maandag 30 maart 2015

Big-weekend-meetings

Op maandag blik ik graag eens terug op het afgelopen weekend, vooral als die heel geslaagd was!!

Vrijdag kon ik ein-de-lijk eens mee op 'ladiesnight', een maandelijkse bijeenkomst van een groep toffe vriendinnen. Allemaal mama's die ook wel eens nood hebben aan een avondje uit. We kunnen het niet lang verbergen dat we mama's zijn, want het gespreksonderwerp 'kids' komt al wel eens boven piepen. Een hele verademing om te horen dat we allemaal wel eens struggelen met de kroost. En het uitgelezen moment om eens te klagen over manlief ;-)
Het feit dat we het 'rare muziek' noemen en niet goed weten hoe we erop moeten dansen, verraadt dat we 'ervaring' hebben (zal ik het zo maar noemen). Maar met wat cava passen we ons overal makkelijk aan (verklaart dat de troebele foto?)...


Zaterdag heb ik ontdekt dat ik ook nog eens deel uitmaak van een andere toffe bende madammen. Van de bloggende soort. Want er was de tweede editie van Big Blogameetup,  een blogevent georganiseerd door vier ervaren blogsters. Gelukkig was mijn kater van de dag ervoor net verteerd, want ik kwam terecht in een zaal vol praatgrage en creatieve dames of wat had je verwacht? Ik volg wel enkele blogs, maar kende niemand persoonlijk. Spannend dus!


Bij inschrijving hadden ze me minimum 1 gelijkgestemde ziel beloofd en it was my lucky day, want ik vond er niet één, maar twee :-) Bovendien had iedereen een smartphone bij de hand en waren we verplicht om die te gebruiken! Zonder schroom alle social media aandoen, het was niet meer dan normaal. Ik voelde me er als een vis in het virtuele water.

Samen met Heleen en Eveline én fake tattoo

Er waren gastsprekers met advies en tips op maat, sponsors met stands, een buffet om lekker te spijzen, ... En last but not least: een goodiebag om U tegen te zeggen. Wat geef je een vrouw cadeau? Een depuffing oogcrème, vochtige doekjes, ontsmettend product, allerhande kortingsbonnen en anticellulitis gereedschap! Maar we zijn met nog zoveel meer verwend:



Thuis kreeg ik alles bijna niet op mijn salontafel, laat staan volledig op foto... Je moest de oogjes van mijn mannen zien blinken naar al die freebies!
De kids sprongen -zoals verwacht- op het snoepgoed. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de doos  Oreo er puur voor de show bijstaat, die heb ik soldaat gemaakt in de terugreis (oeps). De handcrème heeft manlief zich toegeëigend.


Het testosterongehalte in huis reikte helemaal een dieptepunt toen Vince beslag legde op de lippenbalsem. Het kind is er zo blij mee! Had ik het toch verstopt voor Pasen... Gelukkig hees mijn man het peil terug omhoog door de sportdrank in zijn voetbaltas te stoppen. Alle andere verzorgingsproducten hou ik lekker zelf (dank u Omega Pharma)!

Hopelijk ziet initiatiefneemster Soetmin het zitten om er een vervolg aan te breien, want ik wil me nu al inschrijven!

X

donderdag 26 maart 2015

Codetaal

"Zullen we dit weekend eens naar Plopsaland gaan?"
Welke moeder durft deze zin luid en duidelijk zeggen in het bijzijn van haar kids? Ik niet! Vooral wanneer je nog niet honderd procent zeker bent als de plannen überhaupt kunnen doorgaan. Want dat is problemen zoeken.

Vooral met Vince (4 jaar plus) is het opletten! Hij hoort werkelijk al-les! Ook al lijkt hij helemaal geconcentreerd op te gaan in een spel op de iPad. Het kind heeft een prachtige vrouwelijke kunde van mij geërfd, namelijk multitasken.
Net zoals een jagende kat muisstil in een weide gefocust haar ene oor opzij draait, richting potentiële prooi. Ik zweer je dat je Vince zijn oorschelp bijna kan zien draaien naar mij als ik iets zeg dat hem kan interesseren. Behalve als het om eten gaat, dan staan de kleppen toevallig dicht...


