maandag 19 december 2016

Ouderschapsverlof. Zegen of vloek?

Extra belasting op bedrijfswagens. Wegvallen van interessante premies. Verhoging van bijdrages. Langere files, talrijke wegenwerken. Langer werken, ... We durven wel eens klagen over de tekortkomingen in ons land. Maar af en toe biedt het ook mooie kansen. En af en toe heb je ook het recht om daar eens gebruik van te maken. Zoals het ouderschapsverlof.

Het idee kwam in een opwelling na een reeks van zware werkweken. Het was zondagochtend en ik was nog voor mijn wekker ontwaakt. Ik overliep het lijstje to do's voor de dag en bedacht plots hoe aangenaam het zou zijn mocht de week uit 1 dagje meer bestaan. Namaandag of prevrijdag ofzo. Manlief hoorde me luidop denken en dacht mee. Als man zijnde zocht hij het niet zo ver en zei: 'Waarom neem je niet een dagje ouderschapsverlof voor even?  Zo creëer je extra tijd, zonder dat je teveel uit het werkritme valt.' Dat ik daar niet was opgekomen!

Ik soesde mij wat dieper onder mijn deken en begon weg te dromen. Een dagje vrij om eens rustig mijn boodschappen te kunnen doen. Een gelegenheid om wat bij te poetsen in huis zonder dat er vuilmakers rondlopen. Bedden verversen zonder dat er iemand in staat te springen. Een toertje lopen op klaarlichte dag! Het klonk als muziek in mijn oren. En dat allemaal terwijl mijn favoriete zangers luid staan te zingen in mijn woonkamer. Intussen een kast opruimen, zonder dat de inhoud achter je rug om verdwijnt. Zalig! En een boek lezen, zonder dat je na elke alinea onderbroken wordt met 'broer heeft mijn dino afgepakt' of 'ik heb gedaaaaaaan, kom je mijn poep afkuisen'... You get the picture.

Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof
Zo gezegd, zo gedaan. Ik kon het uiteindelijk regelen met mijn werkgever. Ik had afgesproken dat die daar geen last van zou ondervinden. Er zou geen werk blijven liggen.
Enkele weken later stond ik daar dan. Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof. Ik keek er groots tegenaan.
Ik had de kids rustig naar school kunnen brengen en had zelfs kunnen wachten om hen de klas in te wuiven. Ook de avond ervoor verliepen mijn voorbereidingen ongebruikelijk chill.
Na school kwam ik terug thuis, zette de muziek op en overliep mijn lijstje met alles wat ik die dag wilde doen.
... ... ...
Ik keek er blijkbaar heel groots tegenaan.
Want er lag niet alleen mijn 'dringende to-dolijst' klaar, maar ook die met minder dringende en zelfs die met 'als het ooit eens past to do's'.

Ken je die laatste soort? Daar staan dingen op voor mocht je je ooit eens vervelen. Ha. Bijvoorbeeld een fotoboek samenstellen van de citytrip naar New York van 4 jaar geleden.
Die laatste lijst heb ik onmiddellijk verstopt, toen ik na het joggen zag dat het al middag was. Na het douchen en eten besefte ik dat binnen minder dan 3u school alweer uit was...
Uiteindelijk heb ik moeten springen en vliegen om de helft (!) van mijn lijstje waar te maken en tijdig aan de schoolpoort te staan. Daarna de oudste vlug naar de logopedie voeren, tussenin naar de winkel hollen, om daarna aan de avondshift te beginnen. Het zweet stond op m'n rug.
En dan komt manlief binnen om enthousiast te vragen hoe mijn eerste dag was verlopen. Het was tenslotte Zijn Idee! Ik kon enkel antwoorden met een diepe zucht.

Het fenomeen Je-Bent-Dan-Toch-Thuis
De weken erna wilde ik het anders aanpakken. Elke vrije maandag is een gevecht tegen de to-dolijstjes, met hard afwegen van prioriteiten. Het betekent weliswaar meer quality time op zondag, maar joggen of boeken lezen heb ik sindsdien niet meer gedaan op mijn zogenaamde 'extra vrije dag'.
Integendeel. Er is een raar fenomeen ontstaan dat heet 'je bent dan toch thuis'. Dus álles hoort dan te gebeuren. 'Wanneer Telenet kan langskomen? Doe maar op maandag, want je bent dan toch thuis.' Een levering ophalen. Naar de bank. Naar de post. Naar de boekhouder. Naar het containerpark.
Zowel mezelf als mijn huisgenoten (ik noem geen namen ;-)) maken er zich schuldig aan.

Bovendien zijn de andere 4 werkdagen ook nog eens drukker geworden. Aangezien je je niet wil laten kennen op het werk, geef je extra effort op de andere dagen om zeker niets te laten liggen. Want eigenlijk zijn te behalen targets net dezelfde gebleven...

Is het in mijn geval dan nog interessant te noemen? Zo voelt het niet direct. Maar toch geniet ik meer van mijn weekend. Het uitgelezen moment voor quality time met mijn kids. De vuile was mag zeurend blijven kijken, ik schuif hem koppig opzij voor maandag. Die komt dan wel op de een of andere to-dolijst te staan ;-)

Nemen jullie ouderschapsverlof op? Of bewust niet? En voelt het ook aan als een vloek of toch eerder een geschenk?

Tot de volgende!

