zondag 6 december 2015

Anti-dip material

Ik heb mezelf toegelaten om een kleine blogpauze in te lassen. Het was eerder een noodzaak dan een vrijwillige keuze. Noem het een kleine dip door 'workrelated issues'. Als voltijds werkende mama moet mijn job de nodige voldoening geven om alle nevenactiviteiten te bevoorraden van energie. Ik ben daar nogal goed in om heeeel veeel hooi op mijn vork te nemen. Een veelvraat pur sang. De laatste tijd bleven er enkel nog een paar druppels energie over op de bodem van mijn vleselijk vat. Met lichamelijke ongemakken als gevolg. 'Hoe doe jij dat toch allemaal?', is een vraag die ik regelmatig onder de neus geduwd krijg en waarop ik antwoord met 'Hoezo, dat valt wel mee hoor'.

Gelukkig is er meer in het leven dan werken alleen. In mijn geval mag je dat begrip extra ruim interpreteren. Ter verduidelijking de top 5 waaruit ik blijdschap put aka anti-dip material:

- De kids
Op de absolute eerste plaats: mijn 2 schattige zonen. Niet altijd even schattig als ze vol modder, snot en luizen (daarover later meer) thuiskomen. Wel een afleiding van jewelste. Zeker tegen het einde van het jaar als je weet dat ze beiden jarig zijn in december. Cadeautjesmaand is bij ons een reuze understatement. Ik doe het gewoon in 1 enkele keer: alle pakjes kopen voor 2 kids voor 4 gelegenheden. Dan vragen ouders en schoonouders ook nog hun cadeau voor de kids te kiezen... Zie je de toren in mijn winkelkar voor je? Doe er nog maar een schep bij. Met alle afkeurende blikken van oude madammekes aan de kassa er bovenop. En dan wil ik bovendien ook originele (allergenenvrije) traktaties voor school... Maar hun trotse snoet als ze de rupsjes-nooit-genoeg afgeven aan hun klasgenootjes is goud waard!


- Het bijberoep
Ik stam af van een actief nest. Beide ouders hebben erg veel gewerkt en studeerden altijd bij. En de appel zou de appel niet zijn, mocht ik dat ook niet doen... Vele avondcursussen later kan ik de kleinste kamer behangen met certificaten. Vooral mijn liefde voor fotografie is uitgebloeid tot een vurige romance. Ze is zelfs bezegeld met een eigen logo, fotostudio en bijhorend btw nummer. Charm was born! Bij elke opdracht, na elke shoot schiet mijn energielevel de lucht in!


- De nieuwe woning
'Een mens zou 2x moeten bouwen in zijn leven' is Vlaamse leuze die we zeer ter harte hebben genomen... Na 8 jaar verbouwen sprong er plots een stukje grond in ons oog waaraan we ons hart verloren. In een recordtempo wordt onze nieuwe thuis klaargestoomd. Terwijl bij velen het bouwavontuur erg stressvol wordt ervaren, is bij ons niet het geval. Alles verloopt super vlot! En manlief en mezelf komen qua keuzes goed overeen (lees: hij stemt in met mijn keuzes ;-)).
Vorig jaar omhulden slechts vier muren een leegte, enkele maanden later staat onze getekende droom vol spanning te lonken. Ze is nog in afwerkingsfase (lees: zonder vloeren, deuren en keuken), maar in mijn hoofd woon ik er al. Als ik mijn ogen sluit, wandel ik er rond en zie alle details verschijnen. Rond Kerst staat de verhuis gepland (ja ook dat nog...), dus nog even geduld en we hebben onze eindbestemming bereikt! 


- Sociale media
Lang leve apps en de geneugten ervan. Ze moeten tegenwoordig opboksen tegen bakken kritiek, maar ik ben eraan verknocht. Een vluchtige glimp opvangen van de dagelijkse feed, als pauze tijdens het werk is veel gezonder dan buiten een sigaret gaan roken. Bloggen staat op één, Instagram staat op een welverdiende 2de plaats. Gewoon kijken en liken, meer moet dat niet zijn. Pinterest is dan weer een oceaan vol inspiratie voor vooral mijn toekomstig interieur en mijn fotografie. En waar denk je dat ik die traktatie ideeën haalde?


- Chocolade
...en een beetje sport om het laatste er weer af te werken...

