donderdag 24 september 2015

Een onafscheidelijk duo

We zitten al aan de 4de week van het schooljaar. En toch zijn er nog elke ochtend een paar tranen. Zowel bij Vince als bij Lenn. Soms allebei, soms afgewisseld. Het lijkt wel een complot. Ik hou zolang mogelijk hun hand vast, zelfs nadat de bel al twee keer is gegaan. Zij blijven ook krampachtig aan mijn been hangen. We voeden elkaars angst om los te laten, I guess.

Schooldag 1: papa kan al even slecht afscheid nemen...
Tot de juf een blik toont van 'ga nu maar werken'.  Dan druip ik af (na een laatste geniepige blik door het raam). Het is al een gewoonte dat ik als laatste van de parking rijdt met een stomp in mijn maag. Ik hoef gelukkig niet vroeg te beginnen op het werk. Dan sms ik naar mijn man - ja die zit daar op te wachten - met de boodschap wie wel of niet heeft geweend. Ons schuldgevoel dat we ze naar een andere school sturen na onze bouw-nog-eens-een-huis drang, helemaal in de hand gewerkt.

Als ze van school komen zijn ze gelukkig wel ongelooflijk enthousiast. Op de vraag 'wat heb je allemaal gedaan vandaag' krijg ik steevast het antwoord 'met broer spelen'. Het is intussen duidelijk dat ze elkaars houvast zijn. De juffen bevestigen dat ze enkel wenen als ze van de speelplaats terug naar hun klas moeten. Wat een geluk dat die mekaar hebben! Wat ben ik blij dat ik er nog een tweede kind heb uitgeperst! Uit de eenzaamheid die ik als enig kind heb ervaren, wist ik zeker dat het er minimum twee moesten worden. Een onafscheidelijk duo.
Om het even waar, je kan ze altijd samen treffen!
Dinsdagavond hadden we infoavond op school. Alle ouders waren welkom voor een woordje uitleg over het reilen en zeilen in de klas. Heel interessant en leuk! Ik zou ik niet zijn mocht ik geen prangende vragen hebben. Ik vraag aan de juf van Vince of hij zich een beetje openstelt voor de andere kindjes. 'Er wil niemand met mij spelen', verdwijnt in het niets als ik de blije verhalen van de juf hoor. 'Kijk maar eens naar de foto's op de website.' Dat ik daar niet aan had gedacht! Tegenwoordig hebben scholen facebookpagina's en websites met foto's ten bewijze. Eeuwig respect en dankbaarheid voor de moeite dat ze doen! De juf van Lenn startte zelfs een klasblog :-)  Enkel nog een live stream en ik ben at ease ;-)



Ook mijn vermoeden van de brothers in crime is nogmaals bevestigd. De turnleraar vertelde dat ze zich samen hadden verstopt in het toilet toen het wissel van de turnklassen was. De begeleidster tijdens het eten zei dat ze spurten om naast elkaar aan tafel te zitten. Terwijl Lenn zijn leeftijdsgenootjes extra energie mogen gaan bijtanken in het slaapklasje, verbijt hij zijn vermoeidheid om bij zijn broer te zijn. Met een extra low battery alert als gevolg in de vroege avond...  Het ongeloof overvalt me als ik bedenk dat de grootste slaapkop ter wereld er zijn slaap voor laat!

Vince zijn capriolen met zijn klasgenoten (foto's geplukt van de schoolsite).
Lenn - inclusief snottebel - in actie in zijn klasje (foto's genomen door de juf).
Ondanks de ochtendlijke tranen stellen ze het wel, vooral dankzij elkaar. Ze maken wel nog eens ruzie, maar de band is enorm versterkt. Ze missen elkaar, geven om elkaar. Heel vertederend om te zien. Ik hoop oprecht dat ze dat gevoel van verbondenheid voor altijd blijven behouden.
En ooit op een dag - als ze in hun laatste middelbaar zitten - laat ik misschien hun hand wel al los bij de eerste bel. Heel misschien, maar ik kan nog niets beloven.
*broederliefde*
Hebben jullie (of je kindjes) het ook lastig bij afscheid? Zijn er ook broers of zusjes die onafscheidelijk zijn?

Leuk nieuwtje: deze blog is genomineerd voor de Belgian Mom Blog Award!!! Ben je van mening dat die Hoge Hakken En Snottebellen deze prestigieuze titel verdient? Ga snel naar www.mamaexpert.be en breng je stem uit :-)

X

6 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier is het de jongste die nog telkens zegt "ik wil niet" maar het dan toch ook écht leuk heeft, gelukkig maar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad oef! Mochten ze het helemaal niet leuk vinden, dan laat ik ze zeker niet los...

      Verwijderen
  3. Wat je nu beschrijft is een klein beetje sterven voor elke mama denk ik... Mijn zoon van 3 jaar hing vorig jaar ook heel hard aan zijn grote zus op de speelplaats. Ze hangen thuis ook heel erg aan elkaar. Dat is iets waar ik ook erg van kan genieten om ze samen bezig te zien. Mijn manneke ging vorig jaar ook echt niet graag naar school en elke dag moest ik zeggen hoe vaak hij nog moest slapen voor het weekend was. Nu zit mijn mademoiselleke in het eerste leerjaar en dus op een andere speelplaats. 1 september had ik dus een heel klein hartje... Praktisch gezien is het handiger dat mijne man ze brengt maar ik merk nu dat hij ook beter om kan met die emoties. Over een goede taakverdeling gesproken :) En uiteindelijk krijg ik nu vooral positieve signalen. Hij telt niet meer af tot het weekend. Het lukt dus ook zonder zijn zus, en dat geeft wel wat rust bij mij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig is dat goed verlopen bij jullie! Die mannen gaan daar toch allemaal makkelijker mee om hé...

      Verwijderen
  4. amaai, dat moet keihard zijn als ze zo altijd wenen! Hopelijk betert het een beetje, en het is een troost dat ze elkaar hebben!

    BeantwoordenVerwijderen