maandag 28 september 2015

Bedoelde u... ? (deel 7)

De kinderlogica viert dezer dagen hoogtij ten huize Hoge Hakken En Snottebellen. Ik kan niet vlug genoeg mijn app Notities openen op mijn telefoon. Want wat er allemaal uit die mondjes komt is hilarisch! De lijst dikte zo vlug aan dat het dringend nog eens moet vereeuwigd worden in deze rubriek.


VINCE (4,5 jaar)

- Ik kan niet slapen, want mijn hoofd wil nog spelen.

- 's Ochtends als we buiten komen om naar de wagen te gaan. Wacht, ik ga de koude wegblazen. 

- 's Ochtends in de wagen onderweg naar school. Zomaar uit het niets.
Ik wil in een reuzenrad. Nuuuuu!

- Vince is verslaafd aan de speelgoed reviews op You Tube en vraagt voortdurend om de iPad.
Ik: Nee niet weer die vuile You Tube!
Maar joetjoep IS niet vuil!!!

- Vince kijkt (nog maar eens) naar You Tube. Wanneer gaan wij ook eens in de ruimte?

- We stoppen met de wagen voor een rood licht. Een man rent over het zebrapad.
Waarom loopt die meneer? Ik: Het is eigenlijk al rood voor die voetganger.
Haha, voet-hanger, die meneer hangt toch niet!

- Vince vraagt iets, maar ik reageer niet vlug genoeg.
Zit er misschien een oor in je banaan?






- Kom je nog eens bij mij als ik dan slaap?
Ik: Ja we komen nog een kusje geven als we zelf gaan slapen.
Waarom? We gaan toch niet trouwen hé!

- Ik: Slaap nu maar!
Okay baasje!

- Vince heeft dorst. Mijn teen zegt dat ik moet drinken. Ik: Pardon? Vlu-ug!

- Vince zijn fietshelm past niet meer. Oei mijn hoofd is te groot van al die snoepen...

- Lenn heeft nieuwe pantoffels. Wat is dat onderaan? Streepjes?
Ik: Dat is om niet uit te glijden. Dat heet anti-slip.
Haha er hangen onderbroeken aan Lenn zijn pantoffels!

- In het zwembad doet papa alsof hij een krokodil is. Vince is er niet gerust in.
Nee! Hoku poku pas, jij bent weer gewoon papa.

- Vince heeft een wel heel denkbeeldige fantasie.
Kijk, mijn sandwich lijkt net een huis. 

Zien jullie er een huis in?

LENN (2,5 jaar)

- Lenn heeft zin in een lolly en maakt dat zo duidelijk: Ik wil likken!!!

- Ik ben een pikalon.
Ik: een wat?
Een pikalon hagedis, die verandert van kleur.
Ik: ah, een kameleon :-)

- Ik wil een koude tut. Als hij wil wisselen van fopspeen in bed.

- Papa tegen Lenn: Kom hier komiekske.
Waarop Lenn boos reageert: Ik ben niet Veroniqueske!!! (nvdr wij kennen helemaal geen Veronique)

- Lenn heeft de hik. Kijk ik ben groter aan het worden.
Iets later laat Vince een boer en zegt geamuseerd: En ik ben weer kleiner aan het worden!


Tot de volgende!

X

PS: Voor degene die er niet genoeg van krijgen zijn hier de vorige edities:
deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6

donderdag 24 september 2015

Een onafscheidelijk duo

We zitten al aan de 4de week van het schooljaar. En toch zijn er nog elke ochtend een paar tranen. Zowel bij Vince als bij Lenn. Soms allebei, soms afgewisseld. Het lijkt wel een complot. Ik hou zolang mogelijk hun hand vast, zelfs nadat de bel al twee keer is gegaan. Zij blijven ook krampachtig aan mijn been hangen. We voeden elkaars angst om los te laten, I guess.

Schooldag 1: papa kan al even slecht afscheid nemen...
Tot de juf een blik toont van 'ga nu maar werken'.  Dan druip ik af (na een laatste geniepige blik door het raam). Het is al een gewoonte dat ik als laatste van de parking rijdt met een stomp in mijn maag. Ik hoef gelukkig niet vroeg te beginnen op het werk. Dan sms ik naar mijn man - ja die zit daar op te wachten - met de boodschap wie wel of niet heeft geweend. Ons schuldgevoel dat we ze naar een andere school sturen na onze bouw-nog-eens-een-huis drang, helemaal in de hand gewerkt.

Als ze van school komen zijn ze gelukkig wel ongelooflijk enthousiast. Op de vraag 'wat heb je allemaal gedaan vandaag' krijg ik steevast het antwoord 'met broer spelen'. Het is intussen duidelijk dat ze elkaars houvast zijn. De juffen bevestigen dat ze enkel wenen als ze van de speelplaats terug naar hun klas moeten. Wat een geluk dat die mekaar hebben! Wat ben ik blij dat ik er nog een tweede kind heb uitgeperst! Uit de eenzaamheid die ik als enig kind heb ervaren, wist ik zeker dat het er minimum twee moesten worden. Een onafscheidelijk duo.
Om het even waar, je kan ze altijd samen treffen!
Dinsdagavond hadden we infoavond op school. Alle ouders waren welkom voor een woordje uitleg over het reilen en zeilen in de klas. Heel interessant en leuk! Ik zou ik niet zijn mocht ik geen prangende vragen hebben. Ik vraag aan de juf van Vince of hij zich een beetje openstelt voor de andere kindjes. 'Er wil niemand met mij spelen', verdwijnt in het niets als ik de blije verhalen van de juf hoor. 'Kijk maar eens naar de foto's op de website.' Dat ik daar niet aan had gedacht! Tegenwoordig hebben scholen facebookpagina's en websites met foto's ten bewijze. Eeuwig respect en dankbaarheid voor de moeite dat ze doen! De juf van Lenn startte zelfs een klasblog :-)  Enkel nog een live stream en ik ben at ease ;-)



