zaterdag 16 juli 2016

Op reis met kids... in tijden van terreur

Daar liepen we weer, op het gezellig pleintje in het zuiden van Spanje. De kids wilden graag eens naar het kermisje dat er elke zomeravond honderden zongebruinde kindjes warm ontvangt. Naar jaarlijkse gewoonte wandelen we langs het strand, eten tapas onder de oude sinaasappelboom en laten de kids los op de Disney draaimolen. Maar wat zou moeten voelen als een zalig vakantiegevoel, lukt deze keer niet zo goed.


Het nieuws uit Nice spookt door onze gedachten. Het is sterker dan onszelf. Vooral omdat het in dat dorpje net een speciale avond blijkt te zijn. Midden op het plein staat een reeks vuurwerk klaar, als afsluiter van een processie. Uit het kerkje dragen enkele mannen een heilig beeld die met de fanfare en een katholiek gevolg door de straten trekt. De weinige (bewust!) beelden die we zagen uit Nice lijken hier gekopieerd. En ik kan het niet laten om me in te beelden welke erge dingen er kunnen gebeuren. Ik zeg er niets van om de feestvreugde niet te bederven, tot mijn man plots vraagt: 'Wat zou jij nu doen mocht het hier gebeuren?' Ik wist precies wat hij bedoelde. Het is te akelig dichtbij. Het is niet mogelijk om dit scenario uit te schakelen. 'Misschien is het niet slecht om iets af te spreken.' We spreken af dat we elk 1 kind opnemen en schuilen. Ik de jongste en mijn man de oudste. Ik gruwel ervan dat dit überhaupt een gespreksonderwerp is, maar het voelt - raar maar waar - geruststellend.


Ook mijn zonen hadden al eerder op de dag de verschrikking en het verdriet op mijn gezicht gezien. Ik was blijven hangen op de beruchte foto van het kindje onder de aluminiumfolie met pop ernaast. 'Is dat een kindje?' vroeg mijn 5,5-jarige zoon die in het passeren meeloerde. Ik lieg niet graag tegen mijn kinderen, maar heb toch een luchtige 'nee hoor' geantwoord. Om de tranen in mijn ogen te verklaren, heb ik toch uitgelegd dat er een stoute meneer enkele mensen had omver gereden. Via facebook zag ik ook een filmpje passeren van een vrouw die andere ouders aanraadt om hun kids voor te bereiden op dergelijke taferelen. De gedachte was misselijkmakend, maar jammer genoeg nog niet zo'n slecht idee. 'Als er zo plots eens een slechte meneer ergens is, moeten jullie altijd voor mekaar zorgen. En je direct verstoppen tot het weer stil en rustig is. Dan moet je naar een politieauto of ziekenwagen gaan.' Met grote ogen keken ze ons aan. 'Afgesproken?' 'Yep, afgesproken, dat gaan we doen!', kwam overtuigend uit de mond van mijn oudste zoon. En hij toonde spontaan en vol enthousiasme hoe hij dat nu precies ging doen. Te absurd voor woorden...


Al van in de luchthaven van Zaventem borrelden de angstgevoelens op. De vele militairen doen je automatisch denken aan de nietsontziende terreur. In de inkomsthal steken die beelden uit het nieuws de kop op. Alle extra controles geven je een onbehaaglijk gevoel. Maar je neemt het er graag bij, indien dat tegenwoordig de enige manier is om veilig op je bestemming te raken.


En daar stonden we dan, het vuurwerk te aanschouwen. Met één oog kijkend naar de prachtige kleurschakeringen die met een knal verschijnen tegen de heldere hemel. Maar met het ander oog screenend over de situatie rondom ons. Tot Lenn het na enkele knallen op een wenen zet wegens angstaanjagend. Een mooi excuus om het daar zo snel mogelijk af te trappen en de avond veilig af te ronden. Terwijl ik er anders niet zo snel zou aan toegeven, probeerde ik er hem nu niet van te overtuigen om toch te blijven en toch te genieten. Integendeel. Ook al willen we niet ons niet opsluiten, genieten zat er deze avond toch niet echt in. Dat zal voor de resterende vakantiedagen zijn.

X

vrijdag 8 juli 2016

Gezocht: mijn jongste baby!

Het is niet dat hij vermist is, maar toch wel een beetje...

Ik heb zo de neiging om mijn kids klein te houden. Vooral de jongste. Mijn baby met zijn poezelige pollekes, zijn bolle wangetjes en zijn torenhoge knuffelgehalte. Die baby wil plots geen luiers meer dragen. Say what?! Ben ik daar al beland... De meeste mama's prijzen zich gelukkig dat ze ein-de-lijk uit de luiers zijn. Hier dus niet. In mijn drang om hardnekkig vast te houden aan wat ooit was, misschien met een lichte angst voor het onbekende, staat deze controlefreak te trillen op haar hoge hakken.

Begin dit jaar sliep mijn brokje snoezeligheid nog in een kinderbedje mét hemel. Ik vond het belangrijk dat hij een vertrouwd gevoel had in zijn nieuwe kamer in ons nieuw huis. Bedoeling was 'voor eventjes'... Hij voedde zich nog elke ochtend en avond met een flesje warme melk. Voor het slapengaan las ik een verhaaltje en drukte hem nog eens dicht tegen me aan. Vervolgens stak ik hem in zijn bedje inclusief luier en tutje en stak de babyfoon aan. In de wagen zette ik hem nog in zijn babyautostoel die kan draaien, omdat dat nu eenmaal handiger is.

Tot hij rond Pasen plots gefrustreerd riep 'Mama, ik ben wel al een grote jongen!!!' En toen daagde het me. Mijn ogen gingen open. Ik stak hem in een bedje dat net groot genoeg was. Als hij zich uitstrekte, raakten zijn ellebogen de voorwand en zijn tenen de achterwand van het bed. Van die flessen melk beet hij de spenen stuk, wellicht om een grotere opening te krijgen. In de wagen leek het alsof hij uit zijn autostoel proeste... 
Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en een paar ingrijpende veranderingen ingevoerd. Hij ligt nu in een eenpersoonsbed (en lijkt terug zo mini hihi) en drinkt uit een beker (zonder slabbetje!). De fopspenen hebben we overboord gegooid. De babyfoon ligt op zolder. Bovendien kocht ik vorige week een 'gewone' autostoel. Het kind straalt van geluk!


Van baby naar kleuter in 6 maanden. Zonder tussenpozen, zonder waarschuwing. Wat een meedogenloze mega sprongen op zo'n korte tijd! Ik moet even bekomen. Vooral sinds hij deze week ook 's nachts droog blijft... Mijn jongste zoon van 3,5 lijkt nu helemaal een jongetje! Geen sprankeltje baby meer te bekennen... En ik heb maar even met mijn ogen geknipperd! #aaaaaagggghhh

Daarom vond ik het hoogtijd om een volwassen gesprek met hem te voeren:

- Ik: Wil je voor altijd mijn kleine lieverd blijven?
- Lenn: Nee mama, ik ben nu al een grote jongen.
- Ik: Mag ik je dan toch nog altijd blijven knuffelen en kusjes geven?
- Lenn: Uhm (denkt na) dat mag, maar niet teveel. 
- Ik: Ik zal mijn best doen grote jongen...

Helaas heeft hij een hardleerse moeder... Ik blijf hem toch steeds tegen me aandrukken voor het slapengaan. Willen of niet ;-)


Tot de volgende!

X