Soms fantaseer ik wel over een tijd waarin ik alle boeken kan lezen die ik al heb gekocht. 
Alsof er ergens een angst schuilt om me ooit te vervelen. Zo kocht ik mezelf een kleurboek voor volwassen. Deze zal tijdens het slapen moeten gebeuren vrees ik...
Waarschijnlijk begrijp je mijn blogpauze beter. Druk druk druk zal ik niet vlug antwoorden als je me vraagt hoe ik het allemaal voor mekaar krijg. Oké ik geef toe dat een week momenteel uit 8 dagen mag bestaan, maar eigenlijk valt het best wel mee hoor ;-)

X

dinsdag 20 oktober 2015

Mama zijn is wél fijn!!!

Ik voel mee met mijn zwangere medemens. Die ondergaat dezer dagen bange momenten. Bij haar breekt het angstzweet in overvloed uit. Het is zelfs zo erg dat de dames in kwestie überhaupt twijfelen over het feit of ze wel een kindje willen. Want overal waar ze kijken, worden ze bang gemaakt voor het moederschap.

Nog lang voor Siska Schoeters haar gal uitspuwde over haar kleine fuckers, merkte ik al bange blikken in de ogen van potentiële moeders. Een logisch gevolg van de manier waarop mama zijn wordt plat gebombardeerd. Als een ware rage trekken de boodschappers van de donderwolken over het land. Taboedoorbrekende boeken over de mommy struggles schieten als paddenstoelen uit de grond. Het voelt als een verademing voor elke moeder voor wie de roze wolk onvindbaar is. Herkenning zorgt voor gemoedsrust onder de lotgenoten.

Waar ooit een tijdperk was van valse roze geur en maneschijn, zijn we tegenwoordig gekatapulteerd in een donderwolk maatschappij. Ik heb nooit geloofd in roze wolken en ze bovendien nooit verheerlijkt, integendeel. Je zal hier regelmatig terugvinden dat roze wolken alleen bestaan waar eenhoorns rondhuppelen. Roze wolken zijn een utopie. Als je baby wordt geboren, ben je moe, moet je je draai vinden, is je lichaam het noorden kwijt. Zowel fysisch als psychisch voel je je geradbraakt. Toch zeker gedurende de eerste maanden. Wie vasthoudt aan hoe het ervoor was, is er aan voor de moeite. Die zal zelfs verbitterd terugblikken naar een tijd waar ze zomaar op stap kon gaan. Met te harde woorden over het moederschap en respectloze woorden over het nageslacht tot gevolg...

Mama zijn is fijn
Het gaat steeds van het ene uiterste naar het andere. Vroeger moest je faken dat alles goed ging, zo goed als je kon je wallen wegwerken en krampachtig een 'alles prima hoor' uitbrengen. Nu lijkt het wel hip om te verkondigen dat kinderen een pain in the ass zijn.
In een maatschappij waar je moet kiezen tussen zwart of wit, lijkt geen ruimte voor de grijze zone. Maar over het soort wolk dat de ooievaar met zijn pakketje meestuurt, mag genuanceerd worden. Ja, moederschap is lastig, maar de kids zijn het waard!!! En ze hebben alle recht op waardering en onvoorwaardelijke liefde. Menig kinderloos paar zou maar al te graag wisselen.

Daarom wil ik het begin van een nieuw tijdperk aankondigen. Gedaan met doemdenken voor moeders, alsook het faken van valse waarheden. Vergeet de roze wolk, negeer de donderwolk, want een nieuwe soort dient zich aan: De Witte Wolk! Steek je kin terug in de lucht en kijk omhoog. Een lucht met witte wolken is de mooiste! Mama zijn is wél fijn!


Ook al voel ik pas rust als ze in hun bed zitten en ondanks de soms korte nachten, ben ik steeds blij als ik 's morgens hun lachende snoet zie.
Ik krijg altijd kriebels in mijn buik als ik hen 's avonds ophaal van school of de opvang. Ook al weet ik dat dan de avondrush op zich laat wachten. En sla ik een diepe zucht na de ware workout om ze tijdig in hun bed te krijgen. 
Ik sta te popelen om hen te vertellen dat we iets leuks gaan doen. Al gaat dat gepaard met veel gezaag en ongeduldigheid.
Ik voel me apetrots als ze na een heus geklieder hun kunstwerkje laten zien.Wat meestal zorgt voor een berg vuile was extra.
Alle lastige momenten worden in één knip teniet gedaan als ze me de liefste mama ter wereld noemen. #smelt

Daarom gebruik ik regelmatig #mamazijnisfijn. Ook wanneer de situatie er zich minder toe leent. Gebruik zelf de hashtag op Instagram, Twitter of Facebook als je een foto/bericht post over hoe fantastisch en onmisbaar je kids wel zijn. Steek toekomstige mama's een hart onder de riem. Hoe lastig soms ook, het moederschap is fantastisch!!!