Ook mijn vermoeden van de brothers in crime is nogmaals bevestigd. De turnleraar vertelde dat ze zich samen hadden verstopt in het toilet toen het wissel van de turnklassen was. De begeleidster tijdens het eten zei dat ze spurten om naast elkaar aan tafel te zitten. Terwijl Lenn zijn leeftijdsgenootjes extra energie mogen gaan bijtanken in het slaapklasje, verbijt hij zijn vermoeidheid om bij zijn broer te zijn. Met een extra low battery alert als gevolg in de vroege avond...  Het ongeloof overvalt me als ik bedenk dat de grootste slaapkop ter wereld er zijn slaap voor laat!

Vince zijn capriolen met zijn klasgenoten (foto's geplukt van de schoolsite).
Lenn - inclusief snottebel - in actie in zijn klasje (foto's genomen door de juf).
Ondanks de ochtendlijke tranen stellen ze het wel, vooral dankzij elkaar. Ze maken wel nog eens ruzie, maar de band is enorm versterkt. Ze missen elkaar, geven om elkaar. Heel vertederend om te zien. Ik hoop oprecht dat ze dat gevoel van verbondenheid voor altijd blijven behouden.
En ooit op een dag - als ze in hun laatste middelbaar zitten - laat ik misschien hun hand wel al los bij de eerste bel. Heel misschien, maar ik kan nog niets beloven.
*broederliefde*
Hebben jullie (of je kindjes) het ook lastig bij afscheid? Zijn er ook broers of zusjes die onafscheidelijk zijn?

Leuk nieuwtje: deze blog is genomineerd voor de Belgian Mom Blog Award!!! Ben je van mening dat die Hoge Hakken En Snottebellen deze prestigieuze titel verdient? Ga snel naar www.mamaexpert.be en breng je stem uit :-)

X

zaterdag 5 september 2015

The survival of the fittest

Je kan er gewoonweg niet meer overheen. Hoe hard ik het ook probeer te negeren, waar ik ook ben, overal passeert hij mijn gezichtsveld. Je weet over wie ik het heb. Dat jongetje. Een weerloos hoopje vlees met kleren er rond, aangespoeld op een strand. Een triest symbool van onze mensdom. Ik probeer zo weinig mogelijk stil te staan bij de omstandigheden, maar wordt misselijk en triest tegelijk. En dit is nog het minste, want er is iets dat me nog meer braakneigingen geeft.



'Het is hen gelukt.' klinkt het in mijn directe omgeving. Alsof het een schaamteloze marketingstunt betreft, wordt de media verweten dat ze de bevolking wil choqueren. Uitspraken als 'Zo overdreven' en andere die ik niet uit mijn vingers krijg, passeren me. Dat raakt me diep! Ze zien elk hulpbehoevende extra als een aanval op hun zuurverdiende centen. Terwijl wij gewoon geluk hebben dat we op deze fortuinlijke plek zijn geboren. The survival of the fittest in het kwadraat.

Uiteraard ben ik ook voorstander om Syrië zelf weer leefbaar te maken, maar dat is een werk van lange adem. De vluchtelingen zijn hier nu en hebben hulp nodig. NU.
Gelukkig zijn er in mijn dichte omgeving ook empathische mensen met goedbedoelde initiatieven. Je kan kleinschalig beginnen om grote organisaties te ondersteunen. Onder het mom dat alle beetjes helpen, wil ik ook mijn steentje bijdragen. Met woorden zijn ze niets, maar waarmee dan wel?

Via de site van Fedasil en Vluchtelingenwerk, kan je meer info te weten komen.
Er zijn ook tal van Facebook pagina's met verzamelacties in je eigen streek. Zoals onder andere deze:
- Wij gaan naar Calais en nemen mee
- SOS Kortrijk-Calais

Deze spullen zijn het hardst nodig:
- paletten / rollen (bubbel)plastiek / hout
- tenten
- dekens
- slaapzakken
- matrassen, luchtbedden, veldbedden
- voedsel (vooral conserven en droge voeding, rijst)
- kledij (vooral voor mannen)
- tapijten of andere vloerbekleding
- kookgerei (kampeervuurtjes + gasbidonnetjes, potten en pannen)
- zeilen om op te spannen (tegen de regen)
- gsm-kaarten
- kaarsen, aanstekers, pillampen + batterijen
- zeep, shampoo, toiletgerief, handdoeken
- waterbidons
- gereedschap (plus nagels enz.)
- kippendraad
- fietsen + tassen
- GSM's die online kunnen bellen
- tablets
- betonijzers
- lijm
- sjor- en nylontouw
- nietjesmachines
- grillroosters
- batterijen
- ballen
- boodschappentrolleys
- kleine meubelen
- kleine schoppen
- piketten (haringen)
- verf + schilderijdoeken
- plastic emmers
- kruiwagens
- grote stevige vuilzakken
- woordenboeken: Frans, Engels en alle vertaalwoordenboeken van en naar deze twee talen
- pennen, potloden, papier, schriftjes


Ik ga alvast op zondag 27 september naar Deinze (zaal Martinus) met (hopelijk) een bestelwagen vol luiers en kinderkledij. Kijk even op mijn Facebookpagina voor extra info als je dit initiatief ook wil helpen.

Als we met z'n allen de handen in elkaar slaan, kunnen we de leefomstandigheden van de Syrische vluchtingen toch iets menswaardiger maken. Gedaan met negeren, tijd voor actie!

Weet je nog andere verzamelacties? Laat ze gerust hieronder weten!

X