dinsdag 20 oktober 2015

Mama zijn is wél fijn!!!

Ik voel mee met mijn zwangere medemens. Die ondergaat dezer dagen bange momenten. Bij haar breekt het angstzweet in overvloed uit. Het is zelfs zo erg dat de dames in kwestie überhaupt twijfelen over het feit of ze wel een kindje willen. Want overal waar ze kijken, worden ze bang gemaakt voor het moederschap.

Nog lang voor Siska Schoeters haar gal uitspuwde over haar kleine fuckers, merkte ik al bange blikken in de ogen van potentiële moeders. Een logisch gevolg van de manier waarop mama zijn wordt plat gebombardeerd. Als een ware rage trekken de boodschappers van de donderwolken over het land. Taboedoorbrekende boeken over de mommy struggles schieten als paddenstoelen uit de grond. Het voelt als een verademing voor elke moeder voor wie de roze wolk onvindbaar is. Herkenning zorgt voor gemoedsrust onder de lotgenoten.

Waar ooit een tijdperk was van valse roze geur en maneschijn, zijn we tegenwoordig gekatapulteerd in een donderwolk maatschappij. Ik heb nooit geloofd in roze wolken en ze bovendien nooit verheerlijkt, integendeel. Je zal hier regelmatig terugvinden dat roze wolken alleen bestaan waar eenhoorns rondhuppelen. Roze wolken zijn een utopie. Als je baby wordt geboren, ben je moe, moet je je draai vinden, is je lichaam het noorden kwijt. Zowel fysisch als psychisch voel je je geradbraakt. Toch zeker gedurende de eerste maanden. Wie vasthoudt aan hoe het ervoor was, is er aan voor de moeite. Die zal zelfs verbitterd terugblikken naar een tijd waar ze zomaar op stap kon gaan. Met te harde woorden over het moederschap en respectloze woorden over het nageslacht tot gevolg...

Mama zijn is fijn
Het gaat steeds van het ene uiterste naar het andere. Vroeger moest je faken dat alles goed ging, zo goed als je kon je wallen wegwerken en krampachtig een 'alles prima hoor' uitbrengen. Nu lijkt het wel hip om te verkondigen dat kinderen een pain in the ass zijn.
In een maatschappij waar je moet kiezen tussen zwart of wit, lijkt geen ruimte voor de grijze zone. Maar over het soort wolk dat de ooievaar met zijn pakketje meestuurt, mag genuanceerd worden. Ja, moederschap is lastig, maar de kids zijn het waard!!! En ze hebben alle recht op waardering en onvoorwaardelijke liefde. Menig kinderloos paar zou maar al te graag wisselen.

Daarom wil ik het begin van een nieuw tijdperk aankondigen. Gedaan met doemdenken voor moeders, alsook het faken van valse waarheden. Vergeet de roze wolk, negeer de donderwolk, want een nieuwe soort dient zich aan: De Witte Wolk! Steek je kin terug in de lucht en kijk omhoog. Een lucht met witte wolken is de mooiste! Mama zijn is wél fijn!


Ook al voel ik pas rust als ze in hun bed zitten en ondanks de soms korte nachten, ben ik steeds blij als ik 's morgens hun lachende snoet zie.
Ik krijg altijd kriebels in mijn buik als ik hen 's avonds ophaal van school of de opvang. Ook al weet ik dat dan de avondrush op zich laat wachten. En sla ik een diepe zucht na de ware workout om ze tijdig in hun bed te krijgen. 
Ik sta te popelen om hen te vertellen dat we iets leuks gaan doen. Al gaat dat gepaard met veel gezaag en ongeduldigheid.
Ik voel me apetrots als ze na een heus geklieder hun kunstwerkje laten zien.Wat meestal zorgt voor een berg vuile was extra.
Alle lastige momenten worden in één knip teniet gedaan als ze me de liefste mama ter wereld noemen. #smelt

Daarom gebruik ik regelmatig #mamazijnisfijn. Ook wanneer de situatie er zich minder toe leent. Gebruik zelf de hashtag op Instagram, Twitter of Facebook als je een foto/bericht post over hoe fantastisch en onmisbaar je kids wel zijn. Steek toekomstige mama's een hart onder de riem. Hoe lastig soms ook, het moederschap is fantastisch!!!

 X

woensdag 7 oktober 2015

Het leed dat onzekerheid heet

Elke ochtend zie ik het aan de schoolpoort bij collega-mama's.
Bij elke newborn fotoshoot merk ik het bij de kersverse mama.
Die kwetsbare onzekerheid. 
In elk van hun ogen staat te lezen 'Doe ik het wel goed?'.