 X

woensdag 7 oktober 2015

Het leed dat onzekerheid heet

Elke ochtend zie ik het aan de schoolpoort bij collega-mama's.
Bij elke newborn fotoshoot merk ik het bij de kersverse mama.
Die kwetsbare onzekerheid. 
In elk van hun ogen staat te lezen 'Doe ik het wel goed?'.

Als je zwanger bent, probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden, maar de praktijk neemt het over van de theorie. Je krijgt je kind in je armen geduwd en je moet er staan. Zonder handleiding, zonder richtlijnen. Je hoort te weten wat er staat te gebeuren. Naast je kersverse titel 'Mama' ben je plots ook opvoeder met een voltijdse dagtaak, fulltime kinderpsycholoog, stagiair-pediater, ... Je moet op elke vraag een antwoord weten, voor elke probleem een oplossing. Althans zo voelt het toch. En dat alles zonder opleiding, zonder diploma.

Na amper 3 dagen krijg je je pakketje hulpeloosheid mee naar huis en begint het echte werk. Alle adviezen van je vriendinnen die het puffen er al hebben opzitten, gieren door je hoofd. 'Niet vergeten dit doen' 'Zeker dat en dat doen'. En daar sta je dan met (of zonder) partner in crime. De positieve zwangerschapstest zorgde toch voor iets meer gelatenheid... (ik zou bijna zeggen dat het maken je prettiger afging, maar dat is tegenwoordig ook geen evidentie als de verwekking in een labo gebeurde)

Een slechte mama
Intussen weet ik dat de grootste onzekerheid vooral optreedt in de newborn fase. Maar ik weet ook al dat het een constante blijft. Met af en toe een opflakkering.
Ik ben altijd de eerste om gerust te stellen met raad en advies. En als ware ervaringsdeskundige te antwoorden met 'Niet mee inzitten, dat is normaal'. Daardoor zou ik wel eens kunnen gelabeld worden als een heel zekere moeder. MIS. FOUT. Op een onbewaakt moment overvalt je terug dat leed dat onzekerheid heet.

Zo kreeg ik gisteren te maken met zo'n dieptepunt. Vol enthousiasme zocht ik op de website van school nieuwe foto's van de kids. Ze hadden al verteld over leuke activiteiten en ik wou ze wel eens zien. Het enthousiasme bleef groot toen ik hun vrolijke snoeten zag die zich amuseerden met hun nieuwe vrienden. Tot op een gegeven moment deze foto op mijn scherm verscheen:

...
Voor alle duidelijkheid. Mijn jongste, Lenn, is het jongetje in het midden met de grijze gilet. Yep, het enige zonder cakeje. Mijn hart brak toen ik dit beeld zag. Hij staart teleurgesteld voor zich uit. Zijn lege handjes kriebelen van de goesting in de zalige zoetigheid.
Een jarig klasgenootje had een plateau met kleurrijke cakejes meegebracht als traktatie. Omdat de juf mijn orders om zeker geen melkproducten te geven goed opvolgt, kreeg hij er geen. En lap, daar volgde de onvermijdelijke doemgedachte 'Dit is mijn schuld. Wat ben ik toch een slechte mama.' Gelukkig heb ik aan het begin van het schooljaar een alternatieve koekendoos voorzien, waaruit hij wel iets kan kiezen. Maar apart doen is nooit leuk.

Boeman
Sinds de diagnose 'koemelkallergie' viel, is het nog niet makkelijk geweest. Er zit zowat OVERAL melk in. We kregen al vlug een antwoord waarom hij overal met rode eczeem stond, terwijl Dokter Google nochtans had gezegd dat het onschuldige babyacne was. Waarom hij overal jeuk had, verborgen reflux, elke twee uur om borstvoeding vroeg, niet kon slapen, constant diarree had, en niet in het minst een huilbaby werd. Deze symptomen verbeterden na enkele maanden toen we ons strikt hielden aan het koemelkvrij dieet.

Als echte boeman probeer ik hem angstvallig weg te houden van het voor hem ziekmakend ingrediënt. Meermaals zijn alle bedenkelijke blikken op mij gericht als de vraag 'Mag hij er eentje?' komt, wijzend naar een boterkoekje of dergelijke. Weet als ik nogmaals met een zucht 'Nee' zeg, dat het me pijn doet en dat ik me schuldig voel, maar dat ik hem de last wil besparen. Gelukkig weet hij zelf al dat het zijn buikje zal pijn doen als hij toch eens zondigt.

We willen allemaal onze kids gelukkig zien. We wensen hen altijd het allerbeste en gunnen hen elk cakeje van de plateau. We hopen allemaal om goede moeders te zijn. Maar zo zonder opleiding of diploma? Logisch dat we fouten maken, toch? Die andere mama's doen ook maar wat.

Let's keep that in mind!

Herken je dat gevoel van onzekerheid? Of heb je daar helemaal geen last van?

X

maandag 28 september 2015

Bedoelde u... ? (deel 7)

De kinderlogica viert dezer dagen hoogtij ten huize Hoge Hakken En Snottebellen. Ik kan niet vlug genoeg mijn app Notities openen op mijn telefoon. Want wat er allemaal uit die mondjes komt is hilarisch! De lijst dikte zo vlug aan dat het dringend nog eens moet vereeuwigd worden in deze rubriek.


VINCE (4,5 jaar)

- Ik kan niet slapen, want mijn hoofd wil nog spelen.

- 's Ochtends als we buiten komen om naar de wagen te gaan. Wacht, ik ga de koude wegblazen. 

- 's Ochtends in de wagen onderweg naar school. Zomaar uit het niets.
Ik wil in een reuzenrad. Nuuuuu!

- Vince is verslaafd aan de speelgoed reviews op You Tube en vraagt voortdurend om de iPad.
Ik: Nee niet weer die vuile You Tube!
Maar joetjoep IS niet vuil!!!

- Vince kijkt (nog maar eens) naar You Tube. Wanneer gaan wij ook eens in de ruimte?

- We stoppen met de wagen voor een rood licht. Een man rent over het zebrapad.
Waarom loopt die meneer? Ik: Het is eigenlijk al rood voor die voetganger.
Haha, voet-hanger, die meneer hangt toch niet!

- Vince vraagt iets, maar ik reageer niet vlug genoeg.
Zit er misschien een oor in je banaan?






- Kom je nog eens bij mij als ik dan slaap?
Ik: Ja we komen nog een kusje geven als we zelf gaan slapen.
Waarom? We gaan toch niet trouwen hé!

- Ik: Slaap nu maar!
Okay baasje!

- Vince heeft dorst. Mijn teen zegt dat ik moet drinken. Ik: Pardon? Vlu-ug!

- Vince zijn fietshelm past niet meer. Oei mijn hoofd is te groot van al die snoepen...

- Lenn heeft nieuwe pantoffels. Wat is dat onderaan? Streepjes?
Ik: Dat is om niet uit te glijden. Dat heet anti-slip.
Haha er hangen onderbroeken aan Lenn zijn pantoffels!

- In het zwembad doet papa alsof hij een krokodil is. Vince is er niet gerust in.
Nee! Hoku poku pas, jij bent weer gewoon papa.

- Vince heeft een wel heel denkbeeldige fantasie.
Kijk, mijn sandwich lijkt net een huis. 

Zien jullie er een huis in?

LENN (2,5 jaar)

- Lenn heeft zin in een lolly en maakt dat zo duidelijk: Ik wil likken!!!

- Ik ben een pikalon.
Ik: een wat?
Een pikalon hagedis, die verandert van kleur.
Ik: ah, een kameleon :-)

- Ik wil een koude tut. Als hij wil wisselen van fopspeen in bed.

- Papa tegen Lenn: Kom hier komiekske.
Waarop Lenn boos reageert: Ik ben niet Veroniqueske!!! (nvdr wij kennen helemaal geen Veronique)

- Lenn heeft de hik. Kijk ik ben groter aan het worden.
Iets later laat Vince een boer en zegt geamuseerd: En ik ben weer kleiner aan het worden!


Tot de volgende!

X

PS: Voor degene die er niet genoeg van krijgen zijn hier de vorige edities:
deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6

donderdag 24 september 2015

Een onafscheidelijk duo

We zitten al aan de 4de week van het schooljaar. En toch zijn er nog elke ochtend een paar tranen. Zowel bij Vince als bij Lenn. Soms allebei, soms afgewisseld. Het lijkt wel een complot. Ik hou zolang mogelijk hun hand vast, zelfs nadat de bel al twee keer is gegaan. Zij blijven ook krampachtig aan mijn been hangen. We voeden elkaars angst om los te laten, I guess.

Schooldag 1: papa kan al even slecht afscheid nemen...
Tot de juf een blik toont van 'ga nu maar werken'.  Dan druip ik af (na een laatste geniepige blik door het raam). Het is al een gewoonte dat ik als laatste van de parking rijdt met een stomp in mijn maag. Ik hoef gelukkig niet vroeg te beginnen op het werk. Dan sms ik naar mijn man - ja die zit daar op te wachten - met de boodschap wie wel of niet heeft geweend. Ons schuldgevoel dat we ze naar een andere school sturen na onze bouw-nog-eens-een-huis drang, helemaal in de hand gewerkt.

