maandag 19 december 2016

Ouderschapsverlof. Zegen of vloek?

Extra belasting op bedrijfswagens. Wegvallen van interessante premies. Verhoging van bijdrages. Langere files, talrijke wegenwerken. Langer werken, ... We durven wel eens klagen over de tekortkomingen in ons land. Maar af en toe biedt het ook mooie kansen. En af en toe heb je ook het recht om daar eens gebruik van te maken. Zoals het ouderschapsverlof.

Het idee kwam in een opwelling na een reeks van zware werkweken. Het was zondagochtend en ik was nog voor mijn wekker ontwaakt. Ik overliep het lijstje to do's voor de dag en bedacht plots hoe aangenaam het zou zijn mocht de week uit 1 dagje meer bestaan. Namaandag of prevrijdag ofzo. Manlief hoorde me luidop denken en dacht mee. Als man zijnde zocht hij het niet zo ver en zei: 'Waarom neem je niet een dagje ouderschapsverlof voor even?  Zo creëer je extra tijd, zonder dat je teveel uit het werkritme valt.' Dat ik daar niet was opgekomen!

Ik soesde mij wat dieper onder mijn deken en begon weg te dromen. Een dagje vrij om eens rustig mijn boodschappen te kunnen doen. Een gelegenheid om wat bij te poetsen in huis zonder dat er vuilmakers rondlopen. Bedden verversen zonder dat er iemand in staat te springen. Een toertje lopen op klaarlichte dag! Het klonk als muziek in mijn oren. En dat allemaal terwijl mijn favoriete zangers luid staan te zingen in mijn woonkamer. Intussen een kast opruimen, zonder dat de inhoud achter je rug om verdwijnt. Zalig! En een boek lezen, zonder dat je na elke alinea onderbroken wordt met 'broer heeft mijn dino afgepakt' of 'ik heb gedaaaaaaan, kom je mijn poep afkuisen'... You get the picture.

Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof
Zo gezegd, zo gedaan. Ik kon het uiteindelijk regelen met mijn werkgever. Ik had afgesproken dat die daar geen last van zou ondervinden. Er zou geen werk blijven liggen.
Enkele weken later stond ik daar dan. Mijn Eerste Vrije Dag Ouderschapsverlof. Ik keek er groots tegenaan.
Ik had de kids rustig naar school kunnen brengen en had zelfs kunnen wachten om hen de klas in te wuiven. Ook de avond ervoor verliepen mijn voorbereidingen ongebruikelijk chill.
Na school kwam ik terug thuis, zette de muziek op en overliep mijn lijstje met alles wat ik die dag wilde doen.
... ... ...
Ik keek er blijkbaar heel groots tegenaan.
Want er lag niet alleen mijn 'dringende to-dolijst' klaar, maar ook die met minder dringende en zelfs die met 'als het ooit eens past to do's'.

Ken je die laatste soort? Daar staan dingen op voor mocht je je ooit eens vervelen. Ha. Bijvoorbeeld een fotoboek samenstellen van de citytrip naar New York van 4 jaar geleden.
Die laatste lijst heb ik onmiddellijk verstopt, toen ik na het joggen zag dat het al middag was. Na het douchen en eten besefte ik dat binnen minder dan 3u school alweer uit was...
Uiteindelijk heb ik moeten springen en vliegen om de helft (!) van mijn lijstje waar te maken en tijdig aan de schoolpoort te staan. Daarna de oudste vlug naar de logopedie voeren, tussenin naar de winkel hollen, om daarna aan de avondshift te beginnen. Het zweet stond op m'n rug.
En dan komt manlief binnen om enthousiast te vragen hoe mijn eerste dag was verlopen. Het was tenslotte Zijn Idee! Ik kon enkel antwoorden met een diepe zucht.

Het fenomeen Je-Bent-Dan-Toch-Thuis
De weken erna wilde ik het anders aanpakken. Elke vrije maandag is een gevecht tegen de to-dolijstjes, met hard afwegen van prioriteiten. Het betekent weliswaar meer quality time op zondag, maar joggen of boeken lezen heb ik sindsdien niet meer gedaan op mijn zogenaamde 'extra vrije dag'.
Integendeel. Er is een raar fenomeen ontstaan dat heet 'je bent dan toch thuis'. Dus álles hoort dan te gebeuren. 'Wanneer Telenet kan langskomen? Doe maar op maandag, want je bent dan toch thuis.' Een levering ophalen. Naar de bank. Naar de post. Naar de boekhouder. Naar het containerpark.
Zowel mezelf als mijn huisgenoten (ik noem geen namen ;-)) maken er zich schuldig aan.