Charlotte

donderdag 1 december 2016

Schuldig aan heiligschennis

Ik heb een doodzonde begaan! Ik heb heiligschennis gepleegd...
Althans dat is wat ik mag geloven van mijn omgeving. Geschrokken gezichten heb ik gezien, toen ik vertelde dat mijn kerstboom er al staat. Yep, je leest het goed, VOOR de komst van Sinterklaas.
En dat is blijkbaar echt not done! "Zeker niet met kindjes in huis."

Het kriebelde al toen de maxima daalden onder de tien graden. Intussen al een tweetal maand geleden. Maar ik hield me in. Her en der verschenen er naast de laatste zomerkoopjes ook de eerste kerstspullen op het toneel. De glinstering in de rekken trokken me als ware magneten naar zich toe. En ik besefte: daar is de mooiste tijd van het jaar weer. Smelt.

Vijftig tinten goud
Nochtans ben ik een echt zomerkind. Ik kan met volle teugen genieten van de warmte die zomerse zonnestralen afgeven. Mocht ik nu moeten kiezen tussen een eeuwige zomer of een eeuwige winter, pleit ik zonder twijfel voor het eerste. Maar kerstsfeer bereikt onhaalbare levels van gezelligheid. Ik zou het wel missen tijdens die eeuwigdurende zomer.

Begin november kon ik me niet meer bedwingen. De valse kerstboom had na de verhuis nog geen vaste plek gekregen en stond eigenlijk toch wel een beetje in de weg... Ik wist al van de allereerste schetsen van de nieuwe woning waar de kerstboom zou belanden. Een mooi centraal hoekje waar niemand moet passeren. Ik liet de elektricien speciaal een stopcontact voorzien 'voor een extra sfeerlamp'. (knipoog)

Het kleurthema voor dit jaar lag al vast. 50 tinten goud (of toch een 5-tal). Check. Na het versieren bekeek ik het resultaat vanop een afstand. Een warme gloed ontwaakte in mijn binnenste toen ik de gouden ster op de top zag blinken van blijdschap. Ik zette zelfs Michael Bublé's Christmas op om het magische moment extra kracht bij te zetten.

Tataaaaa!
Grote Pakjesmaand
Maar ik ontstak de lichtjes pas nadat de gordijnen dicht waren en geen enkele passant mijn vroegtijdigheid kon ontdekken. Ik postte mijn trotse boom pas enkele weken later op Instagram. En toch nog zag ik verontwaardigde emoji's en mensen op hun achterste poten.
Wie heeft eigenlijk beslist wat de juiste volgorde is? Tradities zijn er ook maar gekomen door iemand die vond dat dat nu even heel goed uitkwam voor hem of haar. Was de Sint op een gegeven moment gekrenkt in zijn ego toen hij uit de schoorsteen neerdaalde en een kerstboom zag staan? Is er een concurrentiestrijd tussen de twee gulle gevers met lange baard?

De maand december is hier sowieso al Grote Pakjesmaand. Beide zonen zijn er jarig. Wie cadeautjes krijgt, wanneer ze die krijgen of door wie, loopt hier wat door elkaar. Ik hou er zelfs een overzichtje op na. What's new.
Dus wij halen er simpelweg het maximum uit... door de maand met een maand te vervroegen :-) De kids vinden het fantastisch!!! Ze gaan helemaal mee in hun moeders gekkigheid en wilden zelfs een 'kersthoekje' in hun slaapkamer.

De kersthoek in de slaapkamer van Lenn.
En hou me vast of ik sta 3-2-1 Happy New Year te roepen op 6 december in mijn kersttrui en Zalig Pasen op oudejaar!
Ach, teveel gezelligheid doet niemand kwaad. Ik zal voor Sinterklaas en co wel een extra gin tonic klaarzetten ;-).

Vinden jullie het ook niet kunnen of delen jullie mijn enthousiasme?

Tot de volgende!

Charlotte
X

dinsdag 20 september 2016

Bedoelde u...? (deel 9)

De negende editie al! En ik durfde nog te vrezen dat deze rubriek met uitsterven bedreigd was... Alsof mijn kinderen plots alleen nog maar perfect samenhangende zinnen zouden uitbrengen. HA! Da's een goeie :-)

Integendeel, ik kan mijn spraakwatervallen soms niet bijhouden. De beste staan hier samen:

Lenn (bijna 4) kijkt naar de zonsondergang: Kijk! Een wolksnor!

Lijkt me meer een zonwenkbrauw nee?
Vince (bijna 6) vraagt wat die landbouwer in zijn tractor gaat doen.
Ik: Hij gaat werken op zijn akkerland.
Vince: Spreken ze daar ook onze taal in Akkerland?

Ik: Jullie moeten veel drinken als het zo warm is. Wat willen jullie?
Vince: Voor mij plat water.
Lenn: Ik wil hoog water.

Vince over het beeldje dat hij in school maakte voor moederdag:
Ik moest geen borsten opdoen want jij hebt korte borsten.

Perfecte gelijkenis!

Als ik zo kijk, dan zie ik jouw binnenlichaam, je botten.
Vince is duidelijk in een anatomische bui.

Vince en ik proberen samen een racebaan in elkaar te steken, maar het lukt niet zo goed. Tot Vince het plots weer weet: Ik wist dat in mijn hersenen van vroeger.

