vrijdag 8 juli 2016

Gezocht: mijn jongste baby!

Het is niet dat hij vermist is, maar toch wel een beetje...

Ik heb zo de neiging om mijn kids klein te houden. Vooral de jongste. Mijn baby met zijn poezelige pollekes, zijn bolle wangetjes en zijn torenhoge knuffelgehalte. Die baby wil plots geen luiers meer dragen. Say what?! Ben ik daar al beland... De meeste mama's prijzen zich gelukkig dat ze ein-de-lijk uit de luiers zijn. Hier dus niet. In mijn drang om hardnekkig vast te houden aan wat ooit was, misschien met een lichte angst voor het onbekende, staat deze controlefreak te trillen op haar hoge hakken.

Begin dit jaar sliep mijn brokje snoezeligheid nog in een kinderbedje mét hemel. Ik vond het belangrijk dat hij een vertrouwd gevoel had in zijn nieuwe kamer in ons nieuw huis. Bedoeling was 'voor eventjes'... Hij voedde zich nog elke ochtend en avond met een flesje warme melk. Voor het slapengaan las ik een verhaaltje en drukte hem nog eens dicht tegen me aan. Vervolgens stak ik hem in zijn bedje inclusief luier en tutje en stak de babyfoon aan. In de wagen zette ik hem nog in zijn babyautostoel die kan draaien, omdat dat nu eenmaal handiger is.

Tot hij rond Pasen plots gefrustreerd riep 'Mama, ik ben wel al een grote jongen!!!' En toen daagde het me. Mijn ogen gingen open. Ik stak hem in een bedje dat net groot genoeg was. Als hij zich uitstrekte, raakten zijn ellebogen de voorwand en zijn tenen de achterwand van het bed. Van die flessen melk beet hij de spenen stuk, wellicht om een grotere opening te krijgen. In de wagen leek het alsof hij uit zijn autostoel proeste... 
Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en een paar ingrijpende veranderingen ingevoerd. Hij ligt nu in een eenpersoonsbed (en lijkt terug zo mini hihi) en drinkt uit een beker (zonder slabbetje!). De fopspenen hebben we overboord gegooid. De babyfoon ligt op zolder. Bovendien kocht ik vorige week een 'gewone' autostoel. Het kind straalt van geluk!


Van baby naar kleuter in 6 maanden. Zonder tussenpozen, zonder waarschuwing. Wat een meedogenloze mega sprongen op zo'n korte tijd! Ik moet even bekomen. Vooral sinds hij deze week ook 's nachts droog blijft... Mijn jongste zoon van 3,5 lijkt nu helemaal een jongetje! Geen sprankeltje baby meer te bekennen... En ik heb maar even met mijn ogen geknipperd! #aaaaaagggghhh

Daarom vond ik het hoogtijd om een volwassen gesprek met hem te voeren:

- Ik: Wil je voor altijd mijn kleine lieverd blijven?
- Lenn: Nee mama, ik ben nu al een grote jongen.
- Ik: Mag ik je dan toch nog altijd blijven knuffelen en kusjes geven?
- Lenn: Uhm (denkt na) dat mag, maar niet teveel. 
- Ik: Ik zal mijn best doen grote jongen...

Helaas heeft hij een hardleerse moeder... Ik blijf hem toch steeds tegen me aandrukken voor het slapengaan. Willen of niet ;-)


Tot de volgende!

X

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen