zaterdag 30 mei 2015

Bekendmaking van de winnaars!!!

Eerst en vooral bedankt voor alle gelukwensen en alle doe-zo-verder-berichten. Jullie enthousiasme deed deugd!!!

Deze middag was noch Vince, noch Lenn, en hun bijhorende onschuldige handjes al helemaal niet beschikbaar voor een trekking van de namen. Na het bezoek aan opa en oma, verjaardagsfeestje en kermis, kon ik Vince eindelijk strikken voor deze belangrijke taak...



Dit zijn de gelukkigen:

Kan Debbie Andries haar mailadres bezorgen?

Kan Sabine Froyman me haar thuisadres bezorgen?

Kan Sandy De Wispelaere me haar mail- en thuisadres bezorgen?

Kan Nathalie Van Renterghem me haar mailadres bezorgen?

Kan Evelien De Jonckheere me haar thuisadres bezorgen?

Kunnen bovenstaande personen me hun thuisadres bezorgen?


Aan iedereen die niet won, niet getreurd... Er zijn nog enkele leuke giveaways in de maak!

Bovendien krijgt iedereen dankzij Foodbag een korting van 5 € bij een bestelling!!! Stuur een mailtje naar hogehakkenensnottebellen@gmail.com als je de kortingscode wenst.

Tot de volgende!

X






vrijdag 22 mei 2015

Grote birthday giveaway!!!

Twee jaar geleden zag deze blog voor het eerst het cyberlicht. Een schrijfdrang die uit haar voegen barstte. Als 'mom on a mission' wilde ik alle taboes en valse verwachtingen over mama's uit de wereld helpen. De zogenaamde roze wolken wegblazen en idealistische luchtkastelen weer netjes op haar grondvesten terugzetten.

Traag maar gestaag kwamen er bezoekers meelezen. Ik wilde hen tips en advies, inspiratie en ideeën geven. Maar toen het noodlot toesloeg, veranderde mijn mission statement. Deze blog heeft geholpen om de pijl die mijn hart doorboorde, stilaan weg te schrijven. Dankjewel om daar deel van uit te maken!

Dankzij deze blog ging een hele nieuwe wereld voor me open. Een omgeving met fijne, creatieve mensen waarin het leuk vertoeven is. Ik ging me verder verdiepen om het beter te doen. En dat blijkt redelijk te lukken, want intussen komt een grote horde lezers trouw terugkomen naar mijn plekje.
Daarom vind ik het hoogtijd voor the next level: een eigen domeinnaam. Dat is alvast een cadeau voor mezelf! Dus voortaan kom je hier terecht via www.hogehakkenensnottebellen.be.

Zonder lezers is deze blog slechts een dagboek aan mezelf. Vandaar dat ik jullie wil bedanken met een grote birthday giveaway!!!




Wat kan je winnen?

-> Smartphoto schenkt een cadeaubon van maar liefst 50 € én gratis verzending via een unieke actiecode. Je kan alvast ideeën opdoen op hun blog Photosmile.


-> Een webshop met kledij en decoratie voor de kids die ik he-le-maal zou willen leegkopen: Studio Aimée. Ze schenken een zwart wit schilderij 'Crying Minnie' (50cm op 70cm):




-> Je weet intussen dat ik ook gezonde voeding promoot. Met kindjes in huis rest er soms weinig tijd om uitgebreid boodschappen te doen voor het koken. Daar heeft Foodbag een oplossing voor. Ze stellen gewoon een gezond recept samen, doen de boodschappen voor je en leveren de foodbag aan je deur. Ze schenken een lezer(es) 1 gratis Foodbag!!!


-> Een vrouw kan nooit genoeg handtassen hebben. Voor verschillende modellen en kleuren bestel ik bij So Baggy. Een winnaar krijgt een waardebon van 25 €!!!


