maandag 31 augustus 2015

De Eerste Keer

Ik kan je al meteen geruststellen (of teleurstellen), want deze blogpost gaat niet over seks. Wel over alle andere eerste keren. Herinner je je nog de eerste keer dat je de zee zag of de eerste keer dat je uitging? De eerste keer in een vliegtuig of voor het eerst dronken was? Allemaal memorabele momenten die je goed of minder goed zijn bevallen. We slaan al deze herinneringen op in onze grijze massa waar we nog een gaatje vinden.

Kinderen hebben voortdurend eerste keren. Soms zijn het maar kleine en op het eerste zicht onbenullige overwinningen, maar het zijn er wel. Zo wil Lenn altijd zijn grote broer nadoen als die een kikker imiteert. Alleen dat springen lukte niet zo goed. Toch wel een belangrijk onderdeel bij de imitatie... Vorige week concentreerde hij zich extra hard om de twee voetjes tegelijk van de grond te krijgen, wat hij plots ook deed. De sprankel in zijn oogjes sprak boekdelen.
Van baby tot volwassene zijn er een triljoen kleine dingen om te leren. Telkens ze een nieuwe kunde ontwikkelen, bedenk ik me hoe fijn het is om hen te zien groeien (of springen).

Voor het eerst schreef Vince zelf z'n naam op mijn verjaardagskaart :-) #trots
Aan de grote belangrijke stappen besteden we extra aandacht. Als je kleintje zijn of haar eerste stapjes zet, kan de camera niet snel genoeg starten. De babygroeiboeken staan vol van de pagina's met 'De eerste keer gegeten, gelachen, mama gezegd, ...' Zo'n groeiboek gaat meestal tot je kleintje 2 jaar is, maar ze hebben daarna nog zoveel eerste keren. Daarom wil ik hier een nieuwe rubriek starten. Bij deze de eerste keer De Eerste Keer. Kan je nog volgen?

Altijd handig als oma of opa komen assisteren!
Onze eerste reisloze zomervakantie loopt op haar einde. In deze en deze blogpost kon je al lezen wat we toen allemaal deden. En we breiden er nog wat extra uitstapjes aan vast. Zo gingen we nog naar Familiepark Harry Malter, waar een voormalig circusgezelschap zich definitief vestigde. Er huizen enkele dieren, je kan meerijden met een treintje of kameel, glijden uit de buik van een reuze gorilla en - wat had je gedacht - een circusshow bijwonen.

Ahoy kameraadjes! Vince waande zich een echte Piet Pieraat.
We gingen ook bootje varen op de Leie en belandden nog maar eens in Plopsaland. Uitgerekend toen het Brazil night was. Tot groot jolijt van mijn drie mannen, want om de haverklap stonden er schaarsgeklede dames met pluimen op hun hoofd en uit hun gat op een podium te dansen. Het vuurwerk was een oogverblindende afsluiter!

Leuk dagje quality time!
Morgen is het 1 september, startschot van het nieuwe schooljaar. Menig ouder zal het zich niet beklagen, including me (remember?). Alhoewel het niet zomaar een eerste schooldag zal worden. Vince gaat voor het eerst naar zijn nieuwe school met nieuwe vriendjes. En Lenn zet morgen de allereerste stappen van zijn schoolcarrière.
Het is niet met weemoed dat ik terugkijk naar de periode daarvoor. Een lang en emotioneel hoofdstuk wordt afgesloten. De eerste 2,5 jaar van zijn korte leventje waren niet de gemakkelijkste. Dus morgen zal ik ongetwijfeld een traan (lees: waterval) laten als ik mijn ventjes afzet. Maar het zullen er wel zijn van geluk. Geluk voor het begin van een nieuw mooi hoofdstuk!

De schooltassen staan klaar!
Start je kindje morgen ook voor het eerst met school? Veel succes gewenst!
PS Vergeet je zakdoek niet!

X

zaterdag 22 augustus 2015

Het kan altijd erger...

So far so good... nog een weekje te gaan en het is weer school. Dat komt bij me op als ik het beloningsbord zie staan in de keuken. In mijn vorige blogpost kon je lezen hoe we plots genoodzaakt waren om te handelen bij losgelaten apen. Dit als gevolg van de onregelmatigheid van de vakantie. Er zijn al veel magneten gewonnen, maar af en toe ook een verloren.

Ken je zo'n momenten waarop zelfs dreigen met in de hoek staan niet helpt. Of als je je kwaadste ogen opzet en schreeuwt dat er geen verhaaltje komt voor het slapengaan. Je bloed bereikt haar kookpunt als ze nog eens grienend naar je lachen en zich verstoppen terwijl je dringend weg moet.
Op zo'n momenten wanneer de stoom uit mijn oren komt, bedenk ik dat het nog altijd erger kan:
!!opgelet: niet geschikt voor gevoelige magen!!

Bye bye alle Evernote notities...
Been there, done that...

Kleine sadistjes!

Bespeur ik daar een groen lachje?

"Maar het papier stond al vol!"
"Komt de Sint nu?"

Dan moet je vooral kalm blijven. KALM BLIJVEN ZEG IK U!

"Heb ik iets verkeerd gedaan?"
Op zondagochtend mag alles...

Goeiemorgeuuuuuuuu!

Als opa een slaappilletje neemt, mag er een bom ontploffen...

Hèhè mama's beha is precies een drinkbak :-)

Alles verknoeien is zoooooo vermoeiend zzzzzz

"Waar gaan we vandaag eens naartoe grote smurf?"

"Mijn auto heeft een ongeluk gehad."

