zondag 1 oktober 2017

Mama zkt. kindertherapeut

'Ik wil niet slapen, ik ben bang in mijn kamer!' Het is een zin die veel kinderen wel al eens hebben gezegd. Meestal is het een fase van korte duur. Maar wanneer het maanden aan een stuk is en reeds enkele jaren de kop opsteekt, kan de term 'fase' zorgvuldig van tafel worden geveegd.

Ik heb twee hooggevoelige persoontjes op de wereld gezet, die bij teveel plotse drukte en lawaai in hun schelp willen kruipen. Ik kan hun gevoel op dat moment volgen, want ik ben er ook geen fan van. Vooral als twee tantes tijdens het Kerstdiner over elkaar heen schreeuwen. Dan ga ik liever helpen met de afwas.

Daarenboven komen er bij mijn jongste zoon nog andere vormen van paniekaanvallen voor. Een te kleine ruimte, een nieuwe omgeving, andere mensen, te donker, te stil, ... Hij vindt altijd wel een reden om angstig te zijn. De eerste twee jaar van zijn schoolcarrière zorgde grote verlatingsangst ervoor dat hij zich vastklemde aan mijn been bij vertrek. Op den duur werd het zodanig een gewoonte, dat we er ons geen zorgen over maakten. Totdat hij er sinds kort nog een schepje bovenop deed...

Een aantal weken klaagt hij al van bij het ontbijt dat hij niet naar school wil. Hij voelt zich niet lekker. Een alarmbel voor mij dat er meer aan de hand is. Als ik probeer door te vragen waarom hij niet graag naar school wil, krijg ik na lang aandringen te horen dat het daar te luid is. Hij vroeg zelf of hij zijn hoofdtelefoon mocht meedoen naar de klas. Al een eerste pleister op de wonde!
De juf bevestigt dat hij af en toe zegt dat hij bang is en zich schuilhoudt in de leeshoek. Hoogtijd om professionele hulp in te roepen! Geen sinecure zo blijkt...

Ik bel verschillende ziekenhuizen en hoor dat er lange wachttijden zijn. Is er zoveel nood aan psychische hulp voor kinderen? Bij bepaalde ziekenhuizen lees ik al op de website dat er patiëntenstops zijn! Waar kunnen kinderen met geestelijke problemen nog terecht?
Is er zoveel onderbemanning of voelen er zich echt zòveel kids zich niet goed in hun vel?
Het doet me vragen stellen bij het feit of de druk voor kinderen te hoog is. Of gaan we tegenwoordig te snel hulp zoeken? Overdrijven we niet? Zijn er gewoonweg meer jongeren die hooggevoelig zijn? Of is het misschien een combinatie van dat alles?



Als bij toeval verscheen die week een artikel over het onderwerp in De Standaard. 'Jongeren moeten maanden wachten op psychische hulp'. De waarheid van de krantenkop zat al onmiddellijk in het antwoord dat ik kreeg toen ik een groepspraktijk belde: 'We bellen eind oktober terug om een afspraak vast te leggen.'
Een periode van minstens zes weken vooraleer er überhaupt kon gekeken worden voor een eerste intakegesprek... Mijn kind had nu hulp nodig.

Dankzij het advies van de huisarts heb ik toch nog een kindertherapeute gevonden die hem er nog kon tussen nemen, oef.
Zo zijn we al op eerste gesprek geweest. Blijkt dat ik geen seconde te vroeg was, want het ging waarschijnlijk nog verslechteren. Door de ernstige verslikking die hij als bijna 1-jarige meemaakte, is er nog een onderhuids trauma blijven steken. Ook al herinnert hij er zich zelf niets van, het lichaam heeft blijkbaar ook een geheugen. Dat uit zich bij hem in verschillende angsten. Daar wordt vanaf heden aan gewerkt!


Wat de oorzaak ook is, als je kind zich slecht voelt, moet je hulp inroepen. Want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het kan verhopen worden en hoe langer de behandeling zal duren.
Dat tenminste als de wachtlijst niet te lang is...

Ervaart nog iemand hetzelfde? Heeft ook jouw kind psychische hulp nodig? En heb jij er kunnen vinden? Je alleszins niet de enige. Alvast veel geluk daarmee!

Tot de volgende!

2 opmerkingen:

  1. aiaiai dat ventje. Gelukkig heb je iemand gevonden en hopelijk kan je nu stukje per stukje hem helpen zich beter te voelen.

    BeantwoordenVerwijderen