zondag 1 oktober 2017

Mama zkt. kindertherapeut

'Ik wil niet slapen, ik ben bang in mijn kamer!' Het is een zin die veel kinderen wel al eens hebben gezegd. Meestal is het een fase van korte duur. Maar wanneer het maanden aan een stuk is en reeds enkele jaren de kop opsteekt, kan de term 'fase' zorgvuldig van tafel worden geveegd.

Ik heb twee hooggevoelige persoontjes op de wereld gezet, die bij teveel plotse drukte en lawaai in hun schelp willen kruipen. Ik kan hun gevoel op dat moment volgen, want ik ben er ook geen fan van. Vooral als twee tantes tijdens het Kerstdiner over elkaar heen schreeuwen. Dan ga ik liever helpen met de afwas.

Daarenboven komen er bij mijn jongste zoon nog andere vormen van paniekaanvallen voor. Een te kleine ruimte, een nieuwe omgeving, andere mensen, te donker, te stil, ... Hij vindt altijd wel een reden om angstig te zijn. De eerste twee jaar van zijn schoolcarrière zorgde grote verlatingsangst ervoor dat hij zich vastklemde aan mijn been bij vertrek. Op den duur werd het zodanig een gewoonte, dat we er ons geen zorgen over maakten. Totdat hij er sinds kort nog een schepje bovenop deed...

Een aantal weken klaagt hij al van bij het ontbijt dat hij niet naar school wil. Hij voelt zich niet lekker. Een alarmbel voor mij dat er meer aan de hand is. Als ik probeer door te vragen waarom hij niet graag naar school wil, krijg ik na lang aandringen te horen dat het daar te luid is. Hij vroeg zelf of hij zijn hoofdtelefoon mocht meedoen naar de klas. Al een eerste pleister op de wonde!
De juf bevestigt dat hij af en toe zegt dat hij bang is en zich schuilhoudt in de leeshoek. Hoogtijd om professionele hulp in te roepen! Geen sinecure zo blijkt...

Ik bel verschillende ziekenhuizen en hoor dat er lange wachttijden zijn. Is er zoveel nood aan psychische hulp voor kinderen? Bij bepaalde ziekenhuizen lees ik al op de website dat er patiëntenstops zijn! Waar kunnen kinderen met geestelijke problemen nog terecht?
Is er zoveel onderbemanning of voelen er zich echt zòveel kids zich niet goed in hun vel?
Het doet me vragen stellen bij het feit of de druk voor kinderen te hoog is. Of gaan we tegenwoordig te snel hulp zoeken? Overdrijven we niet? Zijn er gewoonweg meer jongeren die hooggevoelig zijn? Of is het misschien een combinatie van dat alles?



Als bij toeval verscheen die week een artikel over het onderwerp in De Standaard. 'Jongeren moeten maanden wachten op psychische hulp'. De waarheid van de krantenkop zat al onmiddellijk in het antwoord dat ik kreeg toen ik een groepspraktijk belde: 'We bellen eind oktober terug om een afspraak vast te leggen.'
Een periode van minstens zes weken vooraleer er überhaupt kon gekeken worden voor een eerste intakegesprek... Mijn kind had nu hulp nodig.

Dankzij het advies van de huisarts heb ik toch nog een kindertherapeute gevonden die hem er nog kon tussen nemen, oef.
Zo zijn we al op eerste gesprek geweest. Blijkt dat ik geen seconde te vroeg was, want het ging waarschijnlijk nog verslechteren. Door de ernstige verslikking die hij als bijna 1-jarige meemaakte, is er nog een onderhuids trauma blijven steken. Ook al herinnert hij er zich zelf niets van, het lichaam heeft blijkbaar ook een geheugen. Dat uit zich bij hem in verschillende angsten. Daar wordt vanaf heden aan gewerkt!


Wat de oorzaak ook is, als je kind zich slecht voelt, moet je hulp inroepen. Want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het kan verhopen worden en hoe langer de behandeling zal duren.
Dat tenminste als de wachtlijst niet te lang is...

Ervaart nog iemand hetzelfde? Heeft ook jouw kind psychische hulp nodig? En heb jij er kunnen vinden? Je alleszins niet de enige. Alvast veel geluk daarmee!

