zaterdag 16 juli 2016

Op reis met kids... in tijden van terreur

Daar liepen we weer, op het gezellig pleintje in het zuiden van Spanje. De kids wilden graag eens naar het kermisje dat er elke zomeravond honderden zongebruinde kindjes warm ontvangt. Naar jaarlijkse gewoonte wandelen we langs het strand, eten tapas onder de oude sinaasappelboom en laten de kids los op de Disney draaimolen. Maar wat zou moeten voelen als een zalig vakantiegevoel, lukt deze keer niet zo goed.


Het nieuws uit Nice spookt door onze gedachten. Het is sterker dan onszelf. Vooral omdat het in dat dorpje net een speciale avond blijkt te zijn. Midden op het plein staat een reeks vuurwerk klaar, als afsluiter van een processie. Uit het kerkje dragen enkele mannen een heilig beeld die met de fanfare en een katholiek gevolg door de straten trekt. De weinige (bewust!) beelden die we zagen uit Nice lijken hier gekopieerd. En ik kan het niet laten om me in te beelden welke erge dingen er kunnen gebeuren. Ik zeg er niets van om de feestvreugde niet te bederven, tot mijn man plots vraagt: 'Wat zou jij nu doen mocht het hier gebeuren?' Ik wist precies wat hij bedoelde. Het is te akelig dichtbij. Het is niet mogelijk om dit scenario uit te schakelen. 'Misschien is het niet slecht om iets af te spreken.' We spreken af dat we elk 1 kind opnemen en schuilen. Ik de jongste en mijn man de oudste. Ik gruwel ervan dat dit überhaupt een gespreksonderwerp is, maar het voelt - raar maar waar - geruststellend.


Ook mijn zonen hadden al eerder op de dag de verschrikking en het verdriet op mijn gezicht gezien. Ik was blijven hangen op de beruchte foto van het kindje onder de aluminiumfolie met pop ernaast. 'Is dat een kindje?' vroeg mijn 5,5-jarige zoon die in het passeren meeloerde. Ik lieg niet graag tegen mijn kinderen, maar heb toch een luchtige 'nee hoor' geantwoord. Om de tranen in mijn ogen te verklaren, heb ik toch uitgelegd dat er een stoute meneer enkele mensen had omver gereden. Via facebook zag ik ook een filmpje passeren van een vrouw die andere ouders aanraadt om hun kids voor te bereiden op dergelijke taferelen. De gedachte was misselijkmakend, maar jammer genoeg nog niet zo'n slecht idee. 'Als er zo plots eens een slechte meneer ergens is, moeten jullie altijd voor mekaar zorgen. En je direct verstoppen tot het weer stil en rustig is. Dan moet je naar een politieauto of ziekenwagen gaan.' Met grote ogen keken ze ons aan. 'Afgesproken?' 'Yep, afgesproken, dat gaan we doen!', kwam overtuigend uit de mond van mijn oudste zoon. En hij toonde spontaan en vol enthousiasme hoe hij dat nu precies ging doen. Te absurd voor woorden...


Al van in de luchthaven van Zaventem borrelden de angstgevoelens op. De vele militairen doen je automatisch denken aan de nietsontziende terreur. In de inkomsthal steken die beelden uit het nieuws de kop op. Alle extra controles geven je een onbehaaglijk gevoel. Maar je neemt het er graag bij, indien dat tegenwoordig de enige manier is om veilig op je bestemming te raken.


En daar stonden we dan, het vuurwerk te aanschouwen. Met één oog kijkend naar de prachtige kleurschakeringen die met een knal verschijnen tegen de heldere hemel. Maar met het ander oog screenend over de situatie rondom ons. Tot Lenn het na enkele knallen op een wenen zet wegens angstaanjagend. Een mooi excuus om het daar zo snel mogelijk af te trappen en de avond veilig af te ronden. Terwijl ik er anders niet zo snel zou aan toegeven, probeerde ik er hem nu niet van te overtuigen om toch te blijven en toch te genieten. Integendeel. Ook al willen we niet ons niet opsluiten, genieten zat er deze avond toch niet echt in. Dat zal voor de resterende vakantiedagen zijn.

X

5 opmerkingen:

  1. 'k heb ook alle nieuwsbeelden vermeden, maar 'k kon ook niet vermijden dat bij het slapengaan ik me voorstelde op de promenade te staan met de kinderen en me in te beelden hoe je in fractie van seconde probeert te vluchten met 2 kleintjes in een massa. Hoeveel tijd heb je nodig om een kind mee te grabbelen in veiligheid. Akelig.

    Er is in 2016 al zoveel gevraagd dat ik me ook maar niet uit mijn hoofd kan zetten dat ik in dit jaar nog een kind op de wereld heb gezet. Pfff. Wat voor een wereld.