->Aan mijn Pinterest borden kan je al gauw zien dat ik een interieur fanaat ben. Ik heb vooral een zwak voor muurdecoratie. In plaats van een muursticker, kies je tegenwoordig voor een sjabloon. Dit is een blad waar de figuur dient geschilderd te worden. Ik heb een hele mooie in de prijzenpot op afmeting Large (80cm x 91,3cm) van Lou And Friends (instructies inclusief):




-> And last but not least schenkt de toonaangevende Uitgeverij Lannoo deze twee boeken aan telkens drie winnaars:

# De nieuwe thriller van Rosamund Lupton, die je misschien al kent van haar debuut 'Zusje'.
Wanneer de Britse Yasmin te horen krijgt dat haar man Matt is omgekomen bij een ramp in het Verre Oosten van Alaska, weigert ze dit nieuws te geloven. Samen met haar dove dochter Ruby onderneemt ze een wanhopige toch door het barre winterlandschap van het poolgebied, op zoek naar antwoorden. Maar ze worden ook achtervolgd...


# Je eigen groenten kweken is helemaal in. Aangezien we bewuster omgaan met voeding en vooral gezonder willen eten, is een eigen moestuintje hipper dan hip. Met 'Zaai, oogst en eet' weet je hoe je het moet aanpakken.





Wat moet je doen?

- Laat hieronder of op de Facebook pagina een bericht na welke cadeaus je voorkeur krijgen. Je leest het goed: je kan meerdere items winnen!

- Like de Facebook pagina (terwijl je er toch bent)

- Volg de Instagram pagina (als je er een account hebt)

- Volg op Bloglovin

- Delen mag natuurlijk ook altijd :-)

Dit kan nog tot zaterdagmiddag 30 mei. Daarna zet ik mijn kids in om geheel vrijwillig en deskundig namen te trekken.

Veel succes!

X


donderdag 21 mei 2015

Wat zou jouw kind doen?

Afgelopen week passeerde er alweer een You Tube filmpje met een sociaal experiment. Maar deze bleef aan mijn gedachten kleven. Hier is het bewuste filmpje, voor het geval je het nog niet bent tegengekomen:



Toen ik Vince vandaag van school afhaalde, vond ik het het ideale moment om hem eens aan de tand te voelen. Hij zat rustig te bekomen van alweer een afmattende dag.

"Mocht er nu plots, als je aan het spelen bent, iemand die je niet kent naar jou komt met een schattig hondje, en hij vraagt om eens mee te gaan kijken naar andere puppy's. Zou je dan meegaan?"

Waarop hij zonder enige twijfel "Ja!", antwoordde.
Ik werd er stil van. Eigenlijk wilde ik me al op voorhand boos maken. Die had ik niet zien aankomen. Maar ja, de moeders in dat experiment ook niet.
Vanaf wanneer moet je je kind over zo'n situaties inlichten? Ik had er nog niet aan gedacht. Tot nu, door dat filmpje.

"Dat mag je niet doen, met mensen meegaan die je niet kent!", leg ik duidelijk ar-ti-cu-le-rend uit.
- "Waarom niet dan?"
"Dat kunnen mensen zijn met slechte bedoelingen. Slechte meneren. Die je zouden pijn doen."
- "Met slechte puppy's?"

Oh boy. We zitten klaarblijkelijk niet op dezelfde golflengte. Maar misschien, hopelijk, zal hij er toch even aan denken, aan ons gesprekje. Het is al erg genoeg om te moeten stilstaan bij de mogelijkheid. Maar mocht de situatie zich voordoen, is hij bij deze al gewaarschuwd!

Wat zou jouw kind doen?

X

donderdag 14 mei 2015

Mama versus papa

Aangezien we onze kids niet te preuts willen opvoeden, lopen we gezellig samen in ons blootje in de badkamer. Daar merken de kids al gauw het fysieke verschil tussen moeder en vader.
Onze oudste zoon Vince (4,5) begint ook al kritischer na te denken. Onlangs zag hij me in de aanslag met mijn ladyshave. Hij keek bedenkelijk naar mijn benen en daarna inspecteerde hij de vol behaarde exemplaren van zijn vader. "Papa waarom moet jij dat haar van jou er niet af doen?"
Vooraleer hij kon antwoorden, viel ik bijna achterover van blijdschap met deze opmerkelijke vraag. 