De 2 broers kijken naar YouTube op de iPad (what's new). Ze neuriën een aanstekelijk deuntje mee.
Als ik hen voorbijloop doe ik ook mee, waarop Lenn: Nee mama! Het is geen meisjesliedje hoor!

Tijdens de voetbalgekte van het EK zag Vince verschillende vlaggen van de deelnemende landen op de kaasjes van Babybel. Kijk Maanland!

Turkije aka Maanland

Lenn heeft gelogeerd bij opa en oma. Was het leuk?, vraag ik benieuwd.
Ja, maar oma heeft een mens begraven!
Blijkt dat ze naar een begrafenis is geweest, oef ;-)

Nu heb jij net jongenstenen!, lacht Lenn me uit terwijl ik de nagellak verwijder.

Een conversatie tussen de 2 broertjes temidden een fantasierijk spel met hun actiefiguren.
Vince: Deze is bijna dood.
Lenn: Hier, een levende spuit.
Vince: Ok, ik zal hem een beetje meer dood maken, dan kan jij hem weer levend maken.

Is het fillie?, vraagt Lenn terwijl we stapvoets richting kust rijden op de E40.

In een laatste wanhopige poging om Vince zijn bord leeg te krijgen, zeg ik:
Als je alles hebt opgegeten, dan mag je alles vragen. Dan staan alle deuren voor je open!
Waarop Vince verwonderd vraagt: Oei en de vliegen dan?

Lenn luister niet flink. Ik vraag: Spreek jij geen Nederlands misschien?
Nee, want wij wonen toch niet in Nederland. 
Smartass...

In een grappig filmpje op Facebook zijn er kinderen aan het glijden op een zwart zeil.
Vince kijkt mee. Heb je dit ook gedaan op sportkamp?, vraag ik hem.
Vince kijkt naar me met gefronste wenkbrauwen. Euh, nee hoor.
En 5 minuten later. Het was een wit zeil op sportkamp. En rolt met zijn ogen.
Die tienermanieren zijn te vroeg!!!

Kijk jongens, een motor met sidecar!
Lenn begrijpt het niet: Waarom is dat een saaie kar?

Lenn speelt met de Lego blokjes en probeert een huis te bouwen, maar het vlot precies niet zo goed. Oei, mis gelukt...

Dankzij die voetbalgekte is Vince ook beginnen voetballen. Er was geen houden meer aan. Telkens hij een matchke heeft, vraagt hij benieuwd: Tegen welk land moet ik spelen?


Deze U7-speler waant zich al Rode Duivel
Tot de volgende!

Charlotte
X

PS: Feel free om hieronder je reactie te plaatsen. Wil je me liever een mailtje sturen? Dat kan naar hogehakkenensnottebellen@gmail.com

zaterdag 16 juli 2016

Op reis met kids... in tijden van terreur

Daar liepen we weer, op het gezellig pleintje in het zuiden van Spanje. De kids wilden graag eens naar het kermisje dat er elke zomeravond honderden zongebruinde kindjes warm ontvangt. Naar jaarlijkse gewoonte wandelen we langs het strand, eten tapas onder de oude sinaasappelboom en laten de kids los op de Disney draaimolen. Maar wat zou moeten voelen als een zalig vakantiegevoel, lukt deze keer niet zo goed.


Het nieuws uit Nice spookt door onze gedachten. Het is sterker dan onszelf. Vooral omdat het in dat dorpje net een speciale avond blijkt te zijn. Midden op het plein staat een reeks vuurwerk klaar, als afsluiter van een processie. Uit het kerkje dragen enkele mannen een heilig beeld die met de fanfare en een katholiek gevolg door de straten trekt. De weinige (bewust!) beelden die we zagen uit Nice lijken hier gekopieerd. En ik kan het niet laten om me in te beelden welke erge dingen er kunnen gebeuren. Ik zeg er niets van om de feestvreugde niet te bederven, tot mijn man plots vraagt: 'Wat zou jij nu doen mocht het hier gebeuren?' Ik wist precies wat hij bedoelde. Het is te akelig dichtbij. Het is niet mogelijk om dit scenario uit te schakelen. 'Misschien is het niet slecht om iets af te spreken.' We spreken af dat we elk 1 kind opnemen en schuilen. Ik de jongste en mijn man de oudste. Ik gruwel ervan dat dit überhaupt een gespreksonderwerp is, maar het voelt - raar maar waar - geruststellend.


Ook mijn zonen hadden al eerder op de dag de verschrikking en het verdriet op mijn gezicht gezien. Ik was blijven hangen op de beruchte foto van het kindje onder de aluminiumfolie met pop ernaast. 'Is dat een kindje?' vroeg mijn 5,5-jarige zoon die in het passeren meeloerde. Ik lieg niet graag tegen mijn kinderen, maar heb toch een luchtige 'nee hoor' geantwoord. Om de tranen in mijn ogen te verklaren, heb ik toch uitgelegd dat er een stoute meneer enkele mensen had omver gereden. Via facebook zag ik ook een filmpje passeren van een vrouw die andere ouders aanraadt om hun kids voor te bereiden op dergelijke taferelen. De gedachte was misselijkmakend, maar jammer genoeg nog niet zo'n slecht idee. 'Als er zo plots eens een slechte meneer ergens is, moeten jullie altijd voor mekaar zorgen. En je direct verstoppen tot het weer stil en rustig is. Dan moet je naar een politieauto of ziekenwagen gaan.' Met grote ogen keken ze ons aan. 'Afgesproken?' 'Yep, afgesproken, dat gaan we doen!', kwam overtuigend uit de mond van mijn oudste zoon. En hij toonde spontaan en vol enthousiasme hoe hij dat nu precies ging doen. Te absurd voor woorden...