Codetaal is hangbaar in het dagelijks leven. We schrijven tegenwoordig voortdurend in termen van hashtags en afkortingen. Maar niemand die meer codetaal gebruikt als ouders. Wij praten vaak fluisterend of in gebarentaal, maar wat hier vooral populair is: spellingtaal.
Zolang de kids nog niet kunnen lezen of schrijven, maken we er gretig gebruik (misbruik) van. Laat dat nu geen motivatie zijn om ze van school te houden ;-)

Dus in plaats van de eerste zin, zeggen wij "Zullen we dit weekend eens naar P-l-o-p-s-a-l-a-n-d gaan?" Geen haan (kind) die er naar kraait, geen oor die ernaar spitst.
Meer nog. Wij hebben een ongeschreven lijst in ons hoofd van woorden die steevast gespeld uit de mond komen.
Zoals daar zijn:

- c-a-d-e-a-u
- p-a-n-n-e-n-k-o-e-k-e-n
- s-n-o-e-p
- k-e-r-m-i-s
- z-e-e
- z-w-e-m-b-a-d
- r-e-i-s
- ...

Je begrijpt wel waarom... Je kan er wellicht nog wat aan toevoegen.

Opgepast: er zijn ook seizoensgebonden triggers, zoals Sinterklaas, Kerstman, ... Momenteel moeten we aandachtig zijn als we het woord Pasen in de mond nemen, want die staat gelijk aan snoepgoed en cadeaus.

Ik ben eens benieuwd hoelang we die slinkse methode nog kunnen toepassen. Misschien converseren we binnen enkele jaren zo:


T-o-t-d-e v-o-l-g-e-n-d-e!

X


vrijdag 20 maart 2015

Koken voor kids... met voedselallergie #3

Vanaf september gaat onze jongste snottebel naar school. Tijdens zijn inschrijving ging het - uiteraard - ook over zijn voedselallergieën. Had ik even mazzel, want de dochter van de directrice blijkt zelf een 'allergie-jeugd' te hebben gehad. Ze weet dus hoe moeilijk het is. Zeker nu we weten dat soja voorlopig niet meer mag. Misschien komt dat wel weer terug dankzij de darmversterkende voedingsupplementen die we dagelijks in zijn fles melk doen.

Het veiligste zou zijn dat hij 's middags boterhammetjes eet op school. Dan doe ik er enkel op wat mag. Maar als je nà de naschoolse opvang nog moet beginnen koken voor de kids... Dat zie ik eerlijk gezegd minder zitten. Het is nu al een gekte van jewelste om de 2 sloebers na hun dagelijks (amandel)melk-wasje-plasje tijdig in bed te krijgen. Kinderen eten toch beter in groep, als een vreemde zegt dat het moet :-)
Dus voorlopig houden we het erop dat ik het weekmenu in de gaten hou en inspring waar nodig. Staat er iets tussen waar zijn darmen boos van worden, dan laat ik dat op voorhand weten aan school. En desnoods geef ik die dag toch een vervanging mee. Tot zover, mission under controle.

Intussen zoek ik lustig verder naar alternatieven voor het dagelijks koekmoment in klas. Ik vond iets lekkers en gezonds dat in aanmerking komt:

BANAAN-HAVERMOUT-KOEKJES

Dit heb je nodig:
2 rijpe bananen
100 gram havermout
kaneel
rozijnen (gedroogd fruit of stukjes pure chocolade kunnen ook)


Dit doe je:
Verwarm de oven voor op 200 graden. 
Prak de bananen fijn met een vork en roer de havermout er doorheen. 


Doe er ook de rozijnen in en strooi er wat kaneel op.