Als je zwanger bent, probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden, maar de praktijk neemt het over van de theorie. Je krijgt je kind in je armen geduwd en je moet er staan. Zonder handleiding, zonder richtlijnen. Je hoort te weten wat er staat te gebeuren. Naast je kersverse titel 'Mama' ben je plots ook opvoeder met een voltijdse dagtaak, fulltime kinderpsycholoog, stagiair-pediater, ... Je moet op elke vraag een antwoord weten, voor elke probleem een oplossing. Althans zo voelt het toch. En dat alles zonder opleiding, zonder diploma.

Na amper 3 dagen krijg je je pakketje hulpeloosheid mee naar huis en begint het echte werk. Alle adviezen van je vriendinnen die het puffen er al hebben opzitten, gieren door je hoofd. 'Niet vergeten dit doen' 'Zeker dat en dat doen'. En daar sta je dan met (of zonder) partner in crime. De positieve zwangerschapstest zorgde toch voor iets meer gelatenheid... (ik zou bijna zeggen dat het maken je prettiger afging, maar dat is tegenwoordig ook geen evidentie als de verwekking in een labo gebeurde)

Een slechte mama
Intussen weet ik dat de grootste onzekerheid vooral optreedt in de newborn fase. Maar ik weet ook al dat het een constante blijft. Met af en toe een opflakkering.
Ik ben altijd de eerste om gerust te stellen met raad en advies. En als ware ervaringsdeskundige te antwoorden met 'Niet mee inzitten, dat is normaal'. Daardoor zou ik wel eens kunnen gelabeld worden als een heel zekere moeder. MIS. FOUT. Op een onbewaakt moment overvalt je terug dat leed dat onzekerheid heet.

Zo kreeg ik gisteren te maken met zo'n dieptepunt. Vol enthousiasme zocht ik op de website van school nieuwe foto's van de kids. Ze hadden al verteld over leuke activiteiten en ik wou ze wel eens zien. Het enthousiasme bleef groot toen ik hun vrolijke snoeten zag die zich amuseerden met hun nieuwe vrienden. Tot op een gegeven moment deze foto op mijn scherm verscheen:

...
Voor alle duidelijkheid. Mijn jongste, Lenn, is het jongetje in het midden met de grijze gilet. Yep, het enige zonder cakeje. Mijn hart brak toen ik dit beeld zag. Hij staart teleurgesteld voor zich uit. Zijn lege handjes kriebelen van de goesting in de zalige zoetigheid.
Een jarig klasgenootje had een plateau met kleurrijke cakejes meegebracht als traktatie. Omdat de juf mijn orders om zeker geen melkproducten te geven goed opvolgt, kreeg hij er geen. En lap, daar volgde de onvermijdelijke doemgedachte 'Dit is mijn schuld. Wat ben ik toch een slechte mama.' Gelukkig heb ik aan het begin van het schooljaar een alternatieve koekendoos voorzien, waaruit hij wel iets kan kiezen. Maar apart doen is nooit leuk.

Boeman
Sinds de diagnose 'koemelkallergie' viel, is het nog niet makkelijk geweest. Er zit zowat OVERAL melk in. We kregen al vlug een antwoord waarom hij overal met rode eczeem stond, terwijl Dokter Google nochtans had gezegd dat het onschuldige babyacne was. Waarom hij overal jeuk had, verborgen reflux, elke twee uur om borstvoeding vroeg, niet kon slapen, constant diarree had, en niet in het minst een huilbaby werd. Deze symptomen verbeterden na enkele maanden toen we ons strikt hielden aan het koemelkvrij dieet.

Als echte boeman probeer ik hem angstvallig weg te houden van het voor hem ziekmakend ingrediënt. Meermaals zijn alle bedenkelijke blikken op mij gericht als de vraag 'Mag hij er eentje?' komt, wijzend naar een boterkoekje of dergelijke. Weet als ik nogmaals met een zucht 'Nee' zeg, dat het me pijn doet en dat ik me schuldig voel, maar dat ik hem de last wil besparen. Gelukkig weet hij zelf al dat het zijn buikje zal pijn doen als hij toch eens zondigt.

We willen allemaal onze kids gelukkig zien. We wensen hen altijd het allerbeste en gunnen hen elk cakeje van de plateau. We hopen allemaal om goede moeders te zijn. Maar zo zonder opleiding of diploma? Logisch dat we fouten maken, toch? Die andere mama's doen ook maar wat.

Let's keep that in mind!

Herken je dat gevoel van onzekerheid? Of heb je daar helemaal geen last van?

X