Als ze van school komen zijn ze gelukkig wel ongelooflijk enthousiast. Op de vraag 'wat heb je allemaal gedaan vandaag' krijg ik steevast het antwoord 'met broer spelen'. Het is intussen duidelijk dat ze elkaars houvast zijn. De juffen bevestigen dat ze enkel wenen als ze van de speelplaats terug naar hun klas moeten. Wat een geluk dat die mekaar hebben! Wat ben ik blij dat ik er nog een tweede kind heb uitgeperst! Uit de eenzaamheid die ik als enig kind heb ervaren, wist ik zeker dat het er minimum twee moesten worden. Een onafscheidelijk duo.
Om het even waar, je kan ze altijd samen treffen!
Dinsdagavond hadden we infoavond op school. Alle ouders waren welkom voor een woordje uitleg over het reilen en zeilen in de klas. Heel interessant en leuk! Ik zou ik niet zijn mocht ik geen prangende vragen hebben. Ik vraag aan de juf van Vince of hij zich een beetje openstelt voor de andere kindjes. 'Er wil niemand met mij spelen', verdwijnt in het niets als ik de blije verhalen van de juf hoor. 'Kijk maar eens naar de foto's op de website.' Dat ik daar niet aan had gedacht! Tegenwoordig hebben scholen facebookpagina's en websites met foto's ten bewijze. Eeuwig respect en dankbaarheid voor de moeite dat ze doen! De juf van Lenn startte zelfs een klasblog :-)  Enkel nog een live stream en ik ben at ease ;-)



Ook mijn vermoeden van de brothers in crime is nogmaals bevestigd. De turnleraar vertelde dat ze zich samen hadden verstopt in het toilet toen het wissel van de turnklassen was. De begeleidster tijdens het eten zei dat ze spurten om naast elkaar aan tafel te zitten. Terwijl Lenn zijn leeftijdsgenootjes extra energie mogen gaan bijtanken in het slaapklasje, verbijt hij zijn vermoeidheid om bij zijn broer te zijn. Met een extra low battery alert als gevolg in de vroege avond...  Het ongeloof overvalt me als ik bedenk dat de grootste slaapkop ter wereld er zijn slaap voor laat!

Vince zijn capriolen met zijn klasgenoten (foto's geplukt van de schoolsite).
Lenn - inclusief snottebel - in actie in zijn klasje (foto's genomen door de juf).
Ondanks de ochtendlijke tranen stellen ze het wel, vooral dankzij elkaar. Ze maken wel nog eens ruzie, maar de band is enorm versterkt. Ze missen elkaar, geven om elkaar. Heel vertederend om te zien. Ik hoop oprecht dat ze dat gevoel van verbondenheid voor altijd blijven behouden.
En ooit op een dag - als ze in hun laatste middelbaar zitten - laat ik misschien hun hand wel al los bij de eerste bel. Heel misschien, maar ik kan nog niets beloven.
*broederliefde*
Hebben jullie (of je kindjes) het ook lastig bij afscheid? Zijn er ook broers of zusjes die onafscheidelijk zijn?

Leuk nieuwtje: deze blog is genomineerd voor de Belgian Mom Blog Award!!! Ben je van mening dat die Hoge Hakken En Snottebellen deze prestigieuze titel verdient? Ga snel naar www.mamaexpert.be en breng je stem uit :-)

X

zaterdag 5 september 2015

The survival of the fittest

Je kan er gewoonweg niet meer overheen. Hoe hard ik het ook probeer te negeren, waar ik ook ben, overal passeert hij mijn gezichtsveld. Je weet over wie ik het heb. Dat jongetje. Een weerloos hoopje vlees met kleren er rond, aangespoeld op een strand. Een triest symbool van onze mensdom. Ik probeer zo weinig mogelijk stil te staan bij de omstandigheden, maar wordt misselijk en triest tegelijk. En dit is nog het minste, want er is iets dat me nog meer braakneigingen geeft.



'Het is hen gelukt.' klinkt het in mijn directe omgeving. Alsof het een schaamteloze marketingstunt betreft, wordt de media verweten dat ze de bevolking wil choqueren. Uitspraken als 'Zo overdreven' en andere die ik niet uit mijn vingers krijg, passeren me. Dat raakt me diep! Ze zien elk hulpbehoevende extra als een aanval op hun zuurverdiende centen. Terwijl wij gewoon geluk hebben dat we op deze fortuinlijke plek zijn geboren. The survival of the fittest in het kwadraat.