Al van in de luchthaven van Zaventem borrelden de angstgevoelens op. De vele militairen doen je automatisch denken aan de nietsontziende terreur. In de inkomsthal steken die beelden uit het nieuws de kop op. Alle extra controles geven je een onbehaaglijk gevoel. Maar je neemt het er graag bij, indien dat tegenwoordig de enige manier is om veilig op je bestemming te raken.


En daar stonden we dan, het vuurwerk te aanschouwen. Met één oog kijkend naar de prachtige kleurschakeringen die met een knal verschijnen tegen de heldere hemel. Maar met het ander oog screenend over de situatie rondom ons. Tot Lenn het na enkele knallen op een wenen zet wegens angstaanjagend. Een mooi excuus om het daar zo snel mogelijk af te trappen en de avond veilig af te ronden. Terwijl ik er anders niet zo snel zou aan toegeven, probeerde ik er hem nu niet van te overtuigen om toch te blijven en toch te genieten. Integendeel. Ook al willen we niet ons niet opsluiten, genieten zat er deze avond toch niet echt in. Dat zal voor de resterende vakantiedagen zijn.

X

vrijdag 8 juli 2016

Gezocht: mijn jongste baby!

Het is niet dat hij vermist is, maar toch wel een beetje...

Ik heb zo de neiging om mijn kids klein te houden. Vooral de jongste. Mijn baby met zijn poezelige pollekes, zijn bolle wangetjes en zijn torenhoge knuffelgehalte. Die baby wil plots geen luiers meer dragen. Say what?! Ben ik daar al beland... De meeste mama's prijzen zich gelukkig dat ze ein-de-lijk uit de luiers zijn. Hier dus niet. In mijn drang om hardnekkig vast te houden aan wat ooit was, misschien met een lichte angst voor het onbekende, staat deze controlefreak te trillen op haar hoge hakken.

Begin dit jaar sliep mijn brokje snoezeligheid nog in een kinderbedje mét hemel. Ik vond het belangrijk dat hij een vertrouwd gevoel had in zijn nieuwe kamer in ons nieuw huis. Bedoeling was 'voor eventjes'... Hij voedde zich nog elke ochtend en avond met een flesje warme melk. Voor het slapengaan las ik een verhaaltje en drukte hem nog eens dicht tegen me aan. Vervolgens stak ik hem in zijn bedje inclusief luier en tutje en stak de babyfoon aan. In de wagen zette ik hem nog in zijn babyautostoel die kan draaien, omdat dat nu eenmaal handiger is.

Tot hij rond Pasen plots gefrustreerd riep 'Mama, ik ben wel al een grote jongen!!!' En toen daagde het me. Mijn ogen gingen open. Ik stak hem in een bedje dat net groot genoeg was. Als hij zich uitstrekte, raakten zijn ellebogen de voorwand en zijn tenen de achterwand van het bed. Van die flessen melk beet hij de spenen stuk, wellicht om een grotere opening te krijgen. In de wagen leek het alsof hij uit zijn autostoel proeste... 
Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en een paar ingrijpende veranderingen ingevoerd. Hij ligt nu in een eenpersoonsbed (en lijkt terug zo mini hihi) en drinkt uit een beker (zonder slabbetje!). De fopspenen hebben we overboord gegooid. De babyfoon ligt op zolder. Bovendien kocht ik vorige week een 'gewone' autostoel. Het kind straalt van geluk!


Van baby naar kleuter in 6 maanden. Zonder tussenpozen, zonder waarschuwing. Wat een meedogenloze mega sprongen op zo'n korte tijd! Ik moet even bekomen. Vooral sinds hij deze week ook 's nachts droog blijft... Mijn jongste zoon van 3,5 lijkt nu helemaal een jongetje! Geen sprankeltje baby meer te bekennen... En ik heb maar even met mijn ogen geknipperd! #aaaaaagggghhh

Daarom vond ik het hoogtijd om een volwassen gesprek met hem te voeren:

- Ik: Wil je voor altijd mijn kleine lieverd blijven?
- Lenn: Nee mama, ik ben nu al een grote jongen.
- Ik: Mag ik je dan toch nog altijd blijven knuffelen en kusjes geven?
- Lenn: Uhm (denkt na) dat mag, maar niet teveel. 
- Ik: Ik zal mijn best doen grote jongen...

Helaas heeft hij een hardleerse moeder... Ik blijf hem toch steeds tegen me aandrukken voor het slapengaan. Willen of niet ;-)


Tot de volgende!

X

zondag 12 juni 2016

Duivelse jongensmama's

Sinds ik 2 zonen heb, word ik onbewust meegesleurd in een wereld van jongensdingen. Deze morgen nog heb ik een racebaan in elkaar geprutst. Als klein meisje was een paardje het enige vervoersmiddel tussen mijn speelgoed, om Barbie te brengen naar haar date Ken (eigenlijk een nep Barbie waarvan ik het haar kort had geknipt). Nu is het een en al paardenkracht wat telt.