Tot de volgende!

zaterdag 16 september 2017

Two peas in a pot

Mocht ik een euro krijgen telkens iemand vraagt of het een tweeling is, dan had ik er toch al een hele hoop bijeen verzameld. Mijn twee zonen lijken dan ook meer en meer op elkaar.
Voor eens en altijd: ze zijn apart en los van elkaar geboren. Zelfs met een (korte) tussenpoos van 23 maanden en 9 dagen. Te kort in termen van slaaprecuperatie, maar lang genoeg om een leeftijdsverschil op te merken. Alhoewel...

#twinning
Het is wel zo dat de jongste in groei beter zijn best doet dan zijn oudere broer. Zijn volste recht, want hij wil altijd alles proeven en krijgt zo meer vitamines binnen. Zo gebeurt het dat ze maar 1 maat schelen.
Lenn kijkt nog steeds erg op naar zijn grote broer. Figuurlijk vooral en voorlopig ook nog letterlijk.
Al-les wil hij hetzelfde doen/hebben/zien/.... Mag Lenn een film kiezen op Netflix en Vince durft zeggen dat het stom is, dan verandert hij zijn keuze.

Voorzijde: samen gek doen in Planckendael!

Achterzijde: zelfde kledij bij de een kraaknet,
bij de ander met vlekken die onopgemerkt zijn opgedoken...     
Zo zijn ze ook vaak hetzelfde gekleed. Ik leg 's avonds altijd hun tenue klaar voor de komende dag. Als ze zich 's morgens aankleden, blijft de jongste zagen om dezelfde broek of t-shirt.Ik zie er wel het voordeel van in. Als ze op een speeltuin rondhollen, kan ik ze makkelijk terugvinden ;-) Win-win. Diezelfde klederdracht werkt de tweeling-illusie natuurlijk ook weer in de hand...

Wie is wie nu ook alweer ;-)
Maar er is wel een wezenlijk verschil tussen de twee broers. Twee identiek dezelfde kids heb je nooit, zelfs niet als ze eeneiig zijn. Bij Vince en Lenn uit zich dat in karakter.
Kort samengevat is Nummer 1 is zorgzaam, serieus, lui, boordevol fantasie en competitief. Terwijl nummer 2 nonchalant, eigenzinnig, een beetje gek en energiek door het leven gaat. Two peas in a pot. Maar wat vullen ze elkaar aan! Twee tegengestelden die er (bijna) hetzelfde uitzien.

Zomervakantie Spanje na een spel petanque: Lenn verstopt
het kleine balletje na een woedeuitbarsting en de rest is aan het zoeken...

Twee karaktertjes die een andere aanpak vergen. En eindelijk hebben we de gebruiksaanwijzing door.
Nummer 1 smeekt om een zachte aanpak, maar presteert slechts onder druk. Huiswerk start enkel in stroomversnelling als er een timer aanstaat. Luisteren doet hij na een kordaat optreden uiteindelijk wel. Je moet hem soms wel weer met de voetjes op de grond krijgen, maar al bij al maakt hij het opvoeden vrij makkelijk.
Nummer 2 is rebel in wording. Hij is of heel boos of heel blij. Een sterke wil zonder grijze zone. Als hij geboden wordt om slaafs orders op te volgen, dan volgt een tegengesteld effect. Menige woedeaanvallen hebben dit al bewezen. Bij hem krijgt een lieve vraag meer gehoor dan een kordaat gebod. Dat dit maar om een korte fase ging volgens opvoeddeskundigen, schuif ik even deskundig opzij. Volgens mij gaat hij de lijn schaamteloos doortrekken van peuterpuberteit naar tiener. Al moet ik daarbij eerlijk toegeven dat ik mezelf hierin herken...

Hashtag ochtendhumeur
Twee persoontjes die ik eigenhandig op de wereld heb gezet. Met liefde gemaakt, met gecontroleerd gepuf gekregen. Soms met zin om ze achter het behang te kleven, meestal met veel zin om ze ongecontroleerd plat te knuffelen. Maar boy oh boy wat zie ik ze allebei even graag!

#mamazijnisfijn

Tot de volgende!
Charlotte
XXX




vrijdag 5 mei 2017

De druk voor mijn 6-jarige uk

Ik heb te doen met mijn zesjarige zoon. In september startte hij in het eerste leerjaar. Wat een ommezwaai was me dat! Gedaan met spelen. Tijd voor het serieuze werk.  Gelukkig brengen de juffen alles zoveel mogelijk spelenderwijs, maar toch. Er komt een hoop loodzware taken op hen af. Het is dan ook het jaar waarin ze leren lezen, schrijven en rekenen!