Tenzij je coureur bent en je makkelijk moet kunnen insmeren, ben je als man scheervrij verklaard. "Die mogen dat laten staan.", verzuchtte ik. "Van wie dan?". 
Het is niet mijn bedoeling om te beginnen pleiten voor behaarde benen bij vrouwen. Ik ben niet voor het laat-alles-maar-hangen-en-groeien principe. Maar mocht het scheren nooit zijn ingevoerd, het zou een pak gedoe schelen. 

Soit. Tot zover de uiterlijke verschillen. Qua opvoeding is er ook een serieus verschil. Mama's zijn zorgzamer en voorzichtiger, terwijl papa's het allemaal zo nauw niet nemen. Ze zijn losser en nonchalanter in hun omgang met de kids. Het is een cliché, maar helaas kloppen de meeste clichés wel. Bewijs hiervan kwam ik tegen op internet:














Herken je er enkele?

Ach, waren we als mama ook maar eens zo zorgeloos en vrij, maar dan wel mét behaarde benen...

X

zondag 10 mei 2015

Fijne NIET-Moederdag!

10 mei. We vieren moeder. Haar kind heeft dagenlang gewerkt aan zijn of haar knutselwerkje en het krampachtig proberen te verbergen.
Toen ik Vince donderdag van school haalde, had hij een zakje achter zijn rug 'dat ik zeker niet mocht zien!'. Zijn klasgenootje riep nog vlug 'niet verklappen hé Vince!'. Hilariteit alom.
Vandaag mogen ze het ein-de-lijk afgeven. En dat doen ze vol trots. Terwijl de juf hoogstwaarschijnlijk het meeste werk gedaan heeft. Niettemin een onbetaalbaar cadeau!


Menig gesmolten moederharten vandaag. Maar ook menig gebroken NIET-moederharten...
Gisteren verkondigde De Morgen dat maar liefst 1 op de 10 vrouwen ongewild moederloos zijn. Een paar goede vriendinnen blijven vandaag ver weg van alle heisa rond deze 'fijne' dag. Ze laten Facebook en andere sociale media beter ongeopend vandaag om confrontatie te vermijden.
Hun biologische klok tikt overuren, of zo voelt het aan. Je voelt je als een eenzame dakloze op Kerstmis. En ik kan het weten.

We zien het allemaal zo rooskleurig. 'Ik wil het liefst een kindje in de zomer.' Je ziet het al voor je: een schattige mini-me huppelend in een zonovergoten tuin met een kroon op haar prinsessenhoofdje. 'Juli is ideaal. Geen examens meer. Net kermis in 't dorp. Dat gaat plezant worden.' En je begint te rekenen: juli min negen maand zwangerschap, min gemiddeld drie maand proberen, dus juni het jaar ervoor stoppen met de pil en ACTIE!
Als je voorziene 'gemiddeld drie maand proberen' er plots 'een jaar en drie maand' wordt, raak je in paniek. Je biologische klok raakt oververhit. Kijk je nu links of rechts, overal duiken zwangere vrouwen op. Waar je ook komt, altijd loopt er wel een kersverse moeder met haar überschattig wezentje te pronken. En gelijk heeft ze, want je zou het ook doen. Tot spijt van wie het benijdt.

Toen we na maandenlange hormonenkuren en een kijkoperatie te horen kregen dat de 'kindermachine' technische mankementen bevatte, zakte de moed ons in de schoenen. We kregen wel een antwoord op de vraag waarom het al zo lang niet lukte. Ook dachten we dat we de enige waren. Rondom ons ontpopte zich in elke vriendinnenbuik een nieuw leventje. Maar niet in dat van mij. Ik schaamde me voor mijn mislukken. Ik sloot mezelf op, vooral rond de feestdagen. Want na 'een schoon lief van de jaar', 'nen trouw dit jaar', komt onverbiddelijk de verwachting 'een kindje dit jaar'. De druk nog maar eens verhoogd. En ik zweeg, verdikte van de hormonen, werd depressief. Want mijn vrouwenlichaam faalde. Het vreet aan je, zowel lichamelijk als mentaal.