Beleg een bakplaat met bakpapier of vet ze in. 
Schep het mengsel in hoopjes op de bakplaat.
Na 20 minuten in de oven zijn de koekjes klaar! Mede dankzij de deskundige hulp van grote broer :-)

Weinig ingrediënten, weinig werk... Wat alles maar zo ;-)
Het resultaat werd gesmaakt! Mission accomplished :-)



Hier kan je de vorige recepten terugvinden:

Smakelijk!
X

dinsdag 17 maart 2015

Ieder huisje...

Elke voordeur heeft haar eigen verhaal, elke nerf is een herinnering dat blijft zitten als een onuitwisbaar litteken. Mensen komen binnen via de deur met een blij gezicht, opgelucht of gestresseerd en gaan er buiten met een zorgeloze glimlach of met een gespannen blik.
Elk huisje heeft haar kruisje...

Het lot klopte anderhalf jaar geleden op onze smetteloze voordeur om een hoopje zorgen af te leveren. Intussen is de onrust binnen dit huis al wat geluwd. Datzelfde lot zet zijn weg genadeloos verder op een ander adres, helaas dit keer in de dichte vriendenkring. Daar komt plots de diagnose 'ongeneeslijke pancreaskanker' per aangetekende zending. Een moedige strijd waarbij de kilo's en de haren reeds gesneuveld zijn, maar de hoop op een mirakel daarentegen geboetseerd.

Kort na onze 'logeerpartij' in het UZ van Gent kwam Kamiel terecht op de afdeling Intensieve Zorgen. Het ventje zat nog in de buik toen zijn mama plots moest vechten tegen leukemie. Hij werd vroeger geboren en had zijn eigen legertje specialisten nodig om in leven te blijven.
Kamiels papa Tom gebruikt zijn blog om zijn angsten, dromen, verwachtingen, blije herinneringen en hardnekkige kaakslagen van zich af te schudden. Hij doet dat op een beklijvende manier door middel van woord en beeld. Maar daar is het niet bij gebleven. Eens vrouw en zoon op adem en krachten konden komen, bundelde Tom hun verhaal in een boek en pootte het neer in een tentoonstelling. Stuk voor stuk puur, eerlijk en vooral ontroerend.


Wat ons overkwam heeft ons veranderd en zal nog lange tijd aan onze ribben blijven kleven. Bij Tom is er nog een heleboel meer te verwerken. Daardoor kon ik het niet laten om het boek Warm Hart te kopen en de tentoonstelling te bezoeken. Vooral ook omdat de opbrengst hiervan gaat naar prachtige initiatieven die ons nauw aan het hart liggen: CliniclownsZonnedekens Ook speelgoedkoffers voor de Intensieve Zorgen Pediatrie van het UZ Gent zijn er meer dan welkom.


Sinds het bij ons gebeurde, worstelde ik al een tijdje met het afmaken van een fotoboek over het eerste levensjaar van Lenn. Zijn grotere broer heeft die ook en de jongste mocht niet achterblijven. Maar ik bleef haperen toen ik aan de maand belandde waarin de verstikking zich voordeed. Ik wou niet dat het kind later altijd moet geconfronteerd blijven met die beelden, terwijl ze er toch bijhoren... Meer nog. De zwarte pagina is een cruciaal ogenblik in zijn leven, om er nog een vervolg te kunnen aanbreien.  Dankzij het boek Warm Hart, ben ik terug aan de slag gegaan en heb Lenn zijn fotoalbum afgewerkt. Op deskundig advies heb ik van de noodlottige maand een apart boekje gemaakt.



Je kan het verhaal van Tom en zijn gezin op de tentoonstelling nog bezoeken tot 22 maart op woensdag en donderdag van 14u tot 18u en op zaterdag en zondag van 10 tot 12u en 13 tot 17u, in de Sint-Janskapel van Wervik (adres Steenakker). Hopelijk kan hun warm hart de diepe kras in hun voordeur met de tijd toch wat doen slijten. Ik wens het hen van harte!

X