Wekelijks leg ik broeken opzij die nog helemaal oké zijn... als je niet op het kniegedeelte let. Ongelooflijk hoe snel dat kleine stukje stof ten onder gaat aan zijn rondkruipende drager. Ook al doet de mode haar best, toch vind ik gescheurde broeken niet netjes ogen. 
Spelen jongens dan nooit rechtopstaand? Is dit ter compensatie van hun mega (!) voordeel om rechtopstaand te plassen? Hoe dan ook, tijdens de zomermaanden mogen ze hun buitensporig kruipgedrag aan den lijve ondervinden. Bij korte broeken horen immers kapotte knieën.


Roze spullen worden keihard afgekeurd, terwijl mijn boys wel stiekem meezingen met '10.000 luchtballonnen'. Boterhammen smaken alleen maar als ze op een blauw of groen bord liggen. Dorst kan enkel gelest worden als ze uit een blauwe of groene beker vloeien. 'Bah, da's voor meisjes' weerklinkt meermaals door dit huis, vooral als er hartjes of prinsessen mee gepaard gaan.
Alsof meisjes rare wezens zijn die zich elke ochtend in rotte vis wentelen en besmettelijke aandoeningen rondstrooien. Een bal met smurfin erop rolt veel slechter dan een met grote smurf. Een fiets met Minni Mouse fietst slechter dan de variant met Mickey erop. It's all in the mind, maar leer het hen maar eens af...

Sinds kort is het hek helemaal van de dam, want ze hebben ook de Rode Duivels ontdekt! Moeders gaan massaal op zoek naar de ontbrekende stickers om het stickerboek van hun zonen aan te vullen. Het is zelfs zover gekomen dat ook ik sta te dealen aan de schoolpoort. Gewoon schaamteloos. 's Avonds doorloop ik alle dubbele om een gelijke transactie te kunnen doen. Freakshow. Met updates via Facebook om de slaagkansen te vergroten, stel u voor. Naast dinosoorten ken ik nu ook alle Rode Duivels bij naam, tous ensemble. Nu Wilmots en co zijn minstens even interessant om naar te kijken ;-)


Slechts 5 stickers te gaan en we kunnen alweer een nieuwe wereld ontdekken. Ik ben al benieuwd op welk onbekend jongensterrein ik nog ga terecht komen. Tot zolang giert het testosteron gezellig verder in huis...

Tot de volgende!

donderdag 26 mei 2016

5:2 is geen dieet

Al gehoord van het 5:2 dieet? Ik ken nochtans een dozijn aan diëten, en heb er al het dubbel van geprobeerd. Sommige met succes, andere zonder. Maar het 5:2 dieet was me nog onbekend. Tot Sofie en Lilith me overtuigden. Vooral omdat het geen dieet is, maar een nieuwe levensstijl en helemaal hip in blogland!

Ik ben geboren met van die botten waaraan alles blijft hangen. Ook al sport ik me te pletter, al van zover ik me kan herinneren moet ik op mijn voeding letten. Bij de minste uitspatting moet ik het bekopen. De uitdrukking 'ik word dik van water' is door mij uitgevonden!

Mijn eerste keer bij de diëtiste was op mijn 14de, toen mijn moeder het wel nodig vond. Ik had geen obesitas, maar was wel aan de mollige kant. Het was mijn eerste kennismaking met de term calorie en sindsdien heb ik er een haat-liefde verhouding mee. In de begindagen was mijn principe om zo lang mogelijk te wachten met eten tot ik niet meer kon. Meestal kon ik de ganse dag zonder, tot ik 's avonds een dubbele portie naar binnen schrokte. Eigenaardig dat ik geen ernstige eetstoornis heb opgelopen (als dat er al geen was). Daarvoor at ik waarschijnlijk iets te graag... Het enige dat me dat opleverde was een stilgevallen verbranding, net wat je niet wil! Dan verdik je pas echt van water!

Ondanks enkele jojo momenten, heb ik mijn gewicht altijd redelijk onder controle weten te houden. Ik heb er wel altijd veel voor moeten doen! Elke rebelse vreetbui werd gevolgd door schuldgevoel en nog meer complexen. Gelukkig kon ik steeds het karakter bijeen rapen om de dieetdraad weer op te pikken.


Slechts 2 momenten in mijn leven waren onverbiddelijk voor mijn weegschaal. Toen ik stopte met roken en vervanging zocht in kauwgom, snoep, ... Ook toen ik maar niet zwanger raakte en mijn gynaecoloog een receptenlijstje met pillen en spuiten voorschreef. Een menu vol dikmakende hormonen... Als een opgeblazen kikker, zo zag ik eruit. Als een ontploft nijlpaard, zo voelde ik me. En toen moest ik nog 9 maand aandikken eens het doel was bereikt... Daarna was het alweer punten en calorieën tellen, eiwitrijke producten kopen, eetdagboeken bijhouden, ... Want ik zag meer op tegen het verliezen van het babyvet dan van de bevalling zelf!

De reden waarom ik niet zwanger raakte, speelt ook al niet in mijn voordeel. Het feit dat ik endometriose (dit zijn verklevingen buiten de baarmoederwand) heb, stuurt mijn ganse hormoonhuishouding in de war. Vijf jaar na het weglaseren van enkele endohaarden, komen de klachten terug. Er bestaat geen medicatie, maar je kan via je voeding de klachten in bedwang houden, het zogenaamde endodieet. Als in: geen gluten, geen suikers, geen soja, geen tarwe, geen melkproducten, ... Ik doe mijn best, maar het is echt drastisch om vol te houden!

