woensdag 7 oktober 2015

Het leed dat onzekerheid heet

Elke ochtend zie ik het aan de schoolpoort bij collega-mama's.
Bij elke newborn fotoshoot merk ik het bij de kersverse mama.
Die kwetsbare onzekerheid. 
In elk van hun ogen staat te lezen 'Doe ik het wel goed?'.

Als je zwanger bent, probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden, maar de praktijk neemt het over van de theorie. Je krijgt je kind in je armen geduwd en je moet er staan. Zonder handleiding, zonder richtlijnen. Je hoort te weten wat er staat te gebeuren. Naast je kersverse titel 'Mama' ben je plots ook opvoeder met een voltijdse dagtaak, fulltime kinderpsycholoog, stagiair-pediater, ... Je moet op elke vraag een antwoord weten, voor elke probleem een oplossing. Althans zo voelt het toch. En dat alles zonder opleiding, zonder diploma.

Na amper 3 dagen krijg je je pakketje hulpeloosheid mee naar huis en begint het echte werk. Alle adviezen van je vriendinnen die het puffen er al hebben opzitten, gieren door je hoofd. 'Niet vergeten dit doen' 'Zeker dat en dat doen'. En daar sta je dan met (of zonder) partner in crime. De positieve zwangerschapstest zorgde toch voor iets meer gelatenheid... (ik zou bijna zeggen dat het maken je prettiger afging, maar dat is tegenwoordig ook geen evidentie als de verwekking in een labo gebeurde)

Een slechte mama
Intussen weet ik dat de grootste onzekerheid vooral optreedt in de newborn fase. Maar ik weet ook al dat het een constante blijft. Met af en toe een opflakkering.
Ik ben altijd de eerste om gerust te stellen met raad en advies. En als ware ervaringsdeskundige te antwoorden met 'Niet mee inzitten, dat is normaal'. Daardoor zou ik wel eens kunnen gelabeld worden als een heel zekere moeder. MIS. FOUT. Op een onbewaakt moment overvalt je terug dat leed dat onzekerheid heet.

Zo kreeg ik gisteren te maken met zo'n dieptepunt. Vol enthousiasme zocht ik op de website van school nieuwe foto's van de kids. Ze hadden al verteld over leuke activiteiten en ik wou ze wel eens zien. Het enthousiasme bleef groot toen ik hun vrolijke snoeten zag die zich amuseerden met hun nieuwe vrienden. Tot op een gegeven moment deze foto op mijn scherm verscheen:

...
Voor alle duidelijkheid. Mijn jongste, Lenn, is het jongetje in het midden met de grijze gilet. Yep, het enige zonder cakeje. Mijn hart brak toen ik dit beeld zag. Hij staart teleurgesteld voor zich uit. Zijn lege handjes kriebelen van de goesting in de zalige zoetigheid.
Een jarig klasgenootje had een plateau met kleurrijke cakejes meegebracht als traktatie. Omdat de juf mijn orders om zeker geen melkproducten te geven goed opvolgt, kreeg hij er geen. En lap, daar volgde de onvermijdelijke doemgedachte 'Dit is mijn schuld. Wat ben ik toch een slechte mama.' Gelukkig heb ik aan het begin van het schooljaar een alternatieve koekendoos voorzien, waaruit hij wel iets kan kiezen. Maar apart doen is nooit leuk.

Boeman
Sinds de diagnose 'koemelkallergie' viel, is het nog niet makkelijk geweest. Er zit zowat OVERAL melk in. We kregen al vlug een antwoord waarom hij overal met rode eczeem stond, terwijl Dokter Google nochtans had gezegd dat het onschuldige babyacne was. Waarom hij overal jeuk had, verborgen reflux, elke twee uur om borstvoeding vroeg, niet kon slapen, constant diarree had, en niet in het minst een huilbaby werd. Deze symptomen verbeterden na enkele maanden toen we ons strikt hielden aan het koemelkvrij dieet.

Als echte boeman probeer ik hem angstvallig weg te houden van het voor hem ziekmakend ingrediënt. Meermaals zijn alle bedenkelijke blikken op mij gericht als de vraag 'Mag hij er eentje?' komt, wijzend naar een boterkoekje of dergelijke. Weet als ik nogmaals met een zucht 'Nee' zeg, dat het me pijn doet en dat ik me schuldig voel, maar dat ik hem de last wil besparen. Gelukkig weet hij zelf al dat het zijn buikje zal pijn doen als hij toch eens zondigt.

