vrijdag 5 mei 2017

De druk voor mijn 6-jarige uk

Ik heb te doen met mijn zesjarige zoon. In september startte hij in het eerste leerjaar. Wat een ommezwaai was me dat! Gedaan met spelen. Tijd voor het serieuze werk.  Gelukkig brengen de juffen alles zoveel mogelijk spelenderwijs, maar toch. Er komt een hoop loodzware taken op hen af. Het is dan ook het jaar waarin ze leren lezen, schrijven en rekenen!

Als je kind voor de poort van het eerste leerjaar staat, wordt verwacht dat hij of zij de schrijfbewegingen al kunnen en zelfs zijn of haar naam kan schrijven. Het kind moet best ook al kunnen zwemmen, nog voor er zwemlessen worden gegeven op school. Ze doen het liefst ook nog aan sport in hun vrije tijd, want van al dat zitten worden ze te lui. Dus Vince startte in september ook met voetballen. En bovendien had hij ook nog logopedie nodig, want zijn uitspraak was nog niet je dat.


Noem hem gerust Xavier Waterslagers Junior, maar dan nog zonder de dagschotels ;-)

Na dag 1 was Vince laaiend enthousiast! Hij was trots dat hij een eigen plaats kreeg in de klas. Hij straalde zelfs een beetje toen er een blaadje huiswerk in zijn grote boekentas zat. 'Ik ben nu een grote jongen!', zei hij met kin in de lucht tegen zijn jongere broer.
Dat stralen verging hem al snel toen hij doorkreeg dat het huiswerk geen eenmalige noodzaak bleek. Maar hij was vooral verontwaardigd dat hij niet meer mocht spelen in de klas...

Het helpt natuurlijk niet dat mijn zoon geboren is op het einde van het jaar. Hij moet nu eenmaal kunnen meedraaien met kids die soms bijna een jaar ouder zijn. In ontwikkeling telt een jaar in kinderjaren volgens mij dubbel! Daarenboven is hij ook een enorme dromer vol fantasie... Nog een nadeel van jewelste. De minste vlieg die passeert kan hem wegvoeren naar werelden vol draken en dino's.


Gek doen!

Aangezien zijn niveau van lezen ondermaats is, moet hij extra oefenen. Aangezien hij de rekenoefeningen te traag oplost, krijgt hij extra oefeningen...
Elke avond hetzelfde ritueel. Na veel zagen, met een lang gezicht en veel omkooppraktijken later, zijn we lang bezig met schoolwerk. En momenteel ook nog wat communievoorbereiding.
En dan kan hij alweer niet spelen, iets waar hij al de ganse dag naar uitkijkt. Tot overmaat van ramp, raakt hij niet in slaap door overgestimuleerde hersenen...


Zelf de meester spelen op het bord thuis.

Gelukkig heeft hij een super lieve juf die hem bijstaat waar nodig. Volgens haar kan hij het wel, want eens hij zijn focus heeft gevonden, lukt alles super goed. Hij begrijpt het dus wel, maar heeft er meestal geen zin in... Zijn jaar opnieuw doen, zou dus geen soelaas brengen. Integendeel, hij zou nog meer wegdromen tijdens de herhalingen. Mijn diep respect voor alle juffen en meesters van het eerste leerjaar, die de belangrijke taak hebben om onze kids van nul te leren lezen, schrijven en rekenen!


Finally... Playtime!

Onze avonden zijn zo intensief gevuld door met hem bezig te zijn, dat ik geen tijd meer over heb voor mijn jongste kleuter. Ik kwam op het oudercontact van Lenn en kreeg te horen wat hij al allemaal kon. 'Hij zou alleen nog wat moeten oefenen op zijn grote draaibewegingen tijdens het kleuren', klonk het. Geen haar op mijn hoofd die eraan had gedacht om hem zaken aan te leren. Het schaamtegevoel overviel me...
Ik trek me op aan het idee dat hij nu al alles meeluistert als we uitleg geven aan grote broer. Ik hoor hem al af en toe lustig meerekenen.  Hopelijk kan hij het uit zichzelf tegen binnen 2 jaar ;-)

Mijn grootste zorg is dat Vince nu al schoolmoe wordt..., wetende dat hij nog zo'n lange carrière voor de boeg heeft. Ik had het eerste leerjaar al zo zwaar onderschat en de tafels van vermenigvuldiging komen er volgend schooljaar al aan...
Hij hoeft voor mij de beste niet te zijn, maar wel zijn best doen. Hij hoeft geen professor te worden, maar zijn best doen waarvoor hij ook kiest.
Wij tellen alvast zwaar af naar de grote vakantie. Jullie ook?


Ondanks alle schooltroubles, ben ik supertrots op mijn grote vriend <3


Tot de volgende!
Charlotte