Zoals je kan lezen, kan ik mezelf al behoorlijk een ervaringsdeskundige noemen op vlak van diëten. Ik merk vooral dat de term 'dieet' taboe is geworden, maar 'gezonde levensstijl' zijn plaats heeft ingenomen. En dat is een goede zaak! We zijn ons alsmaar meer bewust van wat we in onze tank gooien. Lang leve de granola's en groene smoothies, alleen... ze blijven even hard plakken aan die gezette botten van mij. En daar komt het 5:2 dieet perfect aanhuppelen.

Het 5:2 dieet houdt in dat je 5 dagen je gezonde levensstijl verderzet (wél met een toegelaten glaasje rosé, koekje, pasta, met mate), de andere 2 dagen (niet aansluitend) is het vasten (met maximum 500 kilocalorieën per dag). Meer overtuiging nodig? Kijk dan naar deze documentaire. Enkele kilo's lichter én enkele jaren langer leven!

Het lijkt me perfect vol te houden. Nu ja dat dacht ik van al die andere diëten ook. Dat is nog even afwachten, maar ik ga het zeker uitproberen!!! Wie doet mee?

X




zaterdag 30 april 2016

Bedoelde u...? (deel 8)

Ondanks alle drukte, lukt het me nog altijd om alle grappige hersenkronkels van mijn twee zonen te noteren. Met dank aan de voortdurende aanwezigheid van mijn mobiele telefoon en haar fantastische app Notities. Want als het uit hun mond komt, moet je het onmiddellijk noteren! Zonde dat het verloren zou gaan.

Je zal merken: de oudste begint meer en meer te filosoferen, terwijl de jongste wint bij versprekingen. Elk hun 'specialiteit', maar qua grappigheid zijn ze aan elkaar gewaagd :-) En als ze converseren is het helemaal lachwekkend!

- Vince volgt logopedie omdat hij lispelt. Hij heeft daarvoor een schriftje met Micky Mouse op de voorflap. Toevallig is dit de favoriete figuur van Lenn. Zijn grote broer geeft hem het volgende advies: 'Als je met je tong naar buiten praat, krijg je ook zo'n boekje.'

Het schriftje dat Lenn benijdenswaardig doet watertanden

- 's Morgens onderweg naar school horen we een liedje van K3 in de wagen.
Lenn: 'K3 is leuk!'
Ik: 'De oude of de nieuwe?'
Lenn: 'De nieuwe!!'
Ik: 'Welke is de leukste? Hanne, Klaasje of Marthe?'
Lenn: 'Klaasje.'
Ik: 'Omdat ze de knapste is zeker?'
Lenn: 'Nee ze lijkt op SINTERklaasje.'

-  Papa spoelt de neus van Lenn met fysiologisch water. 'Gaat het?', vraagt hij bezorgd.
Lenn stelt hem gerust: 'Ja hoor, ik ben nog levend.'

- De kids droegen tot voor kort nog hun warmste jas voor school, tot groot ongenoegen van Lenn.
'Mijn jas wil altijd te dik zijn.'

- 'Zijn we nu al morgen?', vraagt Vince zich af als hij wakker wordt (en er leuke dingen op het programma staan).

- 'Klaarikee', zegt Lenn enthousiast als hij klaar is met opruimen.

- Vince wil een rollenspel spelen over ridders en zegt tegen Lenn: 'Jij bent de slechterik, ik zal wel weer de goederik zijn.'

Aaaaaaaghwfiejoqdjfoqdjflqdjfmqlie! Of zoiets...
- Ik smeer een extra boterham voor Lenn, maar ik twijfel eraan of hij nog wel honger heeft. 'Het is toch niet voor de koning dat ik hem smeer hé?!' - Waarop Lenn: 'Toch wel de koning.' En hij verlaat de tafel...

- Vince: 'Luister ik kan iets! Wan toe trie for faif siks seppe ijt nain ten. De iPad heeft me dat geleerd.', zegt hij breed glimlachend met zijn kin in de lucht.

- 'Ik ken de allermoeilijkste eter ter wereld', verzucht ik tijdens het middagmaal dat na veel aandringen alweer uren lijkt te duren. 'Bedoel je mij?', vraagt Vince zich verwonderd af...

- Vince speelt met de dino's en roept: 'Pas op! Een vulkaanuitbarsting!' Lenn is duidelijk onder de indruk, maar weet niet wat er gebeurd. 'Oei, wat zijn dat vulkaanborsten?'

- Lenn: 'Ik heb een babyprot gelaten'.
Ik: 'Wat is dat dan?'
Lenn: 'Awel, een heel klein scheetje.'

- Vince vraagt aan Lenn of hij in zijn boekje mag meekijken. 'Plieeeeessss', voegt hij eraan toe. Lenn kijkt hem aan met een bedenkelijke blik. 'Weet je niet wat plies betekent? Dat wil zeggen toeeeeeee. Da's Frans.' Waarop Lenn droogjes een 'ah' uitbrengt en weer rustig verder leest in zijn boekje.

- Lenn speelde mee in het circus op school, verkleed als leeuw. 'Ik ben een leeuwende zinger.'