Uiteraard ben ik ook voorstander om Syrië zelf weer leefbaar te maken, maar dat is een werk van lange adem. De vluchtelingen zijn hier nu en hebben hulp nodig. NU.
Gelukkig zijn er in mijn dichte omgeving ook empathische mensen met goedbedoelde initiatieven. Je kan kleinschalig beginnen om grote organisaties te ondersteunen. Onder het mom dat alle beetjes helpen, wil ik ook mijn steentje bijdragen. Met woorden zijn ze niets, maar waarmee dan wel?

Via de site van Fedasil en Vluchtelingenwerk, kan je meer info te weten komen.
Er zijn ook tal van Facebook pagina's met verzamelacties in je eigen streek. Zoals onder andere deze:
- Wij gaan naar Calais en nemen mee
- SOS Kortrijk-Calais

Deze spullen zijn het hardst nodig:
- paletten / rollen (bubbel)plastiek / hout
- tenten
- dekens
- slaapzakken
- matrassen, luchtbedden, veldbedden
- voedsel (vooral conserven en droge voeding, rijst)
- kledij (vooral voor mannen)
- tapijten of andere vloerbekleding
- kookgerei (kampeervuurtjes + gasbidonnetjes, potten en pannen)
- zeilen om op te spannen (tegen de regen)
- gsm-kaarten
- kaarsen, aanstekers, pillampen + batterijen
- zeep, shampoo, toiletgerief, handdoeken
- waterbidons
- gereedschap (plus nagels enz.)
- kippendraad
- fietsen + tassen
- GSM's die online kunnen bellen
- tablets
- betonijzers
- lijm
- sjor- en nylontouw
- nietjesmachines
- grillroosters
- batterijen
- ballen
- boodschappentrolleys
- kleine meubelen
- kleine schoppen
- piketten (haringen)
- verf + schilderijdoeken
- plastic emmers
- kruiwagens
- grote stevige vuilzakken
- woordenboeken: Frans, Engels en alle vertaalwoordenboeken van en naar deze twee talen
- pennen, potloden, papier, schriftjes


Ik ga alvast op zondag 27 september naar Deinze (zaal Martinus) met (hopelijk) een bestelwagen vol luiers en kinderkledij. Kijk even op mijn Facebookpagina voor extra info als je dit initiatief ook wil helpen.

Als we met z'n allen de handen in elkaar slaan, kunnen we de leefomstandigheden van de Syrische vluchtingen toch iets menswaardiger maken. Gedaan met negeren, tijd voor actie!

Weet je nog andere verzamelacties? Laat ze gerust hieronder weten!

X


maandag 31 augustus 2015

De Eerste Keer

Ik kan je al meteen geruststellen (of teleurstellen), want deze blogpost gaat niet over seks. Wel over alle andere eerste keren. Herinner je je nog de eerste keer dat je de zee zag of de eerste keer dat je uitging? De eerste keer in een vliegtuig of voor het eerst dronken was? Allemaal memorabele momenten die je goed of minder goed zijn bevallen. We slaan al deze herinneringen op in onze grijze massa waar we nog een gaatje vinden.

Kinderen hebben voortdurend eerste keren. Soms zijn het maar kleine en op het eerste zicht onbenullige overwinningen, maar het zijn er wel. Zo wil Lenn altijd zijn grote broer nadoen als die een kikker imiteert. Alleen dat springen lukte niet zo goed. Toch wel een belangrijk onderdeel bij de imitatie... Vorige week concentreerde hij zich extra hard om de twee voetjes tegelijk van de grond te krijgen, wat hij plots ook deed. De sprankel in zijn oogjes sprak boekdelen.
Van baby tot volwassene zijn er een triljoen kleine dingen om te leren. Telkens ze een nieuwe kunde ontwikkelen, bedenk ik me hoe fijn het is om hen te zien groeien (of springen).

Voor het eerst schreef Vince zelf z'n naam op mijn verjaardagskaart :-) #trots
Aan de grote belangrijke stappen besteden we extra aandacht. Als je kleintje zijn of haar eerste stapjes zet, kan de camera niet snel genoeg starten. De babygroeiboeken staan vol van de pagina's met 'De eerste keer gegeten, gelachen, mama gezegd, ...' Zo'n groeiboek gaat meestal tot je kleintje 2 jaar is, maar ze hebben daarna nog zoveel eerste keren. Daarom wil ik hier een nieuwe rubriek starten. Bij deze de eerste keer De Eerste Keer. Kan je nog volgen?

