurspodia
Je hoeft geen verdieping meer hoger om een auteur aan het woord te horen. Dit jaar waren er ook podia in de hoeken van de beursvloer. Heel toegankelijk en elk aangeduid met een kleur. Ik bezocht zelf het gele podium voor de uitleg over het programma Lightroom door Pieter Dhaeze.


Trend #7: Giveaway
Het is niets nieuws, maar een blijvende trend. Elke standhouder doet zijn uiterste best om elke bezoeker in de watten te leggen. Je kan er intekenen voor abonnementen met grote cadeaus en aan allerhande wedstrijden meedoen.
Uitgeverij Lannoo laat ook de lezers van deze blog meegenieten van deze gulheid, want ik kreeg zowaar 2 boeken om weg te geven aan iemand van jullie. Het was niet makkelijk kiezen tussen de 3.000 (!) titels die ze aanbieden, maar deze 2 leken me passend en leuk om te winnen:


Boek 1: Kinderdromen
Een recent en reeds veelbesproken boek over wat kinderen echt willen voor ze 12 zijn. Ketnet verzamelde dromen van 100.000 kinderen (!) met de vraag: wat wil je doen voor je 12 jaar bent? Hilarisch en erg verrassend. Onder andere kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens, ook wel opvoedingsspecialist genoemd, analyseert de uitspraken. Een man naar wie we soms een hulplijn zouden willen inschakelen.


Boek 2: De dochter van de imker
Jaaaaaa!!!! De nieuwste van Santa Montefiore, dé populaire Britse schrijfster die ongetwijfeld al veel onder jullie leuke leesmomenten heeft bezorgd. Laat je meevoeren met alweer een meeslepend liefdesverhaal...



Wil je graag een van deze boeken winnen? Schrijf voor woensdag een comment hieronder of op de facebookpagina. Ik gebruik een van de voorlopig nog onschuldige kinderhanden om een gelukkige te kiezen. Veel succes!

X

donderdag 6 november 2014

Don't Do It Yourself

I'm not your typical DIY-mom. Laat dat duidelijk zijn, mocht je het nog niet weten.
De blogwereld pulkt tegenwoordig uit van de 'eenvoudige' DIY-ideetjes. Het is zo hip en echt 2014 en toch... mijn maag keert altijd een beetje als ik het woord ergens tegenkom.
Begrijp me niet verkeerd, er zitten fantastische dingen tussen! Menige Instagram-moeders posten vol trots een foto van hun nieuwste werkje. Hetzij een bollekeskleedje voor hun dochter, een gehaakte portemonnee, beschilderde borden, ... En ze mogen daar ook fier op zijn, want ík zou het niet kunnen. Toegegeven: ik ben stiekem wel een beetje jaloers op hen.

Aan ideeën geen gebrek, maar de capaciteit, noch het geduld, laat staan de tijd zijn hier niet aanwezig. Het beeld in mijn hoofd van een koude winteravond aan de open haard urenlang te zitten breien, zonder tv, tablet of telefoon, lijkt zo romantisch. Maar ik moet realistisch blijven: het is niets voor mij (los van het feit dat we geen open haard hebben, soit, het wordt toch een zachte winter ;-)).
Erger nog: elke succesvolle DIY-foto voelt een beetje aan als een verwijtende vinger.

De verwoede pogingen zijn er wel al geweest. Het materiaal is er zelfs al voor aangeschaft. Enkele diploma's van de avondcursussen, die weliswaar met de hakken over de sloot werden behaald, kunnen het bewijzen. Nu ben ik al ruimschoots tevreden als ik er een knoop stevig en recht heb aangekregen. Want ik heb mijn trots opzij geschoven en mij erbij neergelegd dat DIY niets voor mij is. De voorhistorische naaimachine van mijn ma heb ik dan maar teruggegeven.
Ik ben het shoppende type dat op zoek gaat naar leuke spullen die door anderen werd gemaakt....

Hopelijk waait die DIY-trend vlug over en mogen we weer gezellig ouderwets naar de (web)winkel! Dan is ook mijn trots weer een beetje gered.

X