Onze 'leeuwende zinger'

- Thuis wil Lenn verder oefenen aan zijn circusact. Vooral de rol van circusmeester spreekt hem het meest aan. Ik leer hem dat hij zo moet beginnen: 'Dames en heren, appelen en peren, boeren en boerinnen, de show gaat beeeeeeginnen!' Waarop Lenn het probeert na te zeggen:
'Dames en heren... (denkt na) fruit en boeren... De show gaat buuuuuuuuginnen!'

- Lenn vraagt 's morgens aan zijn papa wat hij gaat doen.
Papa: 'Werken'.
Lenn draait zich naar mij en vraagt: 'Mama, wat gaat papa doen vandaag?'

- Vince: 'Ik ga goochelaar worden, want ik kan al toveren met water. Kijk hé.'
Hij neemt een slok water, doet wat rare bewegingen met zijn mond, slikt het water in en zegt: 'Tadaaaa'.
Ik: 'Amai, wat was dat allemaal zeg?'
Vince: 'Heb je het gezien?'
Ik: 'Ja het water is weg.'
Vince: 'Nee! Het was plots méér water geworden.'

- Lenn hoort dat Vince een windje laat vliegen. Het is nogal een luide knal. 'Vince heeft een ei gelegd!' Hilariteit alom.

- Onderweg naar de winkel met de wagen, zie ik een man in een weide wandelen met zijn hond. 'Kijk Vince, daar wandelt een meneer met zijn hond.'
Vince: 'Waar?'
Ik: 'Daar, je kan zijn staart zien.'
Vince: 'Die meneer zijn staart?'

- Lenn heeft een net een blikje uitgedronken en verrast zichzelf met een krachtige boer. Ik wijs hem erop dat hij 'pardon' moet zeggen. 'Maar het was een blikboer!'

Kan je raden wat zijn lievelingskleur is??


Ik zou me bijna willen excuseren voor de vuile praat over scheten en boeren. Maar het hoort hier dagelijks tot mijn portie geluiden. Ik woon samen met 3 mannen, you know...

Tot de volgende!

X



dinsdag 19 april 2016

Meanwhile...

Meanwhile ten huize Hoge Hakken En Snottebellen is het leven zijn gezellig drukke gangetje verder aan het gaan. Na de verhuisstress zijn we helemaal gesetteld. Op de vraag 'zijn jullie het al gewoon' kan ik zonder aarzeling JA antwoorden. Tijd dus om het bloggen weer op te pikken en je een klein overzichtje te presenteren van wat er zich intussen afspeelde:

1. In de boekskes

Het verhaal van onze verhuis met kids is opgepikt door een journaliste van Vitaya Magazine. In de juni editie zal je ons zien stralen in onze verre van afgewerkte living. Niet toevallig wat de fotograaf van dienst net zo charmant vond. Onze leeg geplukte bankrekening doet vermoeden dat die kale peertjes aan het plafond er nog wel even zullen hangen. Als dat al niet hip was, dan maken we dat er wel van ;-)

2. Gezinsuitbreiding

Tijdens de paasvakantie hebben we aan gezinsuitbreiding gedaan. Beeld je daar geen dracht van 9 maand bij in, maar twee schattige kippetjes. Het idee ontstond toen er kuikentjes in de klas van Lenn logeerden en de juf adoptieouders zocht. Dolenthousiast vulde ik de lijst van gastgezin in om 2 gele pluizige bolletjes in huis te halen. Ik dacht vooral aan de kids hun blije gezicht als ik ermee naar huis zou komen. Waar ik niet aan dacht was het feit dat die uberschattigheid eerst in huis moet blijven onder een rode lamp + dag en nacht (!) lawaai maken. Mijn herwonnen nachtrust is me heilig, sorry kuikens. Blijkbaar weet je dan ook niet welk geslacht je meekrijgt en kunnen ze bovendien wegvliegen. Als alternatief kozen we dan maar voor 2 vrouwelijke volwassen versies.
Lenn bedacht de naam Kaatje en Vince zijn kip gaat door het kippenpark als Olivia. Een heuse attractie! Ik beklaag die 2 kakelende dames, want ze staan onder druk... Elk uur van de dag willen de kids kijken of ze al een ei gelegd hebben. Ze krijgen er wel dikke knuffels voor in de plaats :-)

Kaatje kijkt nieuwsgierig mee...
Een memorabel moment. Deze mogen NIET gegeten worden.
Grote liefde!
3. Verzamelwoede bij kids

Het zou een tv-programma kunnen zijn waar menig kinderpsychiater zijn mening over wil uiten. Maar we hebben geen Luc Alloo nodig om ons te vertellen dat het onschuldig van aard is. Vince heeft namelijk een schatkist. Een tweetal jaar geleden begon het al. Hij stopte kleine onbenullige dingetjes in zijn boekentas en jaszak. Een stukje paars touw, een takje, een snoeppapiertje met stipjes, ... Allemaal prullenbak materiaal in mijn ogen, maar heel speciaal in die van mijn 5-jarige zoon. In zijn fantasiewereld zijn het waardevolle schatten en zelfs echte dinosaurus tanden en zeldzame fossielen. Wie ben ik dan om dat weg te gooien? Integendeel, niets mooier dan kinderlijke verbeelding. Nu heeft hij zijn eigen mini schatkist. Alleen mag ik het niet vergeten om de zakken van zijn jas te controleren vooraleer ik ze in de wasmachine stop...