Altijd handig als oma of opa komen assisteren!
Onze eerste reisloze zomervakantie loopt op haar einde. In deze en deze blogpost kon je al lezen wat we toen allemaal deden. En we breiden er nog wat extra uitstapjes aan vast. Zo gingen we nog naar Familiepark Harry Malter, waar een voormalig circusgezelschap zich definitief vestigde. Er huizen enkele dieren, je kan meerijden met een treintje of kameel, glijden uit de buik van een reuze gorilla en - wat had je gedacht - een circusshow bijwonen.

Ahoy kameraadjes! Vince waande zich een echte Piet Pieraat.
We gingen ook bootje varen op de Leie en belandden nog maar eens in Plopsaland. Uitgerekend toen het Brazil night was. Tot groot jolijt van mijn drie mannen, want om de haverklap stonden er schaarsgeklede dames met pluimen op hun hoofd en uit hun gat op een podium te dansen. Het vuurwerk was een oogverblindende afsluiter!

Leuk dagje quality time!
Morgen is het 1 september, startschot van het nieuwe schooljaar. Menig ouder zal het zich niet beklagen, including me (remember?). Alhoewel het niet zomaar een eerste schooldag zal worden. Vince gaat voor het eerst naar zijn nieuwe school met nieuwe vriendjes. En Lenn zet morgen de allereerste stappen van zijn schoolcarrière.
Het is niet met weemoed dat ik terugkijk naar de periode daarvoor. Een lang en emotioneel hoofdstuk wordt afgesloten. De eerste 2,5 jaar van zijn korte leventje waren niet de gemakkelijkste. Dus morgen zal ik ongetwijfeld een traan (lees: waterval) laten als ik mijn ventjes afzet. Maar het zullen er wel zijn van geluk. Geluk voor het begin van een nieuw mooi hoofdstuk!

De schooltassen staan klaar!
Start je kindje morgen ook voor het eerst met school? Veel succes gewenst!
PS Vergeet je zakdoek niet!

X

zaterdag 22 augustus 2015

Het kan altijd erger...

So far so good... nog een weekje te gaan en het is weer school. Dat komt bij me op als ik het beloningsbord zie staan in de keuken. In mijn vorige blogpost kon je lezen hoe we plots genoodzaakt waren om te handelen bij losgelaten apen. Dit als gevolg van de onregelmatigheid van de vakantie. Er zijn al veel magneten gewonnen, maar af en toe ook een verloren.

Ken je zo'n momenten waarop zelfs dreigen met in de hoek staan niet helpt. Of als je je kwaadste ogen opzet en schreeuwt dat er geen verhaaltje komt voor het slapengaan. Je bloed bereikt haar kookpunt als ze nog eens grienend naar je lachen en zich verstoppen terwijl je dringend weg moet.
Op zo'n momenten wanneer de stoom uit mijn oren komt, bedenk ik dat het nog altijd erger kan:
!!opgelet: niet geschikt voor gevoelige magen!!

Bye bye alle Evernote notities...
Been there, done that...

Kleine sadistjes!

Bespeur ik daar een groen lachje?

"Maar het papier stond al vol!"
"Komt de Sint nu?"

Dan moet je vooral kalm blijven. KALM BLIJVEN ZEG IK U!

"Heb ik iets verkeerd gedaan?"
Op zondagochtend mag alles...

Goeiemorgeuuuuuuuu!

Als opa een slaappilletje neemt, mag er een bom ontploffen...

Hèhè mama's beha is precies een drinkbak :-)

Alles verknoeien is zoooooo vermoeiend zzzzzz

"Waar gaan we vandaag eens naartoe grote smurf?"

"Mijn auto heeft een ongeluk gehad."

"Nee er zit geen kuikentje in!"

"De zalf is nog niet allemaal op hoor."

Zo kan je niet wegzappen van Nickelodeon...

Had ik als kind ook wel willen doen ;-)

Alsof luiers verversen nog niet erg genoeg is...

"Maar het was toch lief bedoeld papa."

"Woops"

Als ik dit zou zien, loop ik onmiddellijk naar buiten en kom het eerste uur niet terug binnen!!!

Ocharme, niemand blijft gespaard van de kleur tirannie.
"Yeay het is hier leu-euk!"
Ik vind ook meestal een half brood als ik de kinderstoelen er eens uithaal...
Autch...

Eén ding is zeker: kinderen zijn niet materialistisch ingesteld...

Voor alle duidelijkheid: deze foto's zijn niet genomen bij mij thuis, oef.
Heb jij al zoiets meegemaakt met je kids?

