dinsdag 11 augustus 2015

Losgelaten apen

Het is zover. We zijn nog maar over de helft van de zomervakantie, en de kids zijn he-le-maal ontregeld... Nood breekt wet, dachten we bij aanvang, en we lieten ze begaan. We gingen op zwier dat het een lieve lust was en de kids zwierden lustig mee. We vonden het wel leuk dat ze om 21u nog niet om hun bed vroegen. We stemden stilzwijgend in met hun avondlijke escapades. En zij met de onze. Dat allemaal onder het mom van 'Qualitytime' met de hoofdletter Q.

Aanvankelijk voelden we nog schaamrood op de wangen toen we geen buggy's meer opmerkten in de straten van Gent, en dropen we huiswaarts af van de Gentse Feesten rond middernacht. Want dat was zowat dé doorslaggevende reden om te vertrekken: geen andere kinderen meer tegenkomen. Paps en mams hadden ervan genoten en de boys hadden zich geamuseerd. Echte uitgaanders waren het geworden, net zoals hun zogenaamde rolmodellen. 

Flexibel zijn is the new black
Zo deden we een wandel-sneukel-tocht met als laatste stop een wel heel gezellige feesttent waar een bandje speelde. Ook daar was het vertrek van andere kinderen, de enige motivatie voor ons vertrek.
Maar ze klaagden niet, oh nee. 'Wanneer gaan we nog eens ergens naartoe?', klonk het de volgende dag. En ze werkten ook goed mee. We gespten hen vast in de auto, waarna ze braafjes indommelden. Thuis legden we ze in hun bedjes en ze sliepen nog een goeie 10 uur verder, als we ze niet wakker maakten. Droomkinderen voor nachtuilen, zoals wij.
We waren op den duur ook helemaal op elkaar ingespeeld. Ze namen al hun knuffel en fopspeen mee voor tijdens de terugrit. En ik zorgde voor gemakkelijk verpakte melkjes. - Hoera, er bestaat soja groeimelk in brik met rietje. Waarschijnlijk op de markt gebracht voor mensen zoals wij. - Hun pyjama's lagen klaar op bed, zodat we 's nachts niet teveel licht moesten maken. Flexibel zijn is the new black.

Maar als echte haaien, hadden ze bloed geproefd. Ze hadden onze zomerse laksheid met plezier aangenomen en probeerden heimelijk alle regels aan hun laars te lappen. Ontbijt wilden ze niet meer eten aan tafel, het iPad gebruik kende geen tijdslimiet meer, het spettergedrag in bad kende letterlijk hoogtepunten... Ik begon voortdurend te roepen dat ze niet mochten weglopen om hun tanden te poetsen, dat ze zelf kunnen eten, dat de hond geen paard is om op te rijden, dat plasticine geen vloerbedekking is, .... Al ons hard opvoedwerk van weleer was niet meer. Het waren twee losgelaten apen geworden. Hun kooien stonden wagenwijd open. 

Easy as hell
Tot op een avond, manlief en mezelf uitgeteld in de sofa belandden voor tv. In een poging om nog een glimp van ontspanning op te vangen. Alsof het lot ermee gemoeid was, kwamen we op een programma terecht over opvoeden. Perfect uitzendmoment! Net wat we nodig hadden: een Engelse vrouw die weer alle basisbeginselen op een rijtje zet. Consequent zijn, slecht gedrag negeren en goed gedrag belonen. Het is eigenlijk easy as hell. We keken elkaar recht in de ogen. Die opvoedster, m'n man en ik. Vastberaden om het vanaf de dag erna terug anders te doen. Ik stofte een magneetbord af, haalde een hoop magneten boven en legde het klaar voor de volgende dag. 