"Nee er zit geen kuikentje in!"

"De zalf is nog niet allemaal op hoor."

Zo kan je niet wegzappen van Nickelodeon...

Had ik als kind ook wel willen doen ;-)

Alsof luiers verversen nog niet erg genoeg is...

"Maar het was toch lief bedoeld papa."

"Woops"

Als ik dit zou zien, loop ik onmiddellijk naar buiten en kom het eerste uur niet terug binnen!!!

Ocharme, niemand blijft gespaard van de kleur tirannie.
"Yeay het is hier leu-euk!"
Ik vind ook meestal een half brood als ik de kinderstoelen er eens uithaal...
Autch...

Eén ding is zeker: kinderen zijn niet materialistisch ingesteld...

Voor alle duidelijkheid: deze foto's zijn niet genomen bij mij thuis, oef.
Heb jij al zoiets meegemaakt met je kids?

X

dinsdag 11 augustus 2015

Losgelaten apen

Het is zover. We zijn nog maar over de helft van de zomervakantie, en de kids zijn he-le-maal ontregeld... Nood breekt wet, dachten we bij aanvang, en we lieten ze begaan. We gingen op zwier dat het een lieve lust was en de kids zwierden lustig mee. We vonden het wel leuk dat ze om 21u nog niet om hun bed vroegen. We stemden stilzwijgend in met hun avondlijke escapades. En zij met de onze. Dat allemaal onder het mom van 'Qualitytime' met de hoofdletter Q.

Aanvankelijk voelden we nog schaamrood op de wangen toen we geen buggy's meer opmerkten in de straten van Gent, en dropen we huiswaarts af van de Gentse Feesten rond middernacht. Want dat was zowat dé doorslaggevende reden om te vertrekken: geen andere kinderen meer tegenkomen. Paps en mams hadden ervan genoten en de boys hadden zich geamuseerd. Echte uitgaanders waren het geworden, net zoals hun zogenaamde rolmodellen. 

Flexibel zijn is the new black
Zo deden we een wandel-sneukel-tocht met als laatste stop een wel heel gezellige feesttent waar een bandje speelde. Ook daar was het vertrek van andere kinderen, de enige motivatie voor ons vertrek.
Maar ze klaagden niet, oh nee. 'Wanneer gaan we nog eens ergens naartoe?', klonk het de volgende dag. En ze werkten ook goed mee. We gespten hen vast in de auto, waarna ze braafjes indommelden. Thuis legden we ze in hun bedjes en ze sliepen nog een goeie 10 uur verder, als we ze niet wakker maakten. Droomkinderen voor nachtuilen, zoals wij.
We waren op den duur ook helemaal op elkaar ingespeeld. Ze namen al hun knuffel en fopspeen mee voor tijdens de terugrit. En ik zorgde voor gemakkelijk verpakte melkjes. - Hoera, er bestaat soja groeimelk in brik met rietje. Waarschijnlijk op de markt gebracht voor mensen zoals wij. - Hun pyjama's lagen klaar op bed, zodat we 's nachts niet teveel licht moesten maken. Flexibel zijn is the new black.

Maar als echte haaien, hadden ze bloed geproefd. Ze hadden onze zomerse laksheid met plezier aangenomen en probeerden heimelijk alle regels aan hun laars te lappen. Ontbijt wilden ze niet meer eten aan tafel, het iPad gebruik kende geen tijdslimiet meer, het spettergedrag in bad kende letterlijk hoogtepunten... Ik begon voortdurend te roepen dat ze niet mochten weglopen om hun tanden te poetsen, dat ze zelf kunnen eten, dat de hond geen paard is om op te rijden, dat plasticine geen vloerbedekking is, .... Al ons hard opvoedwerk van weleer was niet meer. Het waren twee losgelaten apen geworden. Hun kooien stonden wagenwijd open. 

Easy as hell
Tot op een avond, manlief en mezelf uitgeteld in de sofa belandden voor tv. In een poging om nog een glimp van ontspanning op te vangen. Alsof het lot ermee gemoeid was, kwamen we op een programma terecht over opvoeden. Perfect uitzendmoment! Net wat we nodig hadden: een Engelse vrouw die weer alle basisbeginselen op een rijtje zet. Consequent zijn, slecht gedrag negeren en goed gedrag belonen. Het is eigenlijk easy as hell. We keken elkaar recht in de ogen. Die opvoedster, m'n man en ik. Vastberaden om het vanaf de dag erna terug anders te doen. Ik stofte een magneetbord af, haalde een hoop magneten boven en legde het klaar voor de volgende dag. 


De regels zijn simpel: je kan 3 magneten per dag verdienen om een verhaal te krijgen voor het slapengaan. Maar je kan er ook verliezen. Wie aan het eind van de week alle magneten heeft verzameld, krijgt een cadeautje. Van zodra dit toverwoord werd uitgesproken, zaten ze mee op de kar. In plaats van m'n kids tot de orde te roepen, laat ik nu gewoon verstaan dat dit magneten gaat kosten. En ze doen enthousiast mee! Vince wil plots overal aan meehelpen, de strever :-)


Nog drie weken te gaan vooraleer het weer school is. Voorlopig heb ik hen terug op het rechte pad gekregen. De kooien staan terug op een kier. Maar hoelang zullen we het magneetbord nog nodig hebben om dit staande te houden? Hoeveel cadeaus gaat me dit nog kosten? 
Ondertussen doen we nog steeds kleine uitstapjes, maar vertrekken naar huis vóór alle andere kinderen (van alle andere nachtuilen)!

X