X

dinsdag 11 augustus 2015

Losgelaten apen

Het is zover. We zijn nog maar over de helft van de zomervakantie, en de kids zijn he-le-maal ontregeld... Nood breekt wet, dachten we bij aanvang, en we lieten ze begaan. We gingen op zwier dat het een lieve lust was en de kids zwierden lustig mee. We vonden het wel leuk dat ze om 21u nog niet om hun bed vroegen. We stemden stilzwijgend in met hun avondlijke escapades. En zij met de onze. Dat allemaal onder het mom van 'Qualitytime' met de hoofdletter Q.

Aanvankelijk voelden we nog schaamrood op de wangen toen we geen buggy's meer opmerkten in de straten van Gent, en dropen we huiswaarts af van de Gentse Feesten rond middernacht. Want dat was zowat dé doorslaggevende reden om te vertrekken: geen andere kinderen meer tegenkomen. Paps en mams hadden ervan genoten en de boys hadden zich geamuseerd. Echte uitgaanders waren het geworden, net zoals hun zogenaamde rolmodellen. 

Flexibel zijn is the new black
Zo deden we een wandel-sneukel-tocht met als laatste stop een wel heel gezellige feesttent waar een bandje speelde. Ook daar was het vertrek van andere kinderen, de enige motivatie voor ons vertrek.
Maar ze klaagden niet, oh nee. 'Wanneer gaan we nog eens ergens naartoe?', klonk het de volgende dag. En ze werkten ook goed mee. We gespten hen vast in de auto, waarna ze braafjes indommelden. Thuis legden we ze in hun bedjes en ze sliepen nog een goeie 10 uur verder, als we ze niet wakker maakten. Droomkinderen voor nachtuilen, zoals wij.
We waren op den duur ook helemaal op elkaar ingespeeld. Ze namen al hun knuffel en fopspeen mee voor tijdens de terugrit. En ik zorgde voor gemakkelijk verpakte melkjes. - Hoera, er bestaat soja groeimelk in brik met rietje. Waarschijnlijk op de markt gebracht voor mensen zoals wij. - Hun pyjama's lagen klaar op bed, zodat we 's nachts niet teveel licht moesten maken. Flexibel zijn is the new black.

Maar als echte haaien, hadden ze bloed geproefd. Ze hadden onze zomerse laksheid met plezier aangenomen en probeerden heimelijk alle regels aan hun laars te lappen. Ontbijt wilden ze niet meer eten aan tafel, het iPad gebruik kende geen tijdslimiet meer, het spettergedrag in bad kende letterlijk hoogtepunten... Ik begon voortdurend te roepen dat ze niet mochten weglopen om hun tanden te poetsen, dat ze zelf kunnen eten, dat de hond geen paard is om op te rijden, dat plasticine geen vloerbedekking is, .... Al ons hard opvoedwerk van weleer was niet meer. Het waren twee losgelaten apen geworden. Hun kooien stonden wagenwijd open. 

Easy as hell
Tot op een avond, manlief en mezelf uitgeteld in de sofa belandden voor tv. In een poging om nog een glimp van ontspanning op te vangen. Alsof het lot ermee gemoeid was, kwamen we op een programma terecht over opvoeden. Perfect uitzendmoment! Net wat we nodig hadden: een Engelse vrouw die weer alle basisbeginselen op een rijtje zet. Consequent zijn, slecht gedrag negeren en goed gedrag belonen. Het is eigenlijk easy as hell. We keken elkaar recht in de ogen. Die opvoedster, m'n man en ik. Vastberaden om het vanaf de dag erna terug anders te doen. Ik stofte een magneetbord af, haalde een hoop magneten boven en legde het klaar voor de volgende dag. 


De regels zijn simpel: je kan 3 magneten per dag verdienen om een verhaal te krijgen voor het slapengaan. Maar je kan er ook verliezen. Wie aan het eind van de week alle magneten heeft verzameld, krijgt een cadeautje. Van zodra dit toverwoord werd uitgesproken, zaten ze mee op de kar. In plaats van m'n kids tot de orde te roepen, laat ik nu gewoon verstaan dat dit magneten gaat kosten. En ze doen enthousiast mee! Vince wil plots overal aan meehelpen, de strever :-)


Nog drie weken te gaan vooraleer het weer school is. Voorlopig heb ik hen terug op het rechte pad gekregen. De kooien staan terug op een kier. Maar hoelang zullen we het magneetbord nog nodig hebben om dit staande te houden? Hoeveel cadeaus gaat me dit nog kosten? 
Ondertussen doen we nog steeds kleine uitstapjes, maar vertrekken naar huis vóór alle andere kinderen (van alle andere nachtuilen)!

X