    En toch gaan die zorgen ook wel weer overwaaien en ze moeten ook overwaaien. Puur rationeel weet ikook hoe ongelooflijk klein de kans is dat je iets overkomt door terrorisme. Zelfs als je in Nice bij 't vuurwerk was, was je overlevingskans 99.7%. Maar toch. Sinds ik mama ben, ben ik zooooveel gevoeliger aan dit soort nieuws en voel je je zo verantwoordelijk voor die kleintjes eh.

    'k begrijp je post dus wel. Jammer genoeg

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het klopt inderdaad dat je als mama veel gevoeliger bent voor zulke gruwelverhalen. Zeker als er kindjes bij betrokken zijn! Ik geloof ook dat het van voorbijgaande aard is, maar intussen kost het jammer genoeg wel een hoop mensenlevens...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Er is intussen al zoveel gebeurd. Ik denk dat niemand het intussen nog echt van zich kan afzetten. Ik ben ook al op evenementen geweest waar teveel volk was. Waar je onbewust rondkijkt "waar kan ik ontsnappen". Akelig. Dat gevoel heb ik vooral sinds de dood van die priester. Een luchthaven of een concerthal, dat kan je misschien nog verwachten. Maar een klein, Frans kerkje waar amper volk is? Ik hóóp dat het van voorbijgaande aard is, maar om eerlijk te zijn vrees ik dat we met die constante dreiging zullen moeten leren leven...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Slik... ik ben hier mijn bloglezen een beetje aan het bijbenen en werd hier toch weer even stil van. Exact 1 week na Nice vertrokken wij ook gepakt en gezakt richting Cote d'Azur. Met ook dat akelige beeld van het kindje met de pop onder de folie op mijn netvlies gebrand... Mijn man en ik hadden afgesproken dat we onze vakantie hierdoor niet gingen laten bepalen. Maar toch, bij het eerste overbevolkte wegrestaurant waar we halt hielden, was hij het die als eerste zei: "Kom, we zijn hier weg. Het is me hier te druk" Zonder tegenpruttelen was ik direct akkoord. En ook bij aankomst op ons vakantie adres was de angst voor terreur merkelijk zichtbaar. Elke dag begroetten 2 militairen ons aan de ingangspoort van ons domein. De jongens vonden dit cool, maar bij ons zorgde dit voor enerzijds een veilig, maar anderzijds ook toch het onbehaaglijk gevoel dat het toch wel héél dichtbij was. Er ging geen dag voorbij dat we in de toeristische centra geconfronteerd werden met zwaar bewapende militairen of politiemannen. Mijn man en ik troostten ons telkens met de gedachte "Ze zijn hier voor onze veiligheid en maar goed ook.." Maar in mijn achterhoofd hoorde ik ook steeds dat stemmetje "Wat als er hier nu iets gebeurt?" Brr... en ook onze oudste zoon van bijna 9 wordt er zich ook steeds meer bewust van, van die "stoute meneren"... Maar we mogen inderdaad niet stoppen met genieten. Alleen zo overwinnen we dit.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Slik... ik ben hier mijn bloglezen een beetje aan het bijbenen en werd hier toch weer even stil van. Exact 1 week na Nice vertrokken wij ook gepakt en gezakt richting Cote d'Azur. Met ook dat akelige beeld van het kindje met de pop onder de folie op mijn netvlies gebrand... Mijn man en ik hadden afgesproken dat we onze vakantie hierdoor niet gingen laten bepalen. Maar toch, bij het eerste overbevolkte wegrestaurant waar we halt hielden, was hij het die als eerste zei: "Kom, we zijn hier weg. Het is me hier te druk" Zonder tegenpruttelen was ik direct akkoord. En ook bij aankomst op ons vakantie adres was de angst voor terreur merkelijk zichtbaar. Elke dag begroetten 2 militairen ons aan de ingangspoort van ons domein. De jongens vonden dit cool, maar bij ons zorgde dit voor enerzijds een veilig, maar anderzijds ook toch het onbehaaglijk gevoel dat het toch wel héél dichtbij was. Er ging geen dag voorbij dat we in de toeristische centra geconfronteerd werden met zwaar bewapende militairen of politiemannen. Mijn man en ik troostten ons telkens met de gedachte "Ze zijn hier voor onze veiligheid en maar goed ook.." Maar in mijn achterhoofd hoorde ik ook steeds dat stemmetje "Wat als er hier nu iets gebeurt?" Brr... en ook onze oudste zoon van bijna 9 wordt er zich ook steeds meer bewust van, van die "stoute meneren"... Maar we mogen inderdaad niet stoppen met genieten. Alleen zo overwinnen we dit.

    BeantwoordenVerwijderen