De regels zijn simpel: je kan 3 magneten per dag verdienen om een verhaal te krijgen voor het slapengaan. Maar je kan er ook verliezen. Wie aan het eind van de week alle magneten heeft verzameld, krijgt een cadeautje. Van zodra dit toverwoord werd uitgesproken, zaten ze mee op de kar. In plaats van m'n kids tot de orde te roepen, laat ik nu gewoon verstaan dat dit magneten gaat kosten. En ze doen enthousiast mee! Vince wil plots overal aan meehelpen, de strever :-)


Nog drie weken te gaan vooraleer het weer school is. Voorlopig heb ik hen terug op het rechte pad gekregen. De kooien staan terug op een kier. Maar hoelang zullen we het magneetbord nog nodig hebben om dit staande te houden? Hoeveel cadeaus gaat me dit nog kosten? 
Ondertussen doen we nog steeds kleine uitstapjes, maar vertrekken naar huis vóór alle andere kinderen (van alle andere nachtuilen)!

X




10 opmerkingen:

  1. Ik ben daarin de fabuleuze freak. Mijn kinderen moeten altijd op een redelijk uur in bed zitten of de dag erop zijn het lastige apen (ja, ook die baby!). Daarmee dat ik halsstarrig op tijd naar huis ga en slaapstructuurtjes niet teveel doorbreek. Dat ik daarmee autistische slapers kweek moet ik erbij nemen :-) (maar het werkt wel en dat is de mean reason om ermee door te doen!)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh had ik maar een beetje van jouw gezond verstand! De korte pijn, maar het scheelt een hoop gedoe achteraf... Laat het een bevestiging zijn dat je goed bezig bent :-)

      Verwijderen
  2. Bij ons is het ons ochtendroutine dat terug in orde moet komen. In de vakantie blijft de pyjama al eens langer aan, mag ze voor de tv haar cornflakes eten, maar nu ze deze week naar de opvang moest was er serieus protest van haar kant: nee nog niet kleertjes aandoen, ik wil tv kijken, nee geen staartje in mijn haar. ... Dat gaan we tegen schooltjestijd terug moeten bijschaven want anders gaan we gestresseerde ochtenden tegemoet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oké het is dus niet alleen bij ons, oef! Ik heb ook liever dat de ochtenden vlotjes verlopen :-)

      Verwijderen
  3. Haha, mijn zoon van 9 moet inmiddels na bijna zes weken vakantie zwaar heropgevoed worden ;) Aanstaande maandag gaat hij weer naar school. Daar verlangt hij zelf ook wel weer naar, vorige week zei hij dat hij weer verlangde naar de tijd dat alles weer normaal is...

    Groet,
    Jojo (www.konikmaartoveren.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb altijd gehoord dat kinderen structuur nodig hebben. En dat blijkt te kloppen! Zeker als ze er zelf om beginnen vragen ;-)

      Verwijderen
  4. Zo herkenbaar, ik vroeg me daarstraks nog af hoe ik het in godsnaam ga klaarspelen om mijn meisjes terug routine aan te leren. Ik geef ze nog vakantie tot na het weekend en dan begin ik er aan!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van zodra we even de touwtjes loslaten, is het om zeep haha! Veel succes met de heropvoeding :-)

      Verwijderen
  5. Herkenbaar... Ons oudste zoontje van 7 moest deze week voor het eerst naar speelpleinwerking na een vakantie vol uitstapjes (ja, ook die nachtelijke...) en mocht dus samen met mama opstaan op het uur om te vertrekken naar mijn werk. En het was de hel ! Had medelijden met hem om hem zo oververmoeid af te zetten. En ook een schuldgevoel, want ze hebben het voorbeeld gezien van mama en papa, aka 'de plakkers'... 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Herkenbaar... Ons oudste zoontje van 7 moest deze week voor het eerst naar speelpleinwerking na een vakantie vol uitstapjes (ja, ook die nachtelijke...) en mocht dus samen met mama opstaan op het uur om te vertrekken naar mijn werk. En het was de hel ! Had medelijden met hem om hem zo oververmoeid af te zetten. En ook een schuldgevoel, want ze hebben het voorbeeld gezien van mama en papa, aka 'de plakkers'... 😉

    BeantwoordenVerwijderen