We willen allemaal onze kids gelukkig zien. We wensen hen altijd het allerbeste en gunnen hen elk cakeje van de plateau. We hopen allemaal om goede moeders te zijn. Maar zo zonder opleiding of diploma? Logisch dat we fouten maken, toch? Die andere mama's doen ook maar wat.

Let's keep that in mind!

Herken je dat gevoel van onzekerheid? Of heb je daar helemaal geen last van?

X

14 opmerkingen:

  1. Soms ben ik best wel fier dat het mij lukt, zo mama zijn van drie mini-mensjes. En op andere momenten voel ik mij zo klein en onervaren en dan loopt het natuurlijk helemaal in de soep. Pijnlijk herkenbaar dus :) Achteraf kan ik gelukkig wel dankbaar zijn om de leermomentjes of gewoon de boel relativeren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We kunnen maar ons best doen hé... En veel leren uit onze fouten! Relativeren is ook een gave op zich :-)

      Verwijderen
  2. oh, ik krijg hier tranen in mijn ogen van die foto en je verhaal. Het zou voor jou wel handig zijn als je weet wanneer kindjes trakteren in de klas, zo kun je voor hem een alternatiefje voorzien dat je via de juf binnensmokkelt? Zie ik ben hier bezig oplossingen aan het bieden, waar moei ik me mee!? Het moet voor jullie niet evident zijn om hem telkens iets te weigeren, misschien begrijpt hij later wel heel goed wat het met zijn lichaam doet!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, adviezen zijn altijd welkom hoor! Da's zeker niet moeien :-) Hij heeft van de juf wel een alternatief koekje gekregen, maar apart doen is nooit leuk.

      Verwijderen
  3. oh die foto met je uitleg...wat moeilijk :(.

    de eerste keer dat mijn newborn krampjes had , mocht mijn man er prompt 2 troosten omdat ik gewoon begon mee te huilen. Maar meestal gaat het wel, al vind ik opvoedkeuzes maken lastiger dan een newborn verzorgen.

    'k troost me ook met de gedachte dat ik nog niet alle antwoorden moet hebben maar elke dag ook mama leer zijn, met elke dag dat mijn zoontje ouder wordt, kan ik ook stapje per stapje bijleren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi gezegd van dat bijleren elke dag! Die opvoedkeuzes zijn inderdaad geen piece of cake...

      Verwijderen
  4. Charlotte, ik hou van hoe je schrijft en hoop dat je die award wint!! Ik weet nu al waar ik terecht kan als het bij mij zo ver is, jij bent een topmama!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Top zou ik niet durven zeggen, ik doe gewoon mijn best. Maar wel super lief dat je dat zegt #bloos X

      Verwijderen
  5. Toch goed dat je hierover schrijft, er zijn steeds meer kinderen met allergieen. De omgeving moet daar rekening mee houden.Juf kan veel opvangen en alternatieven voorzien, maar ook andere mama's kunnen een alternatieve tractatie mee naar school geven. Hopelijk zorgt dit bericht er mee voor dat steeds meer mensen hier even over nadenken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat durf ik eerlijk gezegd niet eisen van de leraars. Ik heb al oneindig veel respect dat ze 19 (of meer) kleuters kunnen temmen en entertainen. Voor andere mama's is dat niet haalbaar om met elke allergie rekening te houden. Bij die mogen geen noten, bij de een mogen geen eieren, bij de ander geen melk... Begin maar eens hé. Als er al niet meer bedenkelijk wordt gekeken als ik 'nee' zeg, ben ik al een tevreden mama :-)

      Verwijderen
  6. Ik kreeg de tranen in mijn ogen bij het zien van die foto en je verhaal :( Dat zou de juffrouw toch niet mogen fotograferen. Kon ze hem dan niet als eerste een koek geven of een alternatief bieden? Wat jammer toch

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zou inderdaad een andere foto geweest zijn mocht hij eerst een ander koekje hebben gekregen...

      Verwijderen
  7. oh :-(. Ik snap dat het niet fijn is om deze foto tegen te komen. Zo'n momenten zijn misschien voor jou 'erger' dan voor hem? (hoop ik dan ergens) Ik ben zelf kleuterjuf en ken ook heel wat kinderen die blij zijn om iets anders te mogen dan de rest van de klas :-).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je ziet je kindje niet graag met een trieste blik natuurlijk... Gelukkig zijn er intussen al een paar extra ingrediënten toegelaten, dus is zijn dieet minder streng geworden :-)

      Verwijderen