Als je kind voor de poort van het eerste leerjaar staat, wordt verwacht dat hij of zij de schrijfbewegingen al kunnen en zelfs zijn of haar naam kan schrijven. Het kind moet best ook al kunnen zwemmen, nog voor er zwemlessen worden gegeven op school. Ze doen het liefst ook nog aan sport in hun vrije tijd, want van al dat zitten worden ze te lui. Dus Vince startte in september ook met voetballen. En bovendien had hij ook nog logopedie nodig, want zijn uitspraak was nog niet je dat.


Noem hem gerust Xavier Waterslagers Junior, maar dan nog zonder de dagschotels ;-)

Na dag 1 was Vince laaiend enthousiast! Hij was trots dat hij een eigen plaats kreeg in de klas. Hij straalde zelfs een beetje toen er een blaadje huiswerk in zijn grote boekentas zat. 'Ik ben nu een grote jongen!', zei hij met kin in de lucht tegen zijn jongere broer.
Dat stralen verging hem al snel toen hij doorkreeg dat het huiswerk geen eenmalige noodzaak bleek. Maar hij was vooral verontwaardigd dat hij niet meer mocht spelen in de klas...

Het helpt natuurlijk niet dat mijn zoon geboren is op het einde van het jaar. Hij moet nu eenmaal kunnen meedraaien met kids die soms bijna een jaar ouder zijn. In ontwikkeling telt een jaar in kinderjaren volgens mij dubbel! Daarenboven is hij ook een enorme dromer vol fantasie... Nog een nadeel van jewelste. De minste vlieg die passeert kan hem wegvoeren naar werelden vol draken en dino's.


Gek doen!

Aangezien zijn niveau van lezen ondermaats is, moet hij extra oefenen. Aangezien hij de rekenoefeningen te traag oplost, krijgt hij extra oefeningen...
Elke avond hetzelfde ritueel. Na veel zagen, met een lang gezicht en veel omkooppraktijken later, zijn we lang bezig met schoolwerk. En momenteel ook nog wat communievoorbereiding.
En dan kan hij alweer niet spelen, iets waar hij al de ganse dag naar uitkijkt. Tot overmaat van ramp, raakt hij niet in slaap door overgestimuleerde hersenen...


Zelf de meester spelen op het bord thuis.

Gelukkig heeft hij een super lieve juf die hem bijstaat waar nodig. Volgens haar kan hij het wel, want eens hij zijn focus heeft gevonden, lukt alles super goed. Hij begrijpt het dus wel, maar heeft er meestal geen zin in... Zijn jaar opnieuw doen, zou dus geen soelaas brengen. Integendeel, hij zou nog meer wegdromen tijdens de herhalingen. Mijn diep respect voor alle juffen en meesters van het eerste leerjaar, die de belangrijke taak hebben om onze kids van nul te leren lezen, schrijven en rekenen!


Finally... Playtime!

Onze avonden zijn zo intensief gevuld door met hem bezig te zijn, dat ik geen tijd meer over heb voor mijn jongste kleuter. Ik kwam op het oudercontact van Lenn en kreeg te horen wat hij al allemaal kon. 'Hij zou alleen nog wat moeten oefenen op zijn grote draaibewegingen tijdens het kleuren', klonk het. Geen haar op mijn hoofd die eraan had gedacht om hem zaken aan te leren. Het schaamtegevoel overviel me...
Ik trek me op aan het idee dat hij nu al alles meeluistert als we uitleg geven aan grote broer. Ik hoor hem al af en toe lustig meerekenen.  Hopelijk kan hij het uit zichzelf tegen binnen 2 jaar ;-)

Mijn grootste zorg is dat Vince nu al schoolmoe wordt..., wetende dat hij nog zo'n lange carrière voor de boeg heeft. Ik had het eerste leerjaar al zo zwaar onderschat en de tafels van vermenigvuldiging komen er volgend schooljaar al aan...
Hij hoeft voor mij de beste niet te zijn, maar wel zijn best doen. Hij hoeft geen professor te worden, maar zijn best doen waarvoor hij ook kiest.
Wij tellen alvast zwaar af naar de grote vakantie. Jullie ook?


Ondanks alle schooltroubles, ben ik supertrots op mijn grote vriend <3


Tot de volgende!
Charlotte