Bovendien zijn de andere 4 werkdagen ook nog eens drukker geworden. Aangezien je je niet wil laten kennen op het werk, geef je extra effort op de andere dagen om zeker niets te laten liggen. Want eigenlijk zijn te behalen targets net dezelfde gebleven...

Is het in mijn geval dan nog interessant te noemen? Zo voelt het niet direct. Maar toch geniet ik meer van mijn weekend. Het uitgelezen moment voor quality time met mijn kids. De vuile was mag zeurend blijven kijken, ik schuif hem koppig opzij voor maandag. Die komt dan wel op de een of andere to-dolijst te staan ;-)

Nemen jullie ouderschapsverlof op? Of bewust niet? En voelt het ook aan als een vloek of toch eerder een geschenk?

Tot de volgende!

Charlotte

donderdag 1 december 2016

Schuldig aan heiligschennis

Ik heb een doodzonde begaan! Ik heb heiligschennis gepleegd...
Althans dat is wat ik mag geloven van mijn omgeving. Geschrokken gezichten heb ik gezien, toen ik vertelde dat mijn kerstboom er al staat. Yep, je leest het goed, VOOR de komst van Sinterklaas.
En dat is blijkbaar echt not done! "Zeker niet met kindjes in huis."

Het kriebelde al toen de maxima daalden onder de tien graden. Intussen al een tweetal maand geleden. Maar ik hield me in. Her en der verschenen er naast de laatste zomerkoopjes ook de eerste kerstspullen op het toneel. De glinstering in de rekken trokken me als ware magneten naar zich toe. En ik besefte: daar is de mooiste tijd van het jaar weer. Smelt.

Vijftig tinten goud
Nochtans ben ik een echt zomerkind. Ik kan met volle teugen genieten van de warmte die zomerse zonnestralen afgeven. Mocht ik nu moeten kiezen tussen een eeuwige zomer of een eeuwige winter, pleit ik zonder twijfel voor het eerste. Maar kerstsfeer bereikt onhaalbare levels van gezelligheid. Ik zou het wel missen tijdens die eeuwigdurende zomer.

Begin november kon ik me niet meer bedwingen. De valse kerstboom had na de verhuis nog geen vaste plek gekregen en stond eigenlijk toch wel een beetje in de weg... Ik wist al van de allereerste schetsen van de nieuwe woning waar de kerstboom zou belanden. Een mooi centraal hoekje waar niemand moet passeren. Ik liet de elektricien speciaal een stopcontact voorzien 'voor een extra sfeerlamp'. (knipoog)

Het kleurthema voor dit jaar lag al vast. 50 tinten goud (of toch een 5-tal). Check. Na het versieren bekeek ik het resultaat vanop een afstand. Een warme gloed ontwaakte in mijn binnenste toen ik de gouden ster op de top zag blinken van blijdschap. Ik zette zelfs Michael Bublé's Christmas op om het magische moment extra kracht bij te zetten.

Tataaaaa!
Grote Pakjesmaand
Maar ik ontstak de lichtjes pas nadat de gordijnen dicht waren en geen enkele passant mijn vroegtijdigheid kon ontdekken. Ik postte mijn trotse boom pas enkele weken later op Instagram. En toch nog zag ik verontwaardigde emoji's en mensen op hun achterste poten.
Wie heeft eigenlijk beslist wat de juiste volgorde is? Tradities zijn er ook maar gekomen door iemand die vond dat dat nu even heel goed uitkwam voor hem of haar. Was de Sint op een gegeven moment gekrenkt in zijn ego toen hij uit de schoorsteen neerdaalde en een kerstboom zag staan? Is er een concurrentiestrijd tussen de twee gulle gevers met lange baard?

De maand december is hier sowieso al Grote Pakjesmaand. Beide zonen zijn er jarig. Wie cadeautjes krijgt, wanneer ze die krijgen of door wie, loopt hier wat door elkaar. Ik hou er zelfs een overzichtje op na. What's new.
Dus wij halen er simpelweg het maximum uit... door de maand met een maand te vervroegen :-) De kids vinden het fantastisch!!! Ze gaan helemaal mee in hun moeders gekkigheid en wilden zelfs een 'kersthoekje' in hun slaapkamer.

De kersthoek in de slaapkamer van Lenn.
En hou me vast of ik sta 3-2-1 Happy New Year te roepen op 6 december in mijn kersttrui en Zalig Pasen op oudejaar!
Ach, teveel gezelligheid doet niemand kwaad. Ik zal voor Sinterklaas en co wel een extra gin tonic klaarzetten ;-).

Vinden jullie het ook niet kunnen of delen jullie mijn enthousiasme?

Tot de volgende!

Charlotte
X