Toch is er een mirakel gebeurd. Tijdens de kijkoperatie werd blauwe vloeistof door mijn eileiders gestuurd om te kijken waar er een eventuele blokkade zat. De dokter stelde vast dat beide eileiders volledig geblokkeerd zaten en dat ik bovendien aan de aandoening endometriose lijd. Wat voor onvruchtbaarheid zorgt. Toen ik alle papieren in orde bracht voor het opstarten van IVF, moest ik eerst een zwangerschapstest doen. Al zag ik het nut daar niet van in. Tot mijn grote verbazing bleek die positief??
Blijkbaar had de blauwe vloeistof de blokkade in de eileiders even opengezet. Een speldje in een hooiberg. Ik had hem gevonden. En de beste remedie tegen mijn lichamelijk probleem, is een kindje krijgen. Dus de tweede lukte zonder al dat gedoe.
Daar zit ik dus. Met mijn twee gezonde wondertjes die me al te graag wakker houden. Beide jongens kwamen op het eind van het jaar. Wat doet het er nog toe. Ik besef dat ik gezegend ben!


Daarom wil ik deze dag opdragen aan alle NIET-mama's. Geef de moed niet op, mirakels bestaan. Negeer de prangende vragen, schaam je niet, praat erover, vraag begrip. Maar focus je niet alleen op wat je niet hebt. Leef je leven met het besef van wat je wél allemaal hebt en kan doen.
Ik hoop oprecht dat je je moederhart ooit met liefde kan vullen. Ook al komt de ooievaar aanvliegen door middel van IVF, adoptie of pleegzorg. Hoe dan ook, ook voor jou een fijne dag!

X

maandag 4 mei 2015

13 Bekentenissen van een moeder

Kindjes. Ze bezorgen ons zowel liefde als kopzorgen. Ze brengen emotioneel veel teweeg. Zelfs bij een humeurige grootvader kunnen ze een lach toveren. In een stille wachtzaal kunnen ze iedereen aan de praat krijgen door een grappige beweging of een spitsvondige opmerking à la 'Hey ik ruik een scheetje'...

Sinds ik mama werd, betrap ik mezelf erop dat ik dingen anders aanpak dan oorspronkelijk verwacht. Soms ook dingen waar je niet trots op bent, maar eerlijkheidshalve toch moet toegeven... Ik klap uit de biecht!

Dit zijn mijn bekentenissen:

- In het begin zo verslaafd zijn aan de geur van je baby, dat je de babyproducten op jezelf smeert als je terug uitwerken ging na het kraamverlof. (Mustella parfum hmm)

-  In het begin er tegenop zien dat ze groter worden, en nu verlangen naar het moment dat ze minder energierovend zijn... (Naar 't schijnt slapen en eten ze super vanaf hun 6de en zijn bijna niet meer ziek... Klopt dit, anyone?)

- Stiekem blij zijn als je kind een beetje angstig of koortsig is, want het is een heerlijk gevoel om ze te kunnen troosten. Knuffeltime!

- Stiekem blij zijn als het haar van je kind net is geknipt, en zo niet meer 'als 2 druppels water op hun papa lijkt'. Hallo, 50% zijn mijn genen, dank je!

- Subtiel aangeven dat een bepaald klasgenootje wel heel leuk is en aanmoedigen om vriendjes te zijn, omdat je de ouders goed kent. Kunnen we eens afspreken :-)

- Subtiel kijken als een vriendin haar kleintje ververst, om zeker te zijn dat die van jou 'down there' normaal is.

- Subtiel duwtjes geven aan je slapende partner, zodat hij eens uit bed komt als jullie kind wakker wordt midden in de nacht. Hey we werken allebei fulltime!

- Te enthousiast meezingen met liedjes van Studio 100. Maja De Bij en ROX zijn echt mooie deuntjes...

- Te enthousiast voorstellen om naar de bioscoop te gaan. De trailer van die laatste animatiefilm is echt hilarisch!