De jaszak buit!
De fameuze schatkist (zit intussen al 3/4 vol)

4. Dino Xtreme

Dat mijn beide zonen helemaal opgaan in de dinowereld is geen nieuwtje. Die 'fase' is er een van lange duur, zo blijkt. Hun enthousiasme is zo aanstekelijk, dat Vince zijn juf er een weekthema van heeft gemaakt. De helft van hun speelgoed heeft al in zijn klas gestaan...
Toen ik las dat er levensgrote dino's in Middelkerke kwamen, duurde het niet lang voor we een uitstap planden. Vooral Vince hoopte er ein-de-lijk echte levende dino's te treffen, maar gelukkig zijn het enkel aaibare exemplaren. Zijn teleurstelling was snel voorbij toen hij ook een echte paleontoloog kon nadoen in een zandbak. De enige levende dieren die daar rondliepen waren sierkippen, ezels, konijnen en 2 kangoeroes. Er bleek ook een binnenspeeltuintje en bowling te zijn. Ze hebben het allemaal gedaan. Een combinatie van maar liefst 4 kinderactiviteiten op 1 namiddag. Dat overtreffen we nooit meer!

De diplodocus (voor het geval je deze niet zou kennen)!

I hate the shoes, maar zij hebben zich rot geamuseerd!
5.  Klasuitbreiding

Naast de school van Vince en Lenn ligt een klein opvangcentrum voor asielzoekers. Onder andere enkele gezinnen met kinderen zijn er aangekomen in afwachting van hun verblijfsvergunning. Na de paasvakantie zijn de kinderen verdeeld over de klassen. Ook in de klas van Vince is Omar erbij gekomen.
Voor mijn kids de eerste aanraking met een actueel gegeven. Een actualiteit waar ik hen trouwens zo ver mogelijk probeer van weg te houden. Vijf en drie jaar vind ik te jong om te vertellen over de trieste toestanden die zich in de wereld afspelen. Totdat de vraag gesteld wordt 'hoe is die jongen hier gekomen'...
Ik ben van het principe dat deze kinderen daar helemaal niet om gevraagd hebben. Daarom probeer ik aan mijn zonen uit te leggen dat ze het verdomd goed hebben en dat ze lief moeten zijn voor deze onfortuinlijke kinderen. Dat gingen ze doen. 'Misschien kan je eens een dino geven om samen mee te spelen.', stelde ik voor - 'Toch niet van míjn speelgoed?' Het zweet brak hem al bijna uit. Daar is nog wat werk aan...


Tot de volgende!

X

vrijdag 12 februari 2016

Verhuizen met kids...

Het is gebeurd: we zijn verhuisd! Het was keihard zwoegen en zweten, maar we hebben onze deadline gehaald. Na uren inpakken en dan weer uitpakken kan ik eindelijk rustig gaan zitten en vol bewondering rondkijken en genieten. Ook al moeten er nog veel puntjes op de i gezet worden...  Dat is dan ook mijn voornemen voor 2016 en de daarop volgende jaren: Genieten.

bananendozen zijn fantastische verhuisdozen, maar ik kan geen meer zien!

Het werd tijd voor de kids dat we terug gingen settelen, want die waren helemaal het noorden kwijt. Met vragen als 'Wanneer gaan we weer in ons oude huis slapen?' en frustraties als 'Maar je had een dino kamer beloofd!' ten bewijze.
We wilden de kids helemaal betrekken in het verhuisgebeuren, zeker omdat het voor hen ook een aanpassing is. Maar eerlijk gezegd liepen ze meer in de weg dan wat anders. Tijdens het dozen inladen ontdekten ze (en wij ook trouwens) veel spullen die ze alweer waren vergeten en die er plots ozo leuk uitzagen. Terwijl we in een andere kamer gingen verder inpakken, begonnen ze in de vorige kamer alles weer uit de dozen te halen... Het was water naar de zee brengen met die twee...

onder het goedkeurend oog van Vince, mogen de beren mee

Tijdens het verhuisavontuur heb ik nog een aantal zaken bijgeleerd:

- manlief heeft de muscles, maar gaat chaotisch te werk
- kids maken het zo mogelijk nóg chaotischer
- ikzelf ben wel georganiseerd, maar dan in buitensporige mate... niet elk potje hoeft per kleur te staan you know...
- manlief en ik zijn een perfect complementerend koppel
- verhuizen doe je beter voor je aan kids begint
- een verhuis is het ideale moment om spullen weg te doen die manlief of kids niet meer nodig hebben (mijn spullen zijn onmisbaar ;-))
- het zou interessant geweest zijn om alle babyspullen ook van de hand te doen... #benernognietklaarvoor
- kids hebben echt maar dan ook echt veel te veel speelgoed, er is een cadeaustop voor elk familielid ingelast tot en met 2030!
- een verhuis is het ideale moment om een volledige kleerkast in te palmen #hihi
- een verhuis is niet het ideale moment om een nieuwe hobby te beginnen Charlotte #hakeniship #hakenisverslavend
- het is de laatste keer dat we verhuisd zijn, we hebben dit dan ook plechtig beloofd aan onze trouwe helpers #echtwaar


lading °2358

Tot de volgende!
X