dinsdag 17 maart 2015

Ieder huisje...

Elke voordeur heeft haar eigen verhaal, elke nerf is een herinnering dat blijft zitten als een onuitwisbaar litteken. Mensen komen binnen via de deur met een blij gezicht, opgelucht of gestresseerd en gaan er buiten met een zorgeloze glimlach of met een gespannen blik.
Elk huisje heeft haar kruisje...

Het lot klopte anderhalf jaar geleden op onze smetteloze voordeur om een hoopje zorgen af te leveren. Intussen is de onrust binnen dit huis al wat geluwd. Datzelfde lot zet zijn weg genadeloos verder op een ander adres, helaas dit keer in de dichte vriendenkring. Daar komt plots de diagnose 'ongeneeslijke pancreaskanker' per aangetekende zending. Een moedige strijd waarbij de kilo's en de haren reeds gesneuveld zijn, maar de hoop op een mirakel daarentegen geboetseerd.

Kort na onze 'logeerpartij' in het UZ van Gent kwam Kamiel terecht op de afdeling Intensieve Zorgen. Het ventje zat nog in de buik toen zijn mama plots moest vechten tegen leukemie. Hij werd vroeger geboren en had zijn eigen legertje specialisten nodig om in leven te blijven.
Kamiels papa Tom gebruikt zijn blog om zijn angsten, dromen, verwachtingen, blije herinneringen en hardnekkige kaakslagen van zich af te schudden. Hij doet dat op een beklijvende manier door middel van woord en beeld. Maar daar is het niet bij gebleven. Eens vrouw en zoon op adem en krachten konden komen, bundelde Tom hun verhaal in een boek en pootte het neer in een tentoonstelling. Stuk voor stuk puur, eerlijk en vooral ontroerend.


Wat ons overkwam heeft ons veranderd en zal nog lange tijd aan onze ribben blijven kleven. Bij Tom is er nog een heleboel meer te verwerken. Daardoor kon ik het niet laten om het boek Warm Hart te kopen en de tentoonstelling te bezoeken. Vooral ook omdat de opbrengst hiervan gaat naar prachtige initiatieven die ons nauw aan het hart liggen: CliniclownsZonnedekens Ook speelgoedkoffers voor de Intensieve Zorgen Pediatrie van het UZ Gent zijn er meer dan welkom.


Sinds het bij ons gebeurde, worstelde ik al een tijdje met het afmaken van een fotoboek over het eerste levensjaar van Lenn. Zijn grotere broer heeft die ook en de jongste mocht niet achterblijven. Maar ik bleef haperen toen ik aan de maand belandde waarin de verstikking zich voordeed. Ik wou niet dat het kind later altijd moet geconfronteerd blijven met die beelden, terwijl ze er toch bijhoren... Meer nog. De zwarte pagina is een cruciaal ogenblik in zijn leven, om er nog een vervolg te kunnen aanbreien.  Dankzij het boek Warm Hart, ben ik terug aan de slag gegaan en heb Lenn zijn fotoalbum afgewerkt. Op deskundig advies heb ik van de noodlottige maand een apart boekje gemaakt.



Je kan het verhaal van Tom en zijn gezin op de tentoonstelling nog bezoeken tot 22 maart op woensdag en donderdag van 14u tot 18u en op zaterdag en zondag van 10 tot 12u en 13 tot 17u, in de Sint-Janskapel van Wervik (adres Steenakker). Hopelijk kan hun warm hart de diepe kras in hun voordeur met de tijd toch wat doen slijten. Ik wens het hen van harte!

X







1 opmerking:

  1. Dapper dat je toch een boekje hebt gemaakt. Zo'n dramatische gebeurtenissen hoef je- denk ik- niet weg te moffelen. Blijf er kracht uithalen, het zet zoveel in ander perspectief. Leuke blog, gevonden via de bloggende mama's ;)

    BeantwoordenVerwijderen