- Het eigenlijk wel gezellig vinden als ze vragen om bij je te slapen omdat ze bang zijn in hun bed.

- Het eigenlijk wel gezellig vinden als ze in het weekend vroeg wakker worden om samen tekenfilms te kijken.

- Je kind als vals excuus gebruiken om een afspraak af te zeggen waar je echt geen zin in hebt. Ach ja, ze zijn toch regelmatig ziek hé...

-  Je kind lekkernij beloven, zodat het zeker met je mee wil gaan shoppen. In de trant van: 'Als je flink kleren past, gaan we daarna een pannenkoek eten'. Omkoperij, je kent het wel.

Geef maar toe, je bent zelf guilty as charged! Of heb je andere bekentenissen?

zaterdag 2 mei 2015

Bedoelde u...? (deel 5)

Ze komen bij de vleet, die grappige zinnetjes! Een greep uit degene die ik tijdig heb genoteerd:


Vince (4,5)

- 'We gaan eens omwisselen. Ik ben papa en Lenn is mama.'
En wie ben ik dan?
'Ah opa natuurlijk'
Ja natuurlijk

- Vince doet al zijn kledij uit. 'Ik wil bloot zijn, want ik ben Taaaaaaarzan!'

- Er zit een briefje van de juf in zijn boekentas. 'Ik moet zieke menten meedoen naar school.'
Op het briefje staat 'muziekinstrumenten'.

- 'Het was leuk hé bij Eventjes Melien!' (Meetje Evelien)

- Tijdens een memoryspel. 'Mama, jij mag enkel nog meespelen als je belooft om niet meer te winnen.'


- 'Beren zijn stout hé mama.'
Die in de wilde natuur wel.
'En die in de rustige natuur dan?'

- 'Hey mama, ik weet een rijmpje!' (dolenthousiast) 'Een boer en een boer.'
Huh, dat is toch hetzelfde?
'Nee, een boer van op de tractor en een boer die plots uit je mond komt.'


- Terwijl we 's avonds naar huis rijden met de wagen. 'Kijk de maan vliegt met ons mee.'


- Terwijl we in een fotoalbum van zijn 1ste levensjaar kijken. 'Mama wat zie je er hier raar uit. Zo raar je ogen.' Tja, hoe zou dat komen denk je...

- Terwijl ik hem een koekje geef. 'Delicious!'
Waar haal je dat Engels woord vandaan? (zelfvoldaan) 'Van Dora op tv, die zegt dat ook.'
Tv-kijken is nog zo slecht niet ;-)


- Terwijl we kijken naar So You Think You Can Dance. 'Kom papa, we gaan breakdancen.'
Papa doet maar wat, molentje, koprol, ... 'Als je het niet kan, moet je het niet doen hoor.' Touché!

- Terwijl ik Vince knuffel en kusjes geef in de zetel. (geërgerd) 'Maar mama, ga eerst een keer zot doen bij papa!' (even later) 'Ja nu mag je terug komen bij mij!'
Dat commanderen heeft hij van mij...

- Toen ik vroeg of zijn pantoffels nog niet te klein zijn. 'Ja die pantoffel is al een beetje kleiner geworden en die andere ook, maar het gaat nog hoor. '

- Vince, ik vind het wel niet leuk dat je constant de speelgoedgarage omgooit!
(nadenkend) 'Is het nu wél of niet mama?' Smartass...

- Waarom zijn je klevers gekruist? 'Zo lopen mijn schoenen sneller.'


Lenn (2,5)

- Ik heb mijn bril afgezet en opzij gelegd. Lenn neemt hem vlug op en geeft hem aan mij. 'Pas op, mama geen kou hebben.'

- Ook al fan van Cars en Bliksem McQueen: 'Bliezie Makwienie'.

- Lenn zingt een liedje: 'Papa-gaatje leef je nog, iadeeja' Rare vogel ;-)


More to come, ik voel het aan m'n kleine teen!
Krijg je er niet genoeg van? Hier zijn de vorige edities:

Deel 4
Deel 3
Deel 2
Deel 1

Tot de volgende!
X