dinsdag 19 april 2016

Meanwhile...

Meanwhile ten huize Hoge Hakken En Snottebellen is het leven zijn gezellig drukke gangetje verder aan het gaan. Na de verhuisstress zijn we helemaal gesetteld. Op de vraag 'zijn jullie het al gewoon' kan ik zonder aarzeling JA antwoorden. Tijd dus om het bloggen weer op te pikken en je een klein overzichtje te presenteren van wat er zich intussen afspeelde:

1. In de boekskes

Het verhaal van onze verhuis met kids is opgepikt door een journaliste van Vitaya Magazine. In de juni editie zal je ons zien stralen in onze verre van afgewerkte living. Niet toevallig wat de fotograaf van dienst net zo charmant vond. Onze leeg geplukte bankrekening doet vermoeden dat die kale peertjes aan het plafond er nog wel even zullen hangen. Als dat al niet hip was, dan maken we dat er wel van ;-)

2. Gezinsuitbreiding

Tijdens de paasvakantie hebben we aan gezinsuitbreiding gedaan. Beeld je daar geen dracht van 9 maand bij in, maar twee schattige kippetjes. Het idee ontstond toen er kuikentjes in de klas van Lenn logeerden en de juf adoptieouders zocht. Dolenthousiast vulde ik de lijst van gastgezin in om 2 gele pluizige bolletjes in huis te halen. Ik dacht vooral aan de kids hun blije gezicht als ik ermee naar huis zou komen. Waar ik niet aan dacht was het feit dat die uberschattigheid eerst in huis moet blijven onder een rode lamp + dag en nacht (!) lawaai maken. Mijn herwonnen nachtrust is me heilig, sorry kuikens. Blijkbaar weet je dan ook niet welk geslacht je meekrijgt en kunnen ze bovendien wegvliegen. Als alternatief kozen we dan maar voor 2 vrouwelijke volwassen versies.
Lenn bedacht de naam Kaatje en Vince zijn kip gaat door het kippenpark als Olivia. Een heuse attractie! Ik beklaag die 2 kakelende dames, want ze staan onder druk... Elk uur van de dag willen de kids kijken of ze al een ei gelegd hebben. Ze krijgen er wel dikke knuffels voor in de plaats :-)

Kaatje kijkt nieuwsgierig mee...
Een memorabel moment. Deze mogen NIET gegeten worden.
Grote liefde!
3. Verzamelwoede bij kids

Het zou een tv-programma kunnen zijn waar menig kinderpsychiater zijn mening over wil uiten. Maar we hebben geen Luc Alloo nodig om ons te vertellen dat het onschuldig van aard is. Vince heeft namelijk een schatkist. Een tweetal jaar geleden begon het al. Hij stopte kleine onbenullige dingetjes in zijn boekentas en jaszak. Een stukje paars touw, een takje, een snoeppapiertje met stipjes, ... Allemaal prullenbak materiaal in mijn ogen, maar heel speciaal in die van mijn 5-jarige zoon. In zijn fantasiewereld zijn het waardevolle schatten en zelfs echte dinosaurus tanden en zeldzame fossielen. Wie ben ik dan om dat weg te gooien? Integendeel, niets mooier dan kinderlijke verbeelding. Nu heeft hij zijn eigen mini schatkist. Alleen mag ik het niet vergeten om de zakken van zijn jas te controleren vooraleer ik ze in de wasmachine stop...

De jaszak buit!
De fameuze schatkist (zit intussen al 3/4 vol)

4. Dino Xtreme

Dat mijn beide zonen helemaal opgaan in de dinowereld is geen nieuwtje. Die 'fase' is er een van lange duur, zo blijkt. Hun enthousiasme is zo aanstekelijk, dat Vince zijn juf er een weekthema van heeft gemaakt. De helft van hun speelgoed heeft al in zijn klas gestaan...
Toen ik las dat er levensgrote dino's in Middelkerke kwamen, duurde het niet lang voor we een uitstap planden. Vooral Vince hoopte er ein-de-lijk echte levende dino's te treffen, maar gelukkig zijn het enkel aaibare exemplaren. Zijn teleurstelling was snel voorbij toen hij ook een echte paleontoloog kon nadoen in een zandbak. De enige levende dieren die daar rondliepen waren sierkippen, ezels, konijnen en 2 kangoeroes. Er bleek ook een binnenspeeltuintje en bowling te zijn. Ze hebben het allemaal gedaan. Een combinatie van maar liefst 4 kinderactiviteiten op 1 namiddag. Dat overtreffen we nooit meer!

De diplodocus (voor het geval je deze niet zou kennen)!

I hate the shoes, maar zij hebben zich rot geamuseerd!
5.  Klasuitbreiding

Naast de school van Vince en Lenn ligt een klein opvangcentrum voor asielzoekers. Onder andere enkele gezinnen met kinderen zijn er aangekomen in afwachting van hun verblijfsvergunning. Na de paasvakantie zijn de kinderen verdeeld over de klassen. Ook in de klas van Vince is Omar erbij gekomen.
Voor mijn kids de eerste aanraking met een actueel gegeven. Een actualiteit waar ik hen trouwens zo ver mogelijk probeer van weg te houden. Vijf en drie jaar vind ik te jong om te vertellen over de trieste toestanden die zich in de wereld afspelen. Totdat de vraag gesteld wordt 'hoe is die jongen hier gekomen'...
Ik ben van het principe dat deze kinderen daar helemaal niet om gevraagd hebben. Daarom probeer ik aan mijn zonen uit te leggen dat ze het verdomd goed hebben en dat ze lief moeten zijn voor deze onfortuinlijke kinderen. Dat gingen ze doen. 'Misschien kan je eens een dino geven om samen mee te spelen.', stelde ik voor - 'Toch niet van míjn speelgoed?' Het zweet brak hem al bijna uit. Daar is nog wat werk aan...


